Blizz construction sign.png Ten artykuł znajduje się obecnie w fazie pisania. Poczekaj aż autor skończy prace nad nim.

Trzecia Wojna (inaczej również Trzecia Wielka Wojna, Rządy Chaosu, Wojna Chaosu, Druga inwazja Płonącego Legionu, ang. nazwy: Third War, Third Great War, Reign of Chaos, Chaos War, Second invasion of Burning Legion) była trzecią i ostatnią z Wielkich Wojen jakie wybuchły na planecie Azeroth oraz największą ze wszystkich. Konflikt ten był iście apokaliptycznym starciem pomiędzy trzema początkowo skłóconymi, potem zaś sprzymierzonymi frakcjami w postaci Przymierza Lordaeronu, Orczej Hordy oraz Nocnych Elfów, a Płonącym Legionem oraz będącą jej narzędziem Plagą Nieumarłych. Wojna ta ogarnęła połowę znanego świata - północny fragment Wschodnich Królestw w postaci Lordaeronu i subkontynent Quel'Thalas, południowe wybrzeże Northrendu oraz północne i centralne ziemie Kalimdoru. W jego wyniku upadły dwa z Siedmiu Królestw - Lordaeron i Dalaran - wybito ponad 90% Wysokich Elfów, a połowa z ocalałych ogłosiła się Krwawymi Elfami. Dodatkowo Kaldorei utracili swoją nieśmiertelność, a spora część ziem została wypaczona przez działania Legionu i Plagi, które obróciły je w jałowe pustynie pełne rozkładu, spaczenia oraz rozpaczy.

Trzecia Wojna, choć była bardzo niszczycielska dla Azeroth, przyniosła wiele dobrych nawet zmian. Koniec wojny był też końcem Ery Chaosu oraz początkiem Ery Śmiertelników. Śmiertelnicy zdołali zadać spore rany Legionowi - Plaga uwolniła się z demonicznej niewoli, ich dowództwo polowe zostało zniszczone, a wojska mocno przetrzebione, jednocześnie jednak ujawniono przed światem tajemnicę jego istnienia skrywaną przez te tysiąclecia dzięki Zakonowi Tirisfal. Dodatkowo orkowie zdołali uwolnić się z Klątwy Krwi i na powrót zostać wolnym od spaczenia ludem.

Preludium[edytuj | edytuj kod]

Druga Wojna i zniszczenie Draenoru[edytuj | edytuj kod]

Ner'zhul otwiera portale na Draenorze, niszcząc tym samym całą planetę.

Siły Orczej Hordy poniosły klęskę w Drugiej Wojnie toczonej w latach 6-7 ADP, a konflikt jaki wybuchł po dwóch latach - inwazja na Draenor - doprowadziła do jego zniszczenia i obrócenia dużej części głównego kontynentu w tak zwane Rubieże. Płonący Legion błyskawicznie zalał ten obszar, wybijając większość Ekspedycji Przymierza, niedobitki Hordy Draenoru i wiele innych frakcji, w tym między innymi draenei oraz arakkoa. Jednakże śmiałe działanie Khadgara, Kurdrana Wildhammera, Turalyona oraz Allerii Windrunner uniemożliwiły przeniesienie niszczycielskiego żywiołu na Azeroth. Cena tego była jednak dosyć duża - zostali uwięzieni w ruinach orczego domu.

Niewielu postaciom udało się jednakże zbiec na krótko przed zapieczętowaniem Mrocznego Portalu przez arcymaga. Takimi szczęśliwcami byli: Grommash Hellscream, Rexxar, Deathwing oraz Sabellian. W wyniku tego Azeroth mogło się cieszyć kilkoma latami spokoju, bowiem w kilka miesięcy po wydarzeniach w Draenorze połączone siły smoków i Przymierza wyzwoliły Alexstraszę i jej czerwone smoki, przyczyniając się do rozbicia potęgi klanu Smoczych Paszcz - ostatniego kontyngentu Hordy w Azeroth.

Miłość matki[edytuj | edytuj kod]

Medivh, Ostatni Strażnik, miał drastycznie wpłynąć na losy konfliktu i całego Azeroth.

Krótko po zakończeniu Pierwszej Wojny w 3 ADP do Przełęczy Wichrowej Zguby, czyli krainy w której znajdowała się wieża Karazhan, na miejsce przybyła Aegwynn, matka Ostatniego Strażnika Medivha. Doskonale wiedziała, że syn nie odpowiada za grzechy popełnione za życia, ponieważ był spaczony od chwili swoich narodzin przez Sargerasa. Wynikało to z faktu, że poprzez pokonanie przez czarodziejkę awatara jej duch przetrwał w niej samej i czekał, aż ta zrodzi następcę, dzięki któremu rzuci świat na kolana. To właśnie wpływ ducha na Egwinę doprowadził do powstania wieży oraz spłodzenia z Nielasem Aranem - magiem z Wichrogrodu - potomka. Był w tym jednak ukryty cel jej samej w postaci zabezpieczenia jej mocy w pewnych rękach oraz niemożliwości uczynienia z następcy pionka Rady.

Miłość do syna zwyciężyła wszystko. Spotkała ducha syna, a następnie wskrzesiła ciało, w którym nie było już Sargerasa. Wziął swój kostur - Atiesh - i przywdział żebraczy płaszcz otrzymując miano Proroka. Zanim odeszła przekazała mu część swojej mocy by mógł zobaczyć w przyszłość. To nim wstrząsło - zobaczył hordy demonów Płonącego Legionu pustoszące cały znany świat, masę nieumarłych ludzi, elfów i przedstawicieli innych ras, którzy służyli Legionowi i wielki cień masakrujący wszystkich bez wyjątku. Ujrzał jednak nadzieję - odkupionych orków, którzy zabili swojego ciemiężyciela i razem z ludźmi stają razem przeciwko wielkiej ciemności oraz prastary, zaginiony kontynent o nazwie Kalimdor oraz prastary lud znany z legend o nazwie Kaldorei, który raz już pokonał Legion i jest sprzymierzony przeciwko wrogom wszystkiego co żywe.

Medivh rozpoczął więc przygotowania do swojej misji. Jego celem było wysłanie ekspedycji Orczej Hordy i Przymierza Lordaeronu do Kalimdoru, gdzie po upadku Wschodnich Królestw sprzymierzyliby się ze sobą, po czym uzyskali pomoc od Nocnych Elfów i innych lokalnych ludów, z którymi pokonaliby w kluczowej bitwie dowódców dwóch atakujących frakcji i ocalili świat przed zagładą. Wiedział jednak że to nie będzie takie proste - najpierw trzeba było uwolnić orków, znaleźć wśród ludzi kogoś, kto ich ocali oraz przekonać Kaldorei do przybyszów.

Powstanie w obozach internowania[edytuj | edytuj kod]

Blackmoore był głównym nadzorcą obozów internowania orków. Nie spodziewał się, że jego najlepszy gladiator - Thrall - stanie się tym, który wyzwoli swoich pobratymców z niewoli.

Po Drugiej Wojnie i upadku Draenoru jaki miał miejsce 2 lata później wielu z orków znalazło się w Azeroth, świecie nieprzyjaznym dla nich, w którym jedyną nadzieją paradoksalnie był ich wróg - Przymierze Lordaeronu. Doszło do sporu wewnątrz frakcji: elfy, Burzogród i Kul Tiras chciało ich wszystkich zniszczyć, natomiast Kirin Tor i Najwyższy Król Przymierza - Terenas Menethil - byli innego zdania. W osądzie rasy ważna była przytoczona dekadę wcześniej historia Khadgara, który szczegółowo opisał historię splugawienia tej niegdyś dumnej rasy, poczynając od zwiedzenia Ner'zhula przez Kil'jaedena, zdrady Gul'dana, ludobójstwa rasy draenei oraz powstania Orczej Hordy, prowadzonej przez Pakt Krwi z demonem o imieniu Mannoroth. Decyzją głosowania przedstawicieli wygrała opcja dalarańska - orków oszczędzono, a następnie zamknięto wojowników i ich rodziny w obozach internowania w całych Wschodnich Królestwach.

