FANDOM


Kaldorei i Sin'dorei przeciwko sobie

Nocna i Krwawa Elfka walczą ze sobą. Przedstawicielki jednej rasy, lecz dwóch innych rodzajów.

Rasa – grupa istot o takich samych cechach charakterystycznych. Stanowi ją dostatecznie duża grupa organizmów w obrębie jednego gatunku, która jest również zdolna do rozmnażania w warunkach naturalnych. Wspólne dla rasy jest pochodzenie oraz cechy wyróżniające ją od innych organizmów. Może ona mieć pochodzenie naturalne lub sztuczne. W świecie Warcrafta rasa jest często tożsama z przynależnością do danej grupy, na przykład człowiek z automatu staje się członkiem Przymierza, natomiast ork oczywiście będzie przedstawicielem Hordy. Jedne rasy należą do jednej grupy, drugie zaś są częścią drugiej. Co więcej część z ras nie może być przedstawicielami jakiejś klasy.

Wejście na teren na przykład Hordy przez Przymierza nie oznacza jednak że dana frakcja się obróci przeciwko nam, lecz od razu nas zaatakuje, gdy znajdziemy się w zasięgu i będzie atakować dotąd aż gracz nie padnie lub dopóki nie wyniesie się stamtąd. Atak jednak nigdy nie może nastąpić w sanktuarium, gdzie przedstawiciele Przymierza i Hordy mogą się spotkać. Co więcej niektóre z ras nie należą do jednej czy drugiej strony, lecz są neutralne, a niekiedy nawet niezależne. Niezależność nie oznacza jednak neutralności, na przykład Nagi są wrogie zarówno rasom Przymierza jak i Hordy. Poniższa strona jest listą wszystkich ras rdzennych lub przybyłych na Azeroth, powstałych przez Światło lub Cień lub jeszcze inne żywioły.

CharakterystykaEdytuj

Rasy na terenie Azeroth oraz w całym uniwersum istniały od początków jej powstania. Pierwszymi były Naaru, Dzieci Światła oraz Władcy Pustki, Zrodzeni z Pustki. Ich walka dała początek znanem nam rzeczywistości śmiertelników, gdzie wkrótce magia podzieliła się nie tylko na światła i cienia, lecz również ładu i chaosu oraz życia i śmierci. Tysiące ze światów zamieszkanych zostało przez rozmaite stworzenia. Wkrótce pojawiły się też kolejne siły, jak Tytani i demony, które stanęły naprzeciwko sobie. Razem z Naaru oraz Dzikimi Bóstwami zmusili demony i Władców Pustki do odwrotu, niestety w chwili ich największego triumfu czempion Panteonu - Sargeras - został spaczony przez magię spaczenia. W ciągu jednej chwili uwięził swoich pobratymców i uwięził ich, a następnie rozpoczął Płonącą Krucjatę, wypaczając wszystkie rasy aby uniemożliwić Władcom Pustki ich zniewolenie.

W trakcie swego pochodu zniszczenia Sargeras natrafił na Azeroth, który został pobłogosławiony przez Tytanów. Wojna Starożytnych, która była pierwszą inwazją, nie powiodła się. Sargeras znał potencjał Tytana drzemiącego w środku planety, dlatego chciał ją za wszelką cenę unicestwić, by Władcy Pustki nie mogli jej spaczyć. Mimo to stawiła mu opór poprzez swoich mieszkańców. Przez następne tysiąclecia Azeroth, uporządkowana dziesiątki tysięcy lat wcześniej w wyniku upadku Czarnego Imperium, stała się azylem dla tych, co uciekali przed Płonącym Legionem. Zamieszkali na jej terenie przybysze z Argusa i Draenoru, których domy zniszczyły demony. W jednej chwili gatunki współpracują ze sobą, w innych zaś walczą. Mają inne kultury, języki oraz wierzenia, a także styl życia. Niektóre z ras mogą być doskonale zaznajomione z magią lub stać na wysokim poziomie technologicznym, a nawet łączyć oba te kierunki w jedno. Jedni są osadnikami żyjącymi w miastach i na wsiach, inni zaś przemierzają wielkie polany i stepy, żyