FANDOM


Blizz construction sign Ten artykuł znajduje się obecnie w fazie pisania. Poczekaj aż autor skończy prace nad nim.
W3 Frozen Throne
Pudełko z grą
Warcraft III: The Frozen Throne
Producent Blizzard Entertainment
Wydawca Blizzard Entertainment
Premiera 1 Lipca 2003 (USA)
EU: 4 Lipca 2003 (Europa)
Wersja 1.29
Rodzaj Strategia czasu rzeczywistego (RTS)
Platformy Microsoft Windows
Mac OS
Mac OS X


Warcraft III: The Frozen Throne (ang. Tron Mrozu) jest dodatkiem do gry strategicznej Warcraft III: Reign of Chaos. Do gry wymagane jest posiadanie Reign of Chaos. Był on wielokrotnie nagradzany za liczne zmiany i rozbudowanie trybu potyczek, jak również epicką kampanię, w trakcie której odwiedzić można wiele lokacji znanych z poprzednich odsłon.

Informacje ogólneEdytuj

29 maja 2003 roku Blizzard ogłosił, że dodatek Warcraft III: The Frozen Throne znalazł się w tłoczni. W sklepach na całym świecie (w różnych językach) zaczął pojawiać się od 1 czerwca 2003 roku. Zawierał dodatkowego bohatera i od trzech do czterech nowych jednostek dla każdej z ras, cztery kampanie, pięciu neutralnych bohaterów (dodatkowy neutralny bohater został dodany w kwietniu 2004 roku, a kolejnych dwóch w sierpniu), możliwość budowania przez graczy sklepów z magicznym ekwipunkiem i inne usprawnienia, jak na przykład możliwość kolejkowania udoskonaleń w budynkach.

Blizzard regularnie wypuszczał kolejne łatki do wersji podstawowej oraz rozszerzonej o dodatek gry, które eliminują błędy, dodają nowe rzeczy i starają się zbilansować grę w trybie gry wieloosobowej oraz zapobiegają oszukiwaniu przez graczy. Najnowszą aktualizacją jest 1.26a wydana w kwietniu 2011 roku.

HistoriaEdytuj

Przed dodatkiemEdytuj

Minęło zaledwie kilka miesięcy od wielkiej bitwy o Górę Hyjal, która zakończyła się śmiercią Archimonde'a, końcem Trzeciej Wojny i zniszczeniem dowódca demonicznej armii. Płonący Legion wycofuje się na wszystkich frontach - Przymierze, Horda i Strażnicy wykańczają ich w Kalimdorze, podczas gdy w Lordaeronie niedobitki ludzko-elficko-krasnoludzkiego sojuszu, powstałe z Wysokich Elfów tak zwane Krwawe Elfy oraz wyzwolona z ucisku Legionu Plaga Nieumarłych zadają spore straty resztkom niegdyś straszliwej armii. Za zwycięstwo zapłacono jednak niezwykle wysoką cenę - Illidan Stormrage jest wolny, Lordaeron, Quel'Thalas, jak również samo Przymierze przestały istnieć; Dalaran leży w ruinach, a Kaldorei utracili swoją nieśmiertelność. Po bitwie przybysze ze Wschodnich Królestw udali się na południe, podczas gdy Nocne Elfy na północ. Taureni stworzyli Gromowe Urwisko na ziemiach nazwanych Mulgorem, orkowie powołali państwo Durotar, dżunglowe trolle osiadły na Wyspach Echa, a siły Ekspedycji Ludzi zdecydowały się udać na najdalsze południe, gdzie założyły miasto-państwo Theramore. Nocne Elfy natomiast osiadły na dalekiej północy kontynentu, starając się zbudować od nowa swoją cywilizację. Świat został uratowany, lecz niewiele pozostało po wszystkich tych działaniach.

Po zniszczeniu więzienia Illidana Strażnicy zreorganizowali się. Dawna strażniczka Stormrage'a, Maiev Shadowsong, przysięgła zemścić się za wszelką śmierć jakiej dopuścił się łowca demonów. Tymczasem po drugiej stronie Kael'thas Sunstrider - następca tronu Silvermoon - powołał nową rasę z niedobitków Wysokich Elfów i rozpoczął marsz do Ruchu Oporu Przymierza, celem zemsty na znienawidzonej Pladze. W samej Pladze natomiast dochodzi do podziałów - Arthas i Kel'Thuzad są lojalni względem Króla Lisza, który wyzwolił się spod kontroli demonów, natomiast Sylvanas Windrunner, która odzyskała swoje ciało i została mrocznym komandosem zaczyna powoli odczuwać coraz słabszy ucisk ze strony Ner'zhula. Tymczasem Upiorni Władcy zebrali kilku lojalistów, żeby po raz kolejny ponowić próbę przejęcia władzy nad nieumarłymi i wszcząć kolejną niszczycielską inwazję.