To doprowadziło do podziałów w Przymierzu. Burzogród postanowił się wycofać z niego w 18 ADP, obierając własną drogę walki z orkami oraz ich osądzenia, natomiast Quel'Thalas postanowiło stać się sojusznikiem aliantów, głównie Lordaeronu. Gilneas natomiast ogłosiło izolację i kontakt z resztą świata został urwany. W Przymierzu z Siedmiu Królestw pozostały: Wichrogród, Lordaeron, Kul Tiras i Dalaran. Natomiast w sojuszu prócz nich były jeszcze między innymi krasnoludzkie klany Dzikiego Młota i Miedziobrodych oraz gnomie państwo Gnomoregan, ale krótko przed konfliktem kontakt został urwany.

Orkowie długo nie zdzierżyli takiego stanu rzeczy. Wielu z nich zaczęło porzucać demonologię na rzecz szamanizmu. Jednym z klanów, który nigdy nie przyjął demonów był klan Mroźnych Wilków. Nieopodal znajdowało się centrum kontroli wszystkich pozostałych obozów internowania - Twierdza Durnholde. Rządzona żelazną ręką przez Aedelasa Blackmoore'a była ona głównym skupiskiem obozów w całym Lordaeronie. Z biegiem czasu w tamten rejon przenoszono kolejne ilości schwytanych orków, między innymi po rozwiązaniu obozów w Burzogrodzie i Wichrogrodzie oraz po schwytaniu znacznej ilości członków Mrocznej Hordy na terenie Gorejącego Wąwozu, Wyżyn Zmierzchu oraz Płonących Stepów. Wielu uciekło, a do najsłynniejszych należeli Orgrim Doomhammer, który jakiś czas po Drugiej Wojnie uciekł z Podmiasta, natomiast Thrall zdołał uciec dzięki pomocy Tarethy Foxton z Durnholde i odnaleźć Orgrima. Niestety spotkanie przyjaciela oraz poznanie go nie trwało długo, ponieważ zginął z rąk Przymierza Lordaeronu, wyznaczając Thralla na nowego przywódcę Orczej Hordy.

Nowy Wódz Wojenny zdecydował, że należy zreformować frakcję w duchu szamanistycznym i przyłączyć do koalicji orczych klanów dotychczas pozostający poza wszelkim zasięgiem klan kryjący się wśród Gór Alteraku. Do nowej wersji dołączyli też Wojenna Pieśń i połowa Czarnej Skały. Reszta klanów w postaci Czarnych Skał-lojalistów Dal'renda Blackhanda, Smocze Paszcze i wiele innych odrzuciło nowego wodza, nazywając go zbyt słabym. Leśne Trolle z Imperium Amani, gobliński Kartel Parochlebców oraz ogry odrzuciły propozycję ponowienia sojuszu, tłumacząc że orkowie są zbyt słabi bądź nie mają już z nimi żadnych wspólnych interesów. Thrall postanowił wyzwolić wszystkich orków, stwierdzając że nie mogą być trzymani w klatkach niczym zwierzęta. Wynikła nowa wojna, znana dziś jako Wyzwolenie Orków. Zakończyła się rozbiciem systemu obozów i ucieczką orków w dzicz, dzięki czemu Ci mogli się zreorganizować w duchu szamańskim. Tylko nieliczni pozostali przy Legionie.

Król Lisz Ner'zhul[edytuj | edytuj kod]

Narodziny Króla Lisza[edytuj | edytuj kod]

Kel'Thuzad przed Tronem Mrozu, w którym zamknięty był Król Lisz Ner'zhul.

W wyniku inwazji na Draenor Ner'zhul uciekł razem z gromadą kilku najbardziej zaufanych osób, spodziewając się dotrzeć na planetę, na której będzie mógł przejąć władzę. Jednak dotarł tam, gdzie nie miał zamiaru - prosto w łapy Kil'jaedena. Ten poddał go licznym torturom i doprowadził do nieskończonego bólu u mrocznego szamana.

Ork był torturowany do czasu aż przystał na propozycję nie do odrzucenia - miał doprowadzić do demonicznej inwazji na Azeroth, znienawidzony przez Płonący Legion świat, który oparł się mu 10 tysięcy lat temu. Spaczenie orków nie było tylko zemstą ze strony prawej ręki Sargerasa Zdrajcy, ale również formą uzyskania armii niezbędnej do wywarcia zemsty na ów planecie. Ner'zhul, który chciał ocalić swój lud, zrozumiał że on i Gul'dan go zgubili.

Stary szaman przystał więc na propozycję. Arcydemon powierzył go Upiornym Władcom wśród których byli Tichondrius, Mal'Ganis, Balnazzar, Detheroc i Varimathras. Wszyscy z nich przeprowadzili proces, w wyniku którego dusza została wyrwana z ciała i zamknięta w artefakcie o nazwie Hełm Dominacji, a Ner'zhul został zaklęty w magiczną zbroję. I tak oto powstał Król Lisz, władca nowej siły dla demonicznej armii - Plagi. Jej cel był prosty - użyć nieumarłych jako swoich żołnierzy i przy ich pomocy zniszczyć wszystko, co śmie stanąć jego siłom na drodze.

Powstanie Kultu Potępionych[edytuj | edytuj kod]

Po jakimś czasie do Lodowej Korony dotarł wyrzucony członek Kirin Toru, którego zafascynowały nekromanckie twory w postaci Rycerzy Śmierci. Człowiek ów był znany jako Kel'Thuzad. Poszukując potęgi pośród śnieżyc zamarzniętego kontynentu dotarł przed Tron Mrozu, gdzie Ner'zhul obiecał mu potęgę i zobaczył, że jest on kluczem do sukcesu armii nieumarłych.

Zlecił mu więc tworzenie organizacji, której głównym celem była rekrutacja innych, myślących jak wyrzucony mag osób żywych, których zadaniem miał być wywiad Plagi oraz sianie skażenia opartego na wymogu jedzenia. Tak oto Kel'Thuzad został pierwszym nekromantą Plagi, jego uczniowie pierwszymi akolitami, zaś jego organizacja nazwała się Kultem Potępionych.

Wojna Pająka[edytuj | edytuj kod]

Cytadela Azjol-Nerub, jednego z pierwszych miejsc zaatakowanych przez Plagę.

Jednym z pierwszych celów Ner'zhula było zabezpieczenie Northrendu lub też Północnej Grani. kontynentu na którym się znalazł, przed swoimi wrogami. W tym celu podczas jego pierwszych dni wsparły go oddziały Płonącego Legionu. W zamyśle upiora celem było zniszczenie największego oporu na kontynencie w postaci Azjol-Nerub, nerubiańskiego podziemnego królestwa. Król Lisz chciał dzięki temu mieć pewność, że pozyska odpowiednie siły oraz będzie mógł walczyć z wrogami demonów. Tymczasem sam zaczął przewidywać, co się z nim stanie, jeśli Legion wygra, dlatego postanowił znaleźć sposób na wyzwolenie. Paradoksalnie był nim człowiek. Postanowił więc bacznie go obserwować i pilnować, żeby nie stała się mu żadna krzywda. Dzięki temu liczył na powolne wyzwolenie się od demonicznej niewoli. Widział też wiele innych rzeczy w przyszłości oraz kolejne możliwości.

W 18 ADP Legion i Plaga przypuściły zmasowany atak na Azjol-Nerub, lecz początkowo nerubianie opierali się działaniom Ner'zhula w ramach stworzenia z nich nieumarłych sług. Mimo to byt wciąż się starał. Tak oto zaczęła się Wojna Pająka i jedynie demoniczna interwencja w Północnej Grani powstrzymała siły ludzi-pająków przed zagładą dawnego orka. W pewnym momencie jednak Ner'zhul zdał sobie sprawę, gdzie może znaleźć odpowiedź - Kraina Cieni. Udał się tam i najprawdopodobniej wykradł wiele z mocy i wiedzy odnośnie nekromancji czy innych tego typu rzeczy. W ramach swojej zbroi wykuł w Czeluści - domenie potępionych - potężny runiczny miecz o nazwie Ostrze Mrozu.