Illidan z kolei wyrusza nad ocean, razem ze swoimi sprzymierzeńcami. Tam budzi z głębin nagi, wężowate istoty dawno zapomniane przez wszechświat, których zamiarem jest objąć po raz kolejny władzę nad światem na powierzchni. Wierzy, że dzięki temu znów zatrzęsie światem i pokona znienawidzonych wrogów, nie tylko Strażniczkę Shadowsong. Stormrage ma zamiar bowiem zniszczyć Tron Mrozu, na którym rezyduje Król Lisz i zniszczyć Plagę, co ma na celu rzekomo uratowanie świata. I wie jak to zrobić.

Fale GrozyEdytuj

Maiev Shadowsong spędziła miesiące na ściganiu Illidana Stormrage'a od czasu jak trzy dni przed bitwąGórę Hyjal Tyrande Whisperwind wybiła jej Strażników i uwolniła Illidana, który wieczorem tego samego dnia wchłonął moc czaszki orczego czarnoksiężnika Gul'dana i stał się w połowie Kaldorei, a w połowie demonem. Jej siły docierają do wioski Nendis, zlokalizowanej na terenie krainy o nazwie Azshara, rozpościerającej się na wschód od Hyjal. Jednakże spostrzega, że trop się rozwidla na dwie kolejne ścieżki, co oznacza, że Stormrage ma pomocników po swojej stronie. Naisha, zastępczyni Strażniczki, dostaje rozkaz rozdzielenia sił na trzy grupy, dzięki czemu poszukiwania groźnego zbiega nabiorą znacznie większego tempa. Podczas marszu odkrywają, że jednymi z pomocników Illidana są satyrowie, którzy w dodatku uwięzili jeden z oddziałów Maiev. Po drodze zmuszeni są walczyć z furbolgami, które zostały spaczone w wyniku działań Legionu. Wkrótce nad wybrzeżem Shadowsong natrafia na kolejnych popleczników łowcy demonów - nagi. Okazuje się, że nienawidzą Kaldorei i mają zamiar zgładzić tą rasę, ponieważ dawno temu wygnali ich na głębokie dno oceanu, a tytułując pół-elfa pól-demona lordem ma im to zapewnić. Strażniczka spostrzega, że zabity oddział niedawno niszczył coś na brzegu. Okazuje się, że były to łodzie. Maiev nakazuje pospieszyć się na wybrzeże, wybijając nagi i służące im murloki jakie blokują im drogę. Co prawda wybijają wroga do nogi i ratują kilka ze statków, lecz jak się okazuje Stormrage zdołał uciec przez wody Wielkiego Morza na wschód w nieznane miejsce. Maiev nakazuje pogoń za groźnym zbiegiem.

Siły Strażników docierają do tajemniczego archipelagu zawierającego kojarzące im się ruiny. Okazuje się, że archipelag musiał powstać niedawno, jako że są to ruiny starożytnego miasta Suramar, unicestwionego przez kataklizm będący efektem Wojny Starożytnych - pierwszej wojny z Płonącym Legionem. Shadowsong zakłada bazę i przygotowuje się do poszukiwań Illidana, w trakcie którego napotyka kolejne z jego nag. Niespodziewanie odnajdują orka, od którego czuć ponoć demonami. Jak się okazuje był niegdyś wielkim czarnoksiężnikiem z klanu Łupieżców Burzy i nazywa się Drak'thul. Od prawie 20 lat jest bowiem nawiedzany przez swoich poległych towarzyszy, których opuścił w boju. Strażniczki decydują się mu pomóc, walcząc ze wciąż atakującymi się nawzajem szkieletami orków. Po pokonaniu ich Drak'thul opowiada w zamian swoją historię - prawie 20 lat temu wyruszyli ze Wschodnich Królestw pod wodzą Gul'dana celem odnalezienia Grobowca Sargerasa, zawierającym szczątki Mrocznego Tytana pokonanego ponad 800 lat wcześniej. Jego klan i Młot Zmierzchu byli ścigani przez orków z Czarnej Skały, których celem było ukaranie zdrajców, przez których kluczowa bitwa zakończyła się przegraną. Maiev żałuje że mu pomogła, niemniej dowiedziała się, dlaczego przybył tutaj Illidan. Strażnicy niszczą do gołej ziemi bazę nag, dzięki czemu mogą ruszać dalej.