Tak oto nastąpił przełom w Wojnie Pająka. Ner'zhul przy pomocy swoich sług zdołał zabić paru nerubian i zmienił ich w biesy podziemi. Ofiarą dawnego orka padł również król Azjol-Nerub - Anub'arak. Władca Plagi wskrzesił go przy pomocy swojej mocy i uczynił z niego pierwszego Władcę Krypty. Przy pomocy biesów i władców nerubianie zostali przetrzebieni przez nieumarłych. Gdy Northrend był dla Ner'zhula bezpieczny Kil'jaeden był pod wrażeniem osiągnięć nowej marionetki, a jednocześnie postanowił zostawić dla pewności nathrezimów do pilnowania przywódcy wielkiej armii, która zwiększała się z każdym zmarłym. Udało mu się też zmusić do bycia lennikami plemiona wrykuli, a także wiele innych ras Northrendu, które albo wcielił do armii, albo wykorzystał do zwiększenia siły na macierzystym kontynencie.

Przemiany[edytuj | edytuj kod]

Zmiana ducha Hordy[edytuj | edytuj kod]

Kiedy w Northrendzie siłę zaczął zyskiwać Król Lisz, natomiast Thrall wyzwolił orków, sytuacja zaczęła się zmieniać. Ork zrozumiał, że pozostanie Orczą Hordą korzystającą z mocy demonów okaże się zgubne w skutkach i zakończy się powtórzeniem błędów przeszłości. Dlatego też po spaleniu zwłok Orgrima Doomhammera zdecydował, że nowa Horda, która nie ma już sojuszników w postaci ogrzych klanów, Imperium Amanów czy goblinów, nie będzie szukać ich pomocy poprzez demoniczne moce, lecz poprzez powrót do szamanizmu, a zatem powracając do starych wierzeń znanych z lat sprzed Czasu Umierania.

Rozpad Przymierza[edytuj | edytuj kod]

Sytuacja zaczęła się też zmieniać w szeregach Przymierza Lordaeronu. Widząc że Wielki Król Terenas Menethil nie zamierza odstąpić od projektu obozów internowania król Burzogrodu Thoras Trollbane ogłosił wystąpienie swojego królestwa z sojuszu i tym samym zakazało u siebie istnienia orczych obozów, ścigając ostatnie niedobitki niegdyś potężnej Hordy. Sami jednak nie przestali być przyjaciółmi Lordaeronu i Wichrogrodu, jak również zaprzyjaźnili się z Kul Tirasem i klanem Dzikich Młotów. Wkrótce za Burzogrodem poszli inni: Gilneas ogłosiło samoizolację, zamykając się przed całym światem, a potem odeszło również elfickie Quel'Thalas. Pozostało jednak sojusznikiem Lordaeronu i Dalaranu, a duża część quel'dorei w ramach wdzięczności postanowiła nadal służyć jako żołnierze Przymierza. W takiej oto sytuacji znajdowało się do 20 ADP Azeroth.

Exodus orków[edytuj | edytuj kod]

Thrall wyrusza za Wielkie Morze[edytuj | edytuj kod]

„Musisz zebrać Hordę i poprowadzić swój lud ku przeznaczeniu. Odszukaj mnie!”
―Medivh we śnie do Thralla.[src]

Sen'jin i Thrall na Wyspach Mrocznej Włóczni.

Pewnej nocy do Thralla przybył we śnie kruk, który zaczął mu opowiadać we śnie przerażające rzeczy, w dodatku brzmiąc jak człowiek. Okazało się, że pokazał on bitwę, między Orczą Hordą kierowaną przez niego, a Przymierzem Lordaeronu dowodzonym przez rycerza w zbroi, która to została przerwana przez inwazję wielkich, zielonych meteorytów, które okazały się być demonami i które zaczęły niszczyć wszystkich dookoła, zarówno ludzi, jak i orków oraz wszystkie rasy, z którymi te dwie były sprzymierzone i im pomagały. Sen skończył się wizją stojącego w nocnej burzy człowieka odzianego w żebracze szaty i z kapturem, który mówił, że musi zebrać orków oraz poprowadzić swój lud ku jego przeznaczeniu, a także że ma go odszukać. Ukrywał się on na Wyżynach Aratorskich, w dzikich ostępach Królestwa Burzogrodu.

Thrall wsiadł więc na Snowsong, swojego worga, żeby zorientować się o czym tajemniczy człowiek w kapturze i płaszczu mu opowiadał oraz sprawdzić, czy jest to prawda, czy też może jakaś magiczna podpucha bądź zwykły sen. Trafił do lokalnego obozu orków swojego klanu, z którym przeszli przez leśne gęstwiny, wybijając kilka gnolli oraz wielu innych przeciwników po drodze, na szczęście jednak nie napotykając żadnego żołnierza Przymierza Lordaeronu. Ostatecznie dotarł na wybrzeże, gdzie ujawnił mu się prorok, dotychczas będący pod postacią kruka. Okazało się, że nad planetę nadciągają demony, starzy panowie orczej rasy, odpowiedzialni za ich spaczenie. Była jednak nadzieja - Kalimdor, dawno zapomniany kontynent na zachodzie. Chociaż Thrall nie ufał prorokowi stwierdzał że duchy przodków nalegały by zrobił co kazał. Rozpoczął więc gromadzenie klanów do podróży.

W ciągu trzech dni przybyły wszystkie z możliwych - lojaliści Czarnej Skały, jego Mroźne Wilki, Strzaskane Dłonie, Krwawiące Oczodoły i kilka innych pomniejszych klanów Hordy, lojalnych wobec reformy szamanistycznej. Okazało się jednak, że nie było żadnych wieści, ani tym bardziej plotek o klanie Wojennej Pieśni, dowodzonej przez Grommasha Hellscreama. Wódz Wojenny rozkazał wobec tego ustanowić obóz i przygotować się na ewentualny atak ze strony ludzi. Okazało się że na wiadomości o Gromie oraz na ludzi nie trzeba było długo czekać - Przymierze Lordaeronu uznało że orkowie naruszyli Układ o Internowaniu i w związku z tym złapali już kilku z braci Thralla. Wódz i jego siepacze ruszyli pobratymcom na ratunek, niszcząc ludzką bazę oraz wyzwalając, jak się okazało, Groma i Wojenne Pieśni. Tak oto po znalezieniu ich orkowie opuścili Lordaeron.

Mroczne Włócznie dołączają do Hordy[edytuj | edytuj kod]

Jakiś czas później połowa orczej floty zabłądziła, trafiając na Wyspy Mrocznej Włóczni, zamieszkałej przez dżunglowe trolle. Te poprosiły orków o pomoc w związku z nękającymi ich murlokami oraz okolicznymi ludźmi. Troll, który ich o to poprosił, okazał się być wodzem plemienia Mrocznej Włóczni i nazywał się Sen'jin. Syn Durotana zgodził się pomóc. Wobec tego siły orków stawiły czoła żołnierzom z królestwa Kul Tiras, które to stacjonowało na tej wyspie. Chociaż udało się pokonać ludzi, zielonoskórych i plemię Mrocznej Włóczni schwytały sługusy morskiej wiedźmy Zar'jiry. Thrall zdołał się uwolnić, po czym zaczął uwalniać zarówno trolle jak i własnych pobratymców.

Niestety na ołtarzu ofiarnym wiedźma zabiła Sen'jina na oczach orczego szamana, który to we wściekłości zabił władczynię lokalnych murloków. Na łożu śmierci władca trolli przysiągł lojalność wobec syna Durotana oraz jego Hordy. Śmierć Zar'jiry obudziła wulkan, a obie rasy zdołały uciec z tonącego archipelagu. W zamian za ratunek Vol'jin - syn Sen'jina - przysiągł dopełnić woli poprzedniego wodza.

Przebieg wojny[edytuj | edytuj kod]

20 ADP[edytuj | edytuj kod]

Orkowe ataki w Lordaeronie[edytuj | edytuj kod]

„Zbliża się godzina zagłady. Niech ta marna ofiara przebłaga naszych demonicznych władców.”
―Mistrz Ostrzy Czarnej Skały, kiedy składa ofiarę z człowieka na oczach Arthasa.[src]

Książę Arthas Menethil, następca tronu i jedna z głównych postaci Trzeciej Wojny.

Wojna wybuchła w roku 20 ADP. W pierwszym jej dniu do Najwyższego Króla Terenasa Menethila przybył prorok Medivh, ostrzegając go przy całej radzie o nadchodzącym zagrożeniu i potrzebie ewakuacji królestwa do Kalimdoru zanim będzie za późno. Król zbył go jednak, mówiąc że woli zostać i walczyć z domniemanym zagrożeniem aniżeli przed nim uciec. Ostatni Strażnik przyjął to z pokorą, po czym udał się z dala od Miasta Stołecznego.

W tym samym czasie żołnierze Przymierza Lordaeronu dostali informację o pochodzie orków z klanu Czarnej Skały na miasto Strahnbrad, dawną osadę Królestwa Alteraku, którego ziemie wskutek jego zdrady z Drugiej Wojny podzielono między Lordaeron, a Stromgard. Na pomoc piechurom postanowili przybyć dwaj najznamienitsi paladyni Przymierza Lordaeronu - jeden z założycieli Zakonu Srebrnej Dłoni, czyli braterstwa wojowników Światłości, sir Uther Lightbringer oraz następca tronu i jego uczeń: książę Arthas Menethil. Na czele kilku piechurów książę ruszył do ataku na pozycje przeciwników, a Uther miał uniemożliwić odwrót. Arthas spóźnił się niestety z ofensywą, bo po drodze musieli uporać się z kilkoma bandami gnoli i bandytów.

Gdy dotarli w końcu na miejsce po 20 minutach okazało się, że przybyli za późno - orkowie pojmali już paru ludzi. Arthas nie tracił tchu i ruszył na spotkanie z wrogiem. Chociaż wiele osób uwolniono, wiele też trafiło do niewoli zielonoskórych. Wkrótce obok następcy tronu zjawił się rycerz mówiąc że lord Uther prosi go na spotkanie w obozie na południe od zniszczonego przez najeźdźców miasta. Po dwudziestu minutach znalazł się na miejscu. Okazało się, że Światłodzierżca posłał dwóch najlepszych ludzi jako emisariuszy do lokalnego obozu internowania klanu Czarnej Skały. W momencie oczekiwanego powrotu wróciły tylko ich konie, a podkomendni Uthera najwyraźniej zostali przez nich zarżnięci. Uther poprosił młodego panicza, by objął dowodzenie nad atakiem na orczą bazę.

Arthas zebrał piechurów i nowo przybyłych strzelców, jak również odnalazł krasnoluda imieniem Feranor Steeltoe, który chciał serca Searinoxa, czarnego smoka. Gdy tylko to uczynił Łowca Smoków dołączył do księcia i razem z nim i jego piechurami oraz strzelcami ruszyli przeciwko orkom z klanu Czarnej Skały. Orkowie nie mieli żadnych szans, lecz na oczach księcia zaczęli rytuał, który miał poświęcić pojmanych demonom. Paladyn zgładził Mistrza Ostrzy klanu Czarnej Skały, a następnie rozgromił zielonoskórych, zabijając wszystkich którzy stawiali opór. Arthas zdradził Utherowi spostrzeżenia, a ten uspokoił swojego ucznia, że nie powinien się tym aż tak bardzo przejmować.

Wybuch Zarazy Nieumarłych[edytuj | edytuj kod]

„Może to ziarno jest zakażone?”
―Arthas, sugerując Jainie że obumarła ziemia wokół pól uprawnych jest skutkiem zakażenia przez nieumarłych zboża.[src]

Jaina Proudmoore, czarodziejka wysłana z misją zbadania tajemniczej Plagi na północy.

Dwa tygodnie po zniszczeniu orczego obozowiska Arthas dostał wiadomość, że będą mieli za zadanie eskortować czarodziejkę z Kirin Toru - Jainę Proudmoore. Arcymag Antonidas, głowa Rady Sześciu rządzącej dalarańską magokracją, był mocno zaniepokojony szalejącą na północy królestwa zarazą, dlatego wysłał na Królewskie Rozstaje, drogę prowadzącą do Brill. Podróż zajęła jej trzy dni, po drodze zaatakowały ją dwa ogry, ale poradziła sobie z nimi. Jeden zginął, natomiast drugi zbiegł. Ledwie minutę po tym spotkała Arthasa i jego żołnierzy, w tym także kapitana Falrica. Kiedy szli do wioski musieli poradzić sobie z kilkoma bandytami. Tuż przed wejściem okazało się, że na horyzoncie majaczą dymy ze spalonych domów, a most został przez kogoś celowo zniszczony. Paladyn zauważył jednak przejście w lesie po płytkiej drodze, dlatego z niego skorzystał.

Gdy dotarli na drugi brzeg widzieli jak piechurzy ruszali do szarży. Okazało się, że ich celem były szkielety. Menethil z przerażeniem widział jak jego żołnierze walczą przeciwko siłom ciemności, a gdy usłyszał skąd pochodzą, był w szoku. Okazało się, że szkielety pojawiły się nagle, po czym opanowały całe pobliskie miasteczko. Następca tronu i czarodziejka zebrali więc ludzi i ruszyli na wrogie pozycje. W końcu dotarli do miasteczka, gdzie niedobitki wojsk lordaerońskich broniły się w zaparte. Wkrótce dotarli do farmy, w której jeden z chłopów zmienił się w nieumarłego i począł atakować ich widłami. Czarodziejka z przerażeniem zobaczyła jednak inną rzecz - pola na których uprawiano zboże obumarło. Dodatkowo to samo stało się z pobliskim spichlerzem. Arthas wysnuł podejrzenia, że ziarno jest zakażone Zarazą Nieumarłych, jednak Jaina miała nadzieję, że tak nie jest, ponieważ na skrzyniach była pieczęć Andorhalu - spichlerza północnej części kraju.

Duet nie tracił czasu i razem z żołnierzami wyruszył czym prędzej na północ. Tam odnalazł między innymi elfickich kapłanów oraz krasnoludzkie moździerze. Wkrótce po zebraniu ich do swojej drużyny zobaczyli wielki magazyn pełen skażonego ziarna i przywódcę kultystów, jaki nakazał odwrót. Co więcej przysłał wielkiego golema z kawałków wielu trupów, czyli plugastwo. Mimo pokaźnej siły wojownicy Przymierza zdołali go pokonać, razem z towarzyszącymi mu ghulami. Paladyn nie tracił czasu i rozkazał pogoń za przeciwnikiem.

Andorhal[edytuj | edytuj kod]

„Moja śmierć nic nie zmieni... Na dłuższą metę.”
―Umierający Kel'Thuzad tłumaczy że wie, co się stanie w przyszłości.[src]

Ruiny Andorhalu w wyniku Trzeciej Wojny.

Podróż do Andorhalu zajęła podróżnikom jeden dzień. Menethil zdecydował się na założenie bazy, uprzednio uniemożliwiając potworną transformację okolicznej kopalni złota w jedną z placówek wydobywczych Plagi. W oddali widzieli płonące ruiny miasta, zatem wiedzieli że wrogowie już tam są. Podczas walk z wrogiem okazało się, że nieumarłych wspiera wiele istot żywych w ciemnofioletowych szatach, przypominając przez to orczych czarnoksiężników. Odkrywszy ich naturę okazali się być żywymi jeszcze ludźmi, którzy dobrowolnie poddali się nieumarłym, czcząc ich w ramach szalonego kultu oraz że to oni byli odpowiedzialni za szerzenie zarazy. Nazywali się Kultem Potępionych, a przewodził im nekromanta, jaki dzień wcześniej uciekł spod Brill.

Gdy dotarli do Andorhalu Arthas i Jaina stawili czoła nekromancie. Czarodziejka natychmiast poznała kto to był - wygnany z Dalaranu za badania nad nekromancją były członek Kirin Toru, Kel'Thuzad. Opowiedział im, że służy Mal'Ganisowi - demonowi, jaki kierował całą akcją z położonego na północy miasta Stratholme. Ich drużyna ruszyła poprzez stado żywych trupów, wybijając ich wojska jeden po drugim oraz niszcząc bazę przeciwnika. W końcu zabili Kel'Thuzada, lecz ten stwierdził, że to nie ma znaczenia, gdyż jego śmierć na dłuższą metę nic nie zmieni. Dzięki Ner'zhulowi znał bowiem przyszłość.