Maiev i Naisha schodzą do grobowca, gdzie już na starcie odkrywają runy spisane krwią. Okazuje się, iż ich autorem jest sam orczy czarnoksiężnik i mają 15 lat. Dokumentują one co powiedział oraz wszystko, co wówczas się wydarzyło. Strażnicy natychmiast ruszają w pogoń za Illidanem, walcząc z demonami strzegącymi truchła poległego monstrum oraz szkieletami towarzyszy orka, który porzucił pobratymców. Gdy tylko udaje im się dotrzeć do następnego okazuje się, że szukał Oka, będąc jednocześnie celem polowania demonów. Po pewnym czasie odkrywają, iż inni też znaleźli bramy do grobu demona, lecz potem odkrywają, że nagi zdołały zrobić wejście do budowli i sprowadzić posiłki. Zaskakuje ich też jedna rzecz, jaką znajdują - posąg Azshary, wielkiej królowej Kaldorei z czasów Wojny Starożytnych, która zdradziła rasę przez zakochanie się w Sargerasie. Maiev i Naisha dostrzegają, że jej forma jest bliższa nadze niż elfce, co zastanawia i przeraża Shadowsong. Jakiś czas później, przed powrotem z jaskiń do labiryntu dawna strażniczka celi Illidana staje oko w przywódczynią nag. Nazywa się Lady Vashj i odpowiada Shadowsong, że jej elfia sprawiedliwość tutaj nie obowiązuje. Oburzona pyta co takiego naga może wiedzieć o Nocnych Elfach, na co odpowiada polującej na łowcę demonów, że wszystko, opowiadając historię całej swojej rasy - 10 tysięcy lat temu byli Wysoko Urodzonymi, wybrańcami Królowej Azshary, którzy pomagali jej sprowadzić do tego świata Mrocznego Tytana, a gdy to się skończyło fiaskiem przez Ruch Oporu Kaldorei i wspomagających ich zdrajców oraz inne rasy zostali przez Rozbicie Świata ciśnięci w otchłań morską. Tam, na dnie Wielkiego Morza zostali wypaczeni oraz zmienieni, tworząc nową, lepszą ich zdaniem rasę czekając 10 tysiącleci na odzyskanie powierzchni co mają nadzieję osiągnąć dzięki pomocy Illidana. Strażniczka nie może w to uwierzyć i stwierdza, że nigdy nie będzie to miało miejsca, lecz słyszy tylko hasło, że choć Vashj docenia jej odwagę to jednak na nic nie zda się Kaldorei.