Oblężenie Hearthglen[edytuj | edytuj kod]

„Zaraza wcale nie ma zabić moich poddanych. Ale zmienić ich w nieumarłych!”
―Arthas Menethil z przerażeniem odkrywa naturę i cel Zarazy Nieumarłych[src]

Hearthglen, pierwsza wielka bitwa Trzeciej Wojny.

Dzień później, nad ranem, wojska księcia i czarodziejki dotarły w okolice wioski Hearthglen, gdzie też nieumarli maszerowali. Ujrzawszy ich żołnierze natychmiast wpuścili, a następnie powiedzieli, że w okolicy zebrała się wielka armia wroga, której celem jest zdobyć miasto. Arthas postanowił przygotować obronę i walczyć o miasto, lecz kiedy tylko Jaina na jego rozkaz teleportowała się do Uthera, by uzyskać pomoc odkrył puste skrzynie. Kapitan straży miejskiej odparł że to tylko ziarno z Andorhalu i że nie ma powodu do obaw, gdyż wieśniacy dostali swoje przydziały. Z przerażeniem zrozumiał cel plagi - chodziło o wykorzystanie potrzeby jedzenia i picia, żeby ludzie przy pomocy magicznej zarazy zmuszeni zostali do spożywania czegoś, co w rzeczywistości było zakażone, a następnie przemiana w nieumarłych. Wieśniacy zamienili się w zombie i z trudem młody Menethil poradził sobie z nimi. Kazał zorganizować obronę miasta oraz ewakuować do Hearthglen wszystkie okoliczne wioski.

Tymczasem Jaina opowiedziała o wszystkim Antonidasowi i Utherowi. Wieść o tym, że zarazę przygotował były członek Kirin Toru była całkowitym szokiem nawet dla samego arcymaga. Tymczasem przywódca paladynów zrozumiał w jak wielkim niebezpieczeństwie był następca tronu, dlatego nakazał kawalerii szykować się do walki. Lady Proudmoore uzyskała zgodę Lightbringera na udział w szarży do Żagiewia. Wojska lordaerońskie nie traciły ani chwili wytchnienia, a paladyni z Zakonu Srebrnej Dłoni przysięgli że ocalą nie tylko syna ukochanego króla, ale i wszystkich mieszkańców przed potworną Zarazą Nieumierania.

Hearthglen zostało otoczone przez sługi Króla Lisza, na czele których stało dwóch liszów - Venim Iceblade i Calis Wraithson. Pierwszy z nich udał się do okolicznych wiosek, by rozprowadzić zakażone zboże, ale książę powstrzymał go przed tym, unicestwiając go z pomocą samej Światłości. Drugi lisz nie miał jednak takiego pecha, ukrył się w bazie skąd kierował wojskami szturmującymi miasto. Ostatecznie Plaga przedarła się do miasta i otoczyła żołnierzy, przez co został wąski krąg obrońców. Arthas modlił się o cud do Światłości, wierząc że zaraz zginie. Jednak los chciał inaczej - Uther i Jaina przybyli z pomocą, niszcząc wraz z tysiącami żołnierzy w postaci piechurów, rycerzy, strzelców, magów i kapłanów całe oddziały Plagi Nieumarłych, co oznaczało rozbicie tej siły. Arthas podziękował mentorowi za pomoc, po czym powiedział że odpowiedzialny za to wszystko Mal'Ganis kryje się w świętym mieście Stratholme. Lordaerońskie oddziały ruszyły więc na północny wschód, by zniszczyć wroga.

Stratholme - początek upadku księcia[edytuj | edytuj kod]

„Całe miasto musi zostać oczyszczone!”
―Arthas z przerażeniem oznajmia swój rozkaz odnośnie tego, co trzeba zrobić ze Stratholme w związku z początkiem pandemii w tym mieście.[src]

Arthas w trakcie niszczenia miasta.

W trakcie podróży do miasta Arthas nieco się oddalił, co wykorzystał prorok Medivh by z nim porozmawiać i powiedzieć, że te ziemie są stracone. Menethil jednak wierzył, że wciąż można ocalić jego lud, dlatego odrzucił propozycję Ostatniego Strażnika. Tajemniczy nieznajomy przepowiedział wówczas, że im dłużej będzie walczyć z nieumarłymi tym szybciej wpadnie w ich sidła, stając się jednym z nich. Rozmowę podsłuchała Jaina, która podejrzewała już od dłuższego czasu, jakoby prorok mówił prawdę i rzeczywiście nadchodziło coś, przeciwko czemu sami nie będą w stanie walczyć.

Następnego dnia nad ranem wojska młodego Menethila, Lightbringera oraz lady Proudmoore dotarły pod święte miasto znane z centrum wiary Kościoła Świętej Światłości oraz założenia Zakonu Rycerzy Srebrnej Dłoni. Arthas postanowił opowiedzieć przyjaciołom o zatruciu ziarna. Jaina jako pierwsza usłyszała i zrozumiała, że to w taki sposób wojska nieumarłych były tak liczne pod miastem, które następca tronu bronił. Wkrótce postanowił się zdecydować powiedzieć o wszystkim co wiedział swojemu mentorowi. Wtedy właśnie okazało się, że dotarli za późno. Wiatr zmienił kierunek i powiał od miasta, niosąc aromat słodkiego przez zarazę świeżo upieczonego chleba. Menethil szybko zrozumiał, że spóźnili się o kilka godzin. Uther był przerażony słowami chłopaka o tym, że wszyscy w mieście są zarażeni, lecz czarodziejka potwierdziła słowa ukochanego.

Młody paladyn zdecydował się więc na coś, czego nigdy by nie zrobił - rozkazał oczyścić z mieszkańców całą metropolię. Dwójka jego przyjaciół była wręcz wstrząśnięta słowami, które usłyszał. Arthas odparł, że muszą to zrobić i że sam zrobi to niechętnie, ale Lightbringer i Proudmoore twardo wyrażali swój sprzeciw. Uczennica Antonidasa błagała, by dał jej dzień, góra dwa, ale ten mówił iż nie ma nawet kilku godzin. Zwrócił się do mentora mówiąc, że jako jego przyszły król rozkazuje mu oczyścić miasto. Ten jednak przyjął poważną postawę, mówiąc otwarcie że nieważne czy teraz jest czy nie królem nigdy nie wykona tego rozkazu, ponieważ ślubował nie zabijać niewinnych istot. Z przerażeniem wśród innych syn Terenasa odparł, iż wobec tego traktuje to jako akt zdrady, a następnie odebrał tytuły i rangę Światłodzierżcy, jak również rozwiązał zakon paladynów.

Płonące zgliszcza Stratholme.

Po tym wydarzeniu młodzieniec obwieścił, że Ci których decyzją jest ratować królestwo niech idą za nim, a reszta może odejść. Tak postąpiła ponad połowa jego armii z Utherem na czele, a potem dołączyła Jaina, mówiąc iż nie może patrzeć na tą potworność. Jedynie Falric i Marwyn z grupy dowódców pozostali przy nim. Arthas przystąpił zatem do czynu, mimo wszystko niechętnie. Wybijał dom za domem, a kiedy ruszył z większą ilością wojska, zobaczył przybycie Mal'Ganisa, jaki obwieścił, że czekał na niego. Nathrezim przystąpił do niszczenia jednego z budynków, po czym zmienił zarażonych mieszkańców w zombie, mówiąc że tak będzie robił coraz dalej, aż płomień życia zgaśnie raz na zawsze. Menethil obwieścił, że na to nie pozwoli, bo woli sam ich wszystkich zabić niż pozwolić by po swojej śmierci stali się jego niewolnikami. W ciągu następnych godzin całe miasto zostało spalone, a Arthas stanął przed demonem, który zaśmiał mu się w twarz i obwieścił że ich pojedynek tutaj nie nastąpi, lecz na skutych lodem ziemiach Northrendu. Paladyn przysiągł demonowi, który uprzednio się teleportował, że będzie go ścigał aż po kres świata. Jaina i Uther powiedzieli ojcu Arthasa co ten uczynił, zatem król nakazał wyruszyć lordaerońskim wojskom, by znaleźli i schwytali jego oraz Pierwszy Legion. Duet niegdyś bliski młodemu księciu oraz żołnierze weszli trzy dni po fakcie. Widok był przerażający - wszędzie leżały ciała, płonęły domy, ale Zaraza nie mogła powstać. Jak na ironię było to zwycięstwo Przymierza - powstrzymano nieumarłych przed odnowieniem rezerw żołnierzy. Cena była jednak olbrzymia, ponieważ śmierć poniosły dziesiątki tysięcy niewinnych ludzi, a mieszkańcy którzy ocaleli nie mogli uwierzyć w to co uczynił książę. Rozpoczęto palenie zwłok, by uniemożliwić Pladze ich wykorzystanie w późniejszej walce.