Klątwa Krwawych ElfówEdytuj

n

n

Dziedzictwo PotępionychEdytuj

n

n

Założenie DurotaruEdytuj

n

n

FrakcjeEdytuj

  • Przymierze Lordaeronu - koalicja ludzi, Wysokich Elfów i krasnoludów. Powstali po Pierwszej Wojnie w odpowiedzi na Orczą Hordę, która zrujnowała Królestwo Wichrogrodu. Po zwycięskiej Drugiej Wojnie stali się dominującą siłą we Wschodnich Królestwach. W jej ramach ludzkie Siedem Królestw, elfickie Quel'Thalas i krasnoludzkie klany Dzikich Młotów oraz Miedziobrodych zwalczały niedobitki Hordy. Podczas Trzeciej Wojny na początku dzielnie stawili czoła rosnącej dzięki Kultowi Potępionych Pladze, a obroną dowodzili Uther Lightbringer, następca tronu Arthas Menethil i czarodziejka Jaina Proudmoore. Gdy Arthas ruszył do Northrendu powstrzymać zło jakie zagroziło jego królestwu wziął Ostrze Mrozu by zabić Mal'Ganisa odpowiedzialnego za przemianę jego poddanych w nieumarłych. Ceną za zwycięstwo była utrata duszy i stanie się rycerzem śmierci Plagi. W rezultacie Menethil zabił króla Terenasa - własnego ojca i Wielkiego Króla Przymierza - zniszczył Lordaeron, zabił Uthera, wymordował Wysokie Elfy oraz pomógł spustoszyć Dalaran. Nieliczne siły udały się na zachód do Kalimdoru, gdzie u boku Nocnych Elfów i Hordy walczyli z Legionem i Plagą pod Górą Hyjal. Po tym zwycięstwie Przymierze Lordaeronu jest zniszczone i zdruzgotane - siły w Lordaeronie ledwie odpierają atak wojsk Króla Lisza, podczas gdy Jaina Proudmoore po bitwie poprowadziła swój lud na południe Kalimdoru, gdzie założyła Theramore i stara się rozpocząć pokojowe współistnienie z Hordą na północ od granic jej miasta-państwa.
  • Orcza Horda - wielka armia złożona ze wszystkich orczych klanów, dawniej również złożona też z ogrów. W swojej ojczyźnie - Draenorze - zostali wypaczeni przez Legion i wybili całą populację draenei, którzy od stuleci żyli obok nich, a następnie ruszyli na Azeroth, niszcząc Królestwo Wichrogrodu w Pierwszej Wojnie. W Drugiej z kolei zostali pokonani za sprawą Przymierza Lordaeronu, które wykorzystało zdradę Gul'dana, jaki ruszył w pogoni za własną potęgą. Jakiś czas później powstali ponownie pod przywództwem Ner'zhula, dążąc do podbicia innych światów, lecz szaman zniszczył przez swoje zaklęcie cały Draenor, a resztki uciekły do Azeroth, schwytane przez ludzi. Po 10 latach zdołali wyzwolić się z niewoli, wszczynając wielkie powstanie niewolnicze pod wodzą Orgrima Doomhammera i jego następcy - Thralla, syna Durotana. To za jego sprawą orkowie wyruszyli do Kalimdoru, po czym po wielu walkach i bohaterskiej śmierci Groma Hellscreama uwolnili się spod demonicznej niewoli, mając u boku takie rasy jak dżunglowe trolle Mrocznej Włóczni czy taurenów Cairne'a Bloodhoofa. Walczyli przeciw Pladze stając ramię w ramię najpierw z Ekspedycją Przymierza pod wodzą lady Jainy Proudmoore, a potem z Nocnymi Elfami pod Górą Hyjal. Po zwycięstwie udali się na południe, gdzie taureni założyli swoje państwo w krainie Mulgor, trolle stworzyły swoje na Wyspach Echa, natomiast rodzaj Thralla stworzył Durotar - pierwsze w historii państwo ze stolicą w mieście z prawdziwego zdarzenia, Orgrimmarze.
  • Plaga - niegdyś byli awangardą Płonącego Legionu, powstałą by zniszczyć wszelkie życie na Azeroth. Przez klęskę demonów jednak - w dużej mierze za sprawą intrygi Arthasa i Kel'Thuzada celem wyeliminowania Tichondriusa, Upiornego Władcy odpowiedzialnego za nadzór nad Plagą i po zniszczeniu Dalaranu władzę nad jej siłami - wyzwoliła się od demonicznego wpływu, wciąż jednak pozostając potężną siłą w Azeroth. W wyniku Trzeciej Wojny przejęli władzę nad Lasem Srebrzystych Sosen, Polanami Tirisfal oraz Wschodnim Borem, z czego ten ostatni został zmieniony w odpychające Ziemie Plagi.
  • Nocne Elfy - pradawna rasa zamieszkująca Kalimdor. Do czasu bitwy o Górę Hyjal byli nieśmiertelni, jednak złożyli swoją nieśmiertelność w ofierze, dzięki czemu powstrzymali Płonący Legion. Na początku walczyli z orkami i sprzymierzonymi z nimi ludźmi z Lordaeronu, gdy jednak za sprawą Medivha okazało się że nie są wrogami, lecz potężnymi sojusznikami Kaldorei stanęli ramię w ramię u boku Przymierza Lordaeronu i Orczej Hordy przeciwko Pladze Nieumarłych i Płonącemu Legionowi. Teraz, w większości zdziesiątkowani przez wojnę przywracają Kalimdor ze zniszczeń oraz dobijają resztki niegdyś niepowstrzymanej demonicznej armii, przy okazji mszcząc się za spaczenie ich świętego gaju w postaci lasu Ashenvale czy też zabicia tylu z ich przedstawicieli.