Stratholme po wkroczeniu do niego sił królewskich.

Proudmoore płakała, nie mogąc pojąć dlaczego jej ukochany dokonał tego czegoś. Światłodzierżca szybko ją zlokalizował, prosząc by nie uznawała siebie za przyczynę tej rzezi, lecz spytał dokąd wyruszył. Na początku dziewczyna nie chciała mówić, ale ostatecznie się poddała i postanowiła powiedzieć wszystko co wiedziała - zabrał z portu w mieście okręty, by wyruszyć do Northrendu za Mal'Ganisem. Weteran Drugiej Wojny wiedział, że jego uczeń posunął się za daleko i nie da sobie z nim rady w pojedynkę. Postanowił udać się do jego ojca, po czym uspokoił dziewczynę. Chwilę potem osamotnioną córkę Lorda Admirała Kul Tiras, Daelina Proudmoore'a, odwiedził Medivh, który powiedział o tym co widział oraz że to ona może ocalić ludzi. Czarodziejka przyjęła sobie jego słowa do serca, a następnie postanowiła opowiedzieć o tym oraz to co widziała swojemu mentorowi w Dalaranie.

Kampania w Northrendzie[edytuj | edytuj kod]

„Światłość dawno opuściła te ziemie, panie.”
―Marwyn mówiąc Arthasowi co sądzi o Northrendzie.[src]

Arthas dotarł do Northrendu miesiąc po wypłynięciu ze Stratholme, lądując na terenach znanych jako Smocze Pustkowia, a konkretniej - na Zapomnianym Brzegu. Zimno wszystkim dawało się we znaki, mimo to w okolicy można było znaleźć kilka pokrytych wiecznym śniegiem dzikich ostępów, z których wycięli drzewa, a następnie założyli koło okolicznej kopalni złota swoją bazę, eliminując strzegących jej lodowych trolli. Wkrótce zostali ostrzelani z karabinów i moździerzy, lecz jak się okazało nie byli to nieumarli. Zamiast tego Arthas spotkał swojego starego mentora - Muradina Miedziobrodego. Obaj się przywitali serdecznie, lecz z zaskoczeniem paladyn usłyszał, że niby mają być ekipą ratunkową.

Obie grupy postanowiły połączyć siły w walce z lokalnym garnizonem Plagi, jaki od miesięcy nękał przybyszy z Ironforge. Dodatkowo oddzielili ich od drugiej bazy, a ponieważ paladyn nie pogardziłby żadnym wsparciem postanowił pomóc staremu druhowi, odbijając jego kamratów. Widząc że długo nie wytrzymają obmyślił śmiały plan obrony ich poprzez atak - ruszył przeciwko nieumarłym, zaskakując ich od tyłu, przez co Ci zmuszeni zostali do walki na dwa fronty. Przymierze szybko zniszczyło wrogie wojska, a następnie ustanowiło na południowym brzegu wspólną dla sił Arthasa i Muradina bazę. Zaintrygowany dlaczego krasnoludy przybyły do tej krainy spytał o powód wyprawy Miedziobrodego, a następnie usłyszał od niego, że szukają prastarego artefaktu znanego jako Ostrze Mrozu. Ludzie postanowili dołączyć do ich poszukiwań.

Następnego ranka jednak księcia Menethila dobiegła straszliwa wiadomość - lord Uther przekonał króla Terenasa, by wycofali się z Northrendu i udali się prosto do Stolicy. Gdy po paru godzinach Arthas wrócił do obozu usłyszał tę wiadomość i zrozumiał, że jeśli się wycofają nigdy nie dotrze do Mal'Ganisa i nie zdoła wywrzeć zemsty. Wiedział że pozostaje mu tylko jedno, a że nieumarli zajmowali okoliczne pola, przez co wycofujący się piechurzy z kapitanem Luciem Valonforthem na czele musieli przedrzeć się przez lasy. Menethil postanowił więc skorzystać z usług najemników, po czym wyruszył razem z nimi przez ziemie okupowane przez nieumarłych, by dotrzeć do zatoki przed swoimi żołnierzami.

Kiedy jednak najemnicy dotarli do brzegu książę kazał im i pozostałym przy życiu lojalnym żołnierzom zniszczyć jednostki morskie. Muradin uczestniczył w tym, choć robił to z obrzydzeniem. Valonforth ostatecznie dotarł po kilku godzinach. Był w szoku na widok zatopionych okrętów. Kiedy Arthas stał ze swoim oddziałem wiedział już że będą potrzebni winowajcy. Postanowił zatem zdradzić najemników, wmawiając ludziom Valonfortha że to oni są za to wszystko odpowiedzialni. Kierowani szaleństwem księcia żołnierze Przymierza i krasnoludzkiej ekspedycji wybili wszystkich. Arthas obwieścił że pokonają wroga lub zginą. Na wieść o tym Muradina Miedziobrodego przeszły dreszcze.

Ostrze Mrozu[edytuj | edytuj kod]

„Kto weźmie do ręki ten miecz, posiądzie wieczną władzę. Lecz tak jak ostrze jego tnie ciało tak jego moc zranić musi duszę”
―Cytat w języku kalimag z piedestału Ostrza Mrozu.[src]

Postument z Ostrzem Mrozu.

Wieść o tym co zrobił Arthas Menethil przeraziła jego krasnoludzkiego nauczyciela. Gdy wszedł do namiotu wściekł się, oskarżając go o okłamanie swoich ludzi i zdradzenie najemników, którzy mu przecież ufali. Nie poznawał go zupełnie, jego zachowanie się zmieniło, a na dodatek zobaczył jak ogarniają go furia i nienawiść. Coraz bardziej wątpił w jego osąd sytuacji. Nie było jednak na to czasu, ponieważ na bazę Przymierza Lordaeronu natarły wielokrotnie liczniejsze siły Plagi prowadzone przez samego Mal'Ganisa. Wróg Arthasa był więc na wyciągnięcie ręki, lecz siły nie mogły wyrwać się z okrążenia. Wobec tego Menethil poprosił starego przyjaciela o ostatnią deskę ratunku - odnalezienie Ostrza Mrozu, po które krasnoludy przecież przybyły.

Zaczęła się bitwa o Fortecę Drak'Tharon. Siły Przymierza, choć mniej liczne, dzielnie stawiły opór nacierającym wrogom, w czasie gdy Arthas i Muradin wybrali się w kierunku pobliskiej groty, gdzie miał być legendarny miecz. Po wielu poszukiwaniach odkryli grotę, gdzie zastali odzianego w zbroję żywiołaka, który pilnował miejsca. Paladyn i Król Góry stoczyli z przeciwnikiem pojedynek, odkrywając że na środku miejsca jest postument z zamrożonym mieczem. Szybko domyślili się, że to słynna Grota Ostrza Mrozu. Kiedy pokonali strażnika okazało się, iż nie strzegł on ostrza przez Arthasem, lecz właśnie chłopaka przed bronią.