Główne postacieEdytuj

PrzymierzeEdytuj

HordaEdytuj

NieumarliEdytuj

Nocne ElfyEdytuj

InneEdytuj

Wymagania sprzętoweEdytuj

MinimalneEdytuj

  • Komputer osobisty z nośnikiem CD z systemem Windows 2000, Macintosh lub lepszym
  • Procesor Pentium II 400 MHz
  • 128 MB RAM
  • Karta graficzna 8 MB
  • 700 MB pamięci
  • Klawiatura i mysz

ZalecaneEdytuj

  • Komputer osobisty z nośnikiem CD z systemem Windows Vista, Macintosh lub lepszym
  • Procesor Pentium III 600 MHz
  • 256 MB RAM
  • Karta graficzna 32 MB
  • Klawiatura i mysz

CiekawostkiEdytuj


Kampania Strażniczek: "Fale Grozy"Edytuj

Strażniczka Maiev Shadowsong ściga swego dawnego więźnia Illidana Stormrage przez cały Kalimdor. Illidan spotkał władcę demonów Kil'jaedena, który rozkazał mu zniszczenie Króla Lisza. Illidan sprzymierza się z wężopodobną rasą Naga – dawnymi Nocnymi Elfami, którzy zostali przemienieni przez "Dawnych Bogów", gdy ich miasto zostało pochłonięte przez ocean 10 000 lat wcześniej. Nie udaje się im jednak zatrzymać Maiev, która podąża za Illidanem z Kalimdoru do Grobu Sargerasa. Tam Illidan zdobywa magiczny artefakt Oko Sargerasa i niszczy grobowiec próbując żywcem pogrzebać Maiev. Udaje się jej jednak przeżyć i wydostać na powierzchnię. Zdobywa także pomoc Malfuriona Stormrage i Tyrande Whisperwind, którzy wraz z nią ścigają Illidana aż do Lordaeronu - krainy Ludzi. Tam Maiev i Tyrande pomagają Księciu Kael'thasowi w walce z Nieumarłymi, co kończy się jednak porwaniem Tyrande przez prąd rzeki, w momencie gdy osłaniała odwrót elfów. Maiev, wciąż czując urazę do Tyrande, po tym jak wypuściła ona z więzienia Illidana, okłamuje Malfuriona mówiąc mu, iż Tyrande nie żyje. Prowokuje go tym samym do agresywnego ataku na Nagi zamiast do poszukiwania ukochanej. Ten właśnie moment wybrał Illidan, by użyć Oka Sargerasa do stopienia lodowców w pobliżu Lodowego Tronu i tym samym zniszczenia Króla Lisza. Furion i Maiev skutecznie powstrzymują Illidana przed dokończeniem zaklęcia, w trakcie walki wychodzi jednak na wierzch kłamstwo Maiev. Bracia Stormrage łączą swe siły by uratować ich wspólną ukochaną. Wbrew woli Maiev Malfurion przebacza Illidanowi, nie odwołując jednak jego wygnania. Illidan odchodzi wraz z Maiev, która wbiega w magiczny teleport chwilę po nim.

Kampania Krwawych Elfów: "Klątwa Krwawych Elfów"Edytuj

Kampania ludzi opowiada o przygodach Księcia Kael'thasa, przywódcy Krwawych Elfów – grupy Wysokich Elfów, którzy przetrwali inwazję Plagi na Quel'Thalas. Początkowo pomagając ludziom w walce z nieumarłymi, Krwawe Elfy zostają uwięzione przez rasistę Lorda Garithosa za to, iż przyjęli oni pomoc Nag (po tym, jak Garithos wycofał większość oddziałów Kaela na linię frontu). Nagi wraz z Lady Vashj uwalniają jednak księcia i jego krwawe elfy z więzienia. Vashj zabiera Kael'thasa do Otchłani (ang. Outland, pozostałości ze świata orków – Draenoru), by spotkać tam (i uwolnić) swojego mistrza Illidana, który został pojmany przez Maiev. Po kolejnym uwolnieniu się od Maiev, Illidan jest gotowy by podbić Otchłań, gdzie ma nadzieję być bezpieczny od gniewu Kil'jaedena po porażce z Okiem Sargerasa. Ten jednak odnajduje go i zmusza do kolejnej próby zniszczenia Lodowego Tronu. Epizod kończy się w momencie, gdy Illidan odnawia swoje przyrzeczenie zniszczenia Króla Lisza.

Siły ludzi w tej kampanii są bardzo odmienne od tych, którymi gra się w grze multiplayer. Zamiast możliwości użycia wszystkich jednostek Przymierza, gracz ma dostęp tylko do oddziałów Krwawych Elfów (wraz z kilkoma jednostkami, które zostały dodane w rozszerzeniu) i Nag. Można także kierować kilkoma oddziałami Draenei w formie Lost Ones – rasy ze świata Draenor, z ich przywódcą Akamą na czele. Inaczej jest jedynie w pierwszej misji, zanim Garithos odbierze Kaelowi nie-elfie oddziały takie jak piechurów, rycerzy, krasnoludzkich strzelców i kanonierów.

Kampania Plagi: "Dziedzictwo Potępionych"Edytuj

W zniszczonej przez Plagę krainie Lordaeron, teraz znanej jako Splugawione Ziemie (ang. Plaguelands) toczy się wojna domowa. Siły nieumarłych są podzielone na trzy główne frakcje: Arthasa i Kel'Thuzada, którzy pozostają lojalni Królowi Liszowi, Opuszczonych (ang. the Forsaken) prowadzonych przez Królową-Banshee Sylvanas Windrunner oraz Upiornych Władców (Nathrezim), którzy są lojalni Płonącemu Legionowi, nie wiedząc o porażce Archimondea na Górze Hyjal. Kampania przenosi się pomiędzy podróżą Arthasa do Northrend by pomóc Królowi Liszowi a wojną Sylvanas przeciwko Upiornym Władcom o panowanie nad Splugawionymi Ziemiami. Na końcu Sylvanas zostaje jedyną władczynią tej krainy, Arthas zaś płynie do Northrend, by bronić Króla Lisza. Napotyka tam podziemną rasę Nerubian i pokonuje Illidana w pojedynku, ale Illidan jako jedyny przeżył jego atak. We wszystkim pomaga mu potężny władca Nerubian Anub'arak, który był niegdyś królem rasy przed Wojną Pająka. Wstępuje także na Lodowy Tron i jednoczy z Królem Liszem. Co stanie się dalej, będzie prawdopodobnie tematem dodatku do gry World of Warcraft.

Minikampania Hordy: "Założenie Durotaru"Edytuj

Minikampania Orków różni się znacznie od pozostałych. Zawiera bowiem więcej elementów z gier fabularnych takich jak na przykład Diablo. Przedstawia ona losy Władcy Zwierząt Rexxara, który pomaga orkom bronić i rozwijać ich nowy dom Durotar przed rozmaitymi wrogami. Owa minikampania została stworzona, gdyż twórcy gry uważali, iż historia orków nie wpasowuje się naturalnie w przebieg The Frozen Throne. Bardziej RPG-owy sposób ujęcia kampanii pozwolił twórcom na odejście od standardowej konwencji gier RTS i skupienie się na innych aspektach gry. Kampania ta pokazuje także szczegóły, które zostały wykorzystane w kolejnej grze Blizzarda, World of Warcraft. Ukończenie innych kampanii nie jest potrzebne, by rozegrać tę kampanię – w menu gry gracz ma do niej od razu dostęp.

Gracz kontroluje grupę od dwóch do czterech bohaterów, pierwotnie Rexxara i niedźwiedzice Mishę, Łowcę Cieni Rokhana. Gracz może także kierować Pandareńskim Miodowarem Chenem Stormstoutem i Wodzem Taurenów Cairnem Bloodhoofem. Przez chwilę gracz dowodzi także Jainą Proudmoore, orkowym Mistrzem Ostrzy Samuro i synem Cairna, Bainem Bloodhoofem. Mapy są między sobą połączone, a każda z nich przedstawia nam inną część Kalimdoru, jak na przykład twierdzę orków Orgrimmar lub ludzkie miasto na Wyspach Theramore.

W dziczy Kalimdoru Rexxar napotyka na posłańca orków Morgina, który został zaatakowany przez Ostrogrzywy. Mimo pomocy Rexxara ork zostaje śmiertelnie raniony, tuż przed śmiercią przekazuje jednak niesioną wiadomość Rexxarowi. Władca Zwierząt kończy misję orka, przekazując wiadomość Thrallowi, przywódcy Hordy. Rexxar pozostaje na trochę w Orgrimmarze, wykonując różne zadania dla mieszkańców miasta i zdobywając sobie tym samym ich zaufanie. Odkrywa także ludzkie oddziały planujące inwazję na Duratar, prowadzone przez Wielkiego Admirała Proudmoore'a, który przejął od swej córki kontrolę nad Wyspami Theramore. Rexxar zostaje wysłany, by zebrać starych i nowych przyjaciół Hordy i poprowadzić szturm na wyspy, który położy kres zagrożeniu orków. Admirał Proodmoure zostaje zabity a zielonoskórzy opuszczają wyspę w pokoju, jednak pokój między Hordą a Sojuszem wydaje się być wiecznie naznaczony wojną.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.