Kiedy paladyn chciał chwycić za broń okazało się, że wyryte jest na postumencie pismo zapisane w języku Kalimag - mowie żywiołaków. Muradin przez to wstrzymał syna Terenasa, odkrywając że artefakt ma niewyobrażalną moc, jak mówiły przekazy, ale potęga ta była przeklęta. Mimo usilnych próśb paladyn nie posłuchał, po czym wezwał wszystkie zgromadzone duchy, by dały mu potęgę miecza, ofiarowując wszystko co tylko może by uratować najbliższych. To sprawiło, że jeden z sopli w jaskini zwalił się na Muradina i wydawać by się mogło zabił go. Menethil podniósł z kolei broń do ręki, porzucając swój młot, a następnie ruszył przeciwko siłom Mal'Ganisa, miotając we wściekłości nigdy dotąd nie spotykanej wrogie jednostki.

Kiedy tylko przedarł się przez wrogie siły doszedł do bazy, a wkrótce potem zniszczył Czarną Cytadelę - siedzibę Plagi kontrolującą ruiny stolicy Drakkarich w postaci Drak'Tharonu. Pośród ruin lewitującej budowli Plagi Arthas i Mal'Ganis stanęli w pojedynkę. Jak się okazało demon wiedział o tym, że człowiek przejmie Ostrze Mrozu, a ten odpowiedział że marnuje swój oddech, bowiem słucha teraz tylko głosu miecza. Nathrezim wytłumaczył młodzieńcowi, że to głos Króla Lisza - tej samej istoty jaką paladyn przysiągł zniszczyć. Na pytanie czego Mroczny Pan Śmierci chce od księcia spodziewał się, żeby go pozostawić. Lecz był zaskoczony innym zdaniem: Król Lisz chce zabicia Mal'Ganisa. Takiego obrotu spraw członek Legionu się nie spodziewał, po czym zakończył swoje życie na Azeroth z klingą Ostrza Mrozu w sercu. Tak oto rola Mal'Ganisa w planie Legionu dobiegła końca, a zemsta się dopełniła.

Rzeź Stolicy[edytuj | edytuj kod]

„To królestwo upadnie. A z jego popiołów powstanie nowy porządek... który zatrzęsie światem”
―Arthas Menethil po zabiciu ojca i wyrżnięciu Stolicy.[src]

Arthas morduje Pierwszy Legion, zamieniając wielu z nich w ghule.

Arthas Menethil wywarł zemstę na Mal'Ganisie, a Ostrze Mrozu znalazło się w jego posiadaniu. Ner'zhul rozpoczął więc wypaczenie jednego z najbardziej obiecujących paladynów Lordaeronu. Paladyn wkrótce obwieścił że chociaż demon został pokonany to ich misja nie dobiegła końca i muszą zniszczyć Plagę do końca. W końcu doszedł ze swoimi żołnierzami aż do największego lądolodu na Azeroth - Lodowej Korony. Tam rozbili obóz pośród śniegów i siarczystego mrozu. W nocy Menethil ruszył bez wiedzy żadnego z nich do pobliskiej cytadeli, gdzie nieumarli dokonali dla niego wykucia nowego pancerza - z saronitu. Tak oto stał się wybrańcem Króla Lisza i pierwszym Rycerzem Śmierci. Krótko po tym dołączył do swoich ludzi. Ci nie mogli go na początku poznać, a gdy się zorientowali, było już za późno. Upadły paladyn wymordował wszystkich dawnych podwładnych, kończąc ich życie i zamieniając w swoje sługi. Inni, jak Marwyn i Falric zostali kolejnymi Rycerzami Śmierci, będąc przez to jego zastępcami. Nieliczni uszli z życiem z cudem zakładając w Wyjącym Fiordzie obóz, który później stał się miastem o nazwie Valgard. Zapomniany Brzeg - miejsce lądowania 1. Legionu - stało się miejscem zapomnianym, gdzie znaczna ilość żołdaków została zabita przez Ostrze Mrozu, a ich duchy zaczęły nawiedzać to miejsce, atakując jak żywych, tak i umarłych.

Arthas jako Rycerz Śmierci po zabiciu własnego ojca - króla Terenasa.

W miesiąc po zabiciu Mal'Ganisa młodzieniec wrócił do Stolicy. Wkroczył do niej jedynie z Falriciem i Marwynem. Wszyscy byli w kapturach, żaden nie dostrzegł różnicy w chłopcu. Książę dotarł do sali tronowej, gdzie następnie został powitany przez siedzącego na tronie ojca. Ten klęknął przed nim wyjmując swój miecz, po czym na oczach wielu ludzi podszedł do tronu, a tymczasem jego adiutanci przeszli na bok. Ojciec z niedowierzaniem spojrzał na syna, po czym na pytanie co robi usłyszał tylko, że zajmuje jego miejsce. Terenas został zabity przez własnego syna, a jego korona upadła na podłogę, szczerbiąc się. Tak oto niegdysiejszy bohater Lordaeronu został jego zdrajcą i zainicjował straszliwą rzeź. Dzwony radości biły teraz smutek, miast wiwatów wszyscy krzyczeli w strachu, a płatki róż przykryte zostały krwią ludzką. Wielu skończyło jako żołnierze Plagi, inni zostali pożarci przez miecz Arthasa. Sam z kolei wskrzesił dawno temu zmarłego konia - Niezwyciężonego - po czym osiodłał jego szkielet i ruszył na podbój kraju w imieniu Króla Lisza.

Ewakuacja na południe[edytuj | edytuj kod]

„Nie dał posłuchu temu dziwnemu prorokowi i skończył zamordowany (...). I do mnie prorok kierował prośby, i ja także w swej arogancji uznałem, że wiem lepiej.”
―Antonidas o słowach proroka Medivha.[src]

Wieść o wymordowaniu Stolicy szybko dotarła do pozostałych przywódców Przymierza Lordaeronu. Antonidas wiedział, że Plaga musiała w jakiś sposób wypaczyć młodego księcia oraz że zagrożenie wskazywało na udział demonów. Arcymag Kirin Toru poinformował o tym Żelazną Kuźnię, Kul Tiras, Wichrogród i Quel'Thalas. W związku z ojcobóstwem ze strony upadłego paladyna władzę nad rozbitym Lordaeronem przejął sir Uther Światłodzierżca, a nowym Wielkim Królem mianowany został Varian Wrynn, król najdalej wysuniętego na południe członka Przymierza. Wkrótce jednak ludzie, Wysokie Elfy i krasnoludy zdały sobie sprawę, że Królestwo Lordaeronu długo się nie utrzyma. Podjęto zatem decyzję o powolnej ewakuacji tych ziem. Ruch miał się odbywać do dwóch miejsc: do Kul Tiras i Wichrogrodu. Pomoc zaoferował też Stromgard, jaki ogłosił że wspomoże ucieczkę Lordaerończyków, a także krasnoludy z klanu Dzikiego Młota. Próbowano również ewakuować Quel'Thalas, lecz elfy upierały się, że wolą zginąć za swój dom aniżeli uciekać.

Centrami ewakuacji były Orle Gniazdo, Południowy Brzeg oraz Twierdza Stromgard. Z pierwszego mieszkańcy północy udawali się Mostem Thandol do Przystani Menethilów, po czym do Żelaznej Kuźni i Podziemną Kolejką do Wichrogrodu, ale część wolała zostać w portowym mieście na Mokradłach, będąc dzięki temu bliżej swojego domu. Inni z kolei wyruszali do Południowego Brzegu, gdzie albo zostawali, albo płynęli szlakiem sir Anduina Lothara do Wichrogrodu. Niektórzy natomiast wyruszali do Kul Tiras, w nadziei że woda zatrzyma nieumarłych. Ostatni kierunek albo wiódł do Przystani Menethilów, albo też część uchodźców pozostawała na miejscu, gdzie byli ciepło przyjmowani przez władcę Burzogrodu, króla Thorasa Trollbane'a.

Duża część ludzi usiłowała też uciec do Gilneasu, ale zostali jedynie odprawieni spod Muru Greymane'a. By zabezpieczać ewakuację Wichrogród, Kul Tiras i pozostali członkowie wysłali swoje siły. Później jednak ewakuacja miała objąć kolejne tereny. W pewnym momencie Antonidas przypomniał sobie rozmowę z tajemniczym prorokiem, w związku z czym nakazał swojej uczennicy - Jainie Proudmoore - zebrać tak wielu ocalałych jak to możliwe, po czym udała się do portów na zachodzie, by przygotować się do opuszczenia Lordaeronu na rzecz odnalezienia prastarego kontynentu Kalimdor na zachodzie, gdzieś pośród bezkresnych wód Wielkiego Morza. Nie wiedziała jednak, podobnie jak reszta, że orkowie również tego dokonali, ale na krótko przed wybuchem konfliktu.

Odbudowa potęgi Plagi[edytuj | edytuj kod]

„Twój ojciec rządził tym królestwem przez ponad 70 lat. Ty w zaledwie kilka dni obróciłeś owoc jego pracy w proch.”
―Uther mówi Arthasowi o tym, czego dokonał przez swoje czyny.[src]

Wioska Vandermar przed przybyciem Plagi.

W niespełna miesiąc Plaga zdołała zyskać panowanie nad dużą częścią Lordaeronu. Rozbite wojska nie mogły stawić oporu Arthasowi i jego nieumarłym, których szeregi rosły z każdą zabitą istotą. Jakiś czas po zagładzie Miasta Stołecznego upadły paladyn został teleportowany przy pomocy demonicznej magii prosto w okolice wioski na wschód od zgliszczy rodzinnego miasta - do Wioski Vandermar. Spotkał wówczas nathrezima, który uspokoił go przed próbą zabicia go, zdradzając że podobnie jak Mal'Ganis jest Upiornym Władcą i nazywa się Tichondrius, a następnie odparł, że przybył mu pogratulować. Zabijając własnego ojca i wyrzynając stolicę królestwa rzucił państwo na pastwę Plagi. Wówczas opowiedział mu o roli Ostrza Mrozu, a następnie że wolą Króla Lisza jest odbudować zniszczony przez niego kilka miesięcy wcześniej Kult Potępionych. W tym celu trzeba było odnaleźć szczątki Kel'Thuzada, a zanim tego by dokonano należało odnaleźć w okolicy kultystów Plagi.

Tak oto Arthas rozpoczął ich poszukiwania w całej wiosce, a Ci w ramach wdzięczności dali mu nieumarłych z okolicznego cmentarza, których następnie zdołał nasłać przeciwko żołnierzom Przymierza Lordaeronu, którego przysiągł bronić. Wioska Vandermar miała zostać zniszczona jako jedna z pierwszych ludzkich osad po Stolicy, by zasilić szeregi żywych trupów i tym samym przygotować dalszy plan, jakim było zniszczenie wszelkich silniejszych punktów oporu. Plaga zaczęła też zasiedlać zniszczone Stratholme. Na skutek działań poddanych Króla Lisza i jego Rycerza Śmerci Arthasa Menethila wioski pustoszały, a groby opróżniano. Polany Tirisfal, niegdyś jeden z najpiękniejszych zakątków Wschodnich Królestw, zmienił się w upiorny koszmar, będący paskudnym szyderstwem z tego, co żywe i piękne.

Niedługo po tym wojska Przymierza rozpoczęły odwrót na wschód. Rozumiejąc że ziemie te są stracone czym prędzej zdecydowano się na odwrót i ewakuację cywili na południe. Tymczasem Plaga ruszyła na wschód, do Andorhalu.

Bitwa o Darrowshire

Starcie na ruinach Andorhalu

Marsz na Quel'Thalas[edytuj | edytuj kod]

„Nie boję się elfów, nekromanto. Nasza armia rośnie z każdym zabitym żołnierzem.”
―Rycerz Śmierci Arthas Menethil tłumaczy duchowi Kel'Thuzada, że Wysokie Elfy nie stanowią dla niego przeszkody.[src]

Upadek Quel'Thalas

Plaga rusza na Dalaran[edytuj | edytuj kod]

„Czarodzieje Kirin Toru! Jam jest Arthas, pierwszy z rycerzy śmierci Króla Lisza! Żądam byście otworzyli bramy i ugięli się pod majestatem Plagi!”
―Arthas przemawia do Kirin Toru przed atakiem na miasto.[src]

Wybicie Czarnej Skały w Lordaeronie

Archimonde zstępuje na Azeroth[edytuj | edytuj kod]

„Drżyjcie, śmiertelnicy! Drżyjcie i rozpaczajcie!”
―Archimonde po przybyciu do Dalaranu.[src]

Zagłada Dalaranu

21 ADP[edytuj | edytuj kod]

Horda w Kalimdorze[edytuj | edytuj kod]

„Jestem Cairne Bloodhoof, wódz plemienia Krwawego Kopyta. Jesteście ciekawi, obcy.”
―Cairne podczas pierwszego spotkania z Thrallem.[src]

Lądowanie w Kalimdorze

Eskorta karawany na Ugorach

Wyścig do Wyroczni[edytuj | edytuj kod]

„Przeklęci orkowie! Jak śmieliście przyjść za nami do tej świętej krainy!”
―Arcymag w trakcie walki z Gromem i jego klanem.[src]

Starcie pod Jesionową Knieją

Bitwa w Kotlinie Wojennej Pieśni

Klątwa Wojennej Pieśni[edytuj | edytuj kod]

„Zrobiliście to nam!? Świadomie!?”
―Thrall po słowach Hellscreama o tym, że orkowie sami poddali się spaczeniu.[src]

Cenarius stawia czoła spaczonemu Gromowi Hellscreamowi.

n

Bitwa pod Szczytem Kamiennego Szponu

Bitwa w Jaskini Wyroczni

Bohaterstwo Grommasha[edytuj | edytuj kod]

„Nie, przyjacielu! Uwolniłeś nas wszystkich!”
―Thrall mówi do umierającego Grommasha o tym, że wyzwolił nie tylko siebie, ale całą orczą rasę.[src]

Bitwa w Obozie Wojennej Pieśni

Sojusz Przymierza z Hordą[edytuj | edytuj kod]

„A więc... Ci orkowie i ludzie myślą że mogą sobie ot tak wejść do naszych lasów i je wycinać? Pożałują że postawili stopę w Ashenvale.”
―Tyrande po zauważeniu przy pomocy swojej sowy bazy sojuszników.[src]

Inwazja na Jesionową Knieję

Bitwa u podnóży Góry Hyjal

Bitwa na Wyspie Księżycowej Polany

Nocne Elfy na dwóch frontach[edytuj | edytuj kod]

„Nadszedł dzień którego tak długo się obawialiśmy. Płonący Legion powrócił!”
―Tyrande Whisperwind po spotkaniu Archimonde'a na czele wojsk demonów.[src]

Starcie w Dolinie Zimozdroju

Przeprawa przez Podziemia Kurhanów

Pojedynek w Spaczonym Lesie

Powstanie Wielkiego Sojuszu[edytuj | edytuj kod]

„Ja... jestem przyczyną powrotu Legionu. Wiele lat temu przyzwałem orków do tego świata, lecz czyniąc to nieświadomie sprowadziłem demony do tego świata. Za moje grzechy zostałem zabity przez tych, którzy byli mi najbliżsi. Pomimo mojej śmierci wojna szalała jeszcze bardzo długo na ziemiach wschodu, niszcząc na swojej drodze całe królestwa. Teraz wreszcie wróciłem, aby naprawić to wszystko. Jestem Medivh, Ostatni Strażnik! I powiadam wam - jedyną nadzieją na przetrwanie jest wspólna walka przeciw wrogom wszystkiego co żywe!”
―Medivh ujawnia swoją tożsamość i mówi zebranym jaki jest jego cel.[src]

Góra Hyjal[edytuj | edytuj kod]

„Tak. Teraz... nasze zwycięstwo jest pewne.”
―Malfurion do Tyrande, mówiąc jej że mogą być spokojni odnośnie swojego sukcesu.[src]

Obrona Góry Hyjal - zakończenie zmagań wojennych.

n

Bitwa o Górę Hyjal

Rezultat[edytuj | edytuj kod]

Przymierze Lordaeronu[edytuj | edytuj kod]

Orcza Horda[edytuj | edytuj kod]

Państwo Kaldorei[edytuj | edytuj kod]

Plaga[edytuj | edytuj kod]

Po Trzeciej Wojnie Arthas, na skutek walki o Mroźny Tron, został nowym Królem Liszem.

Płonący Legion[edytuj | edytuj kod]

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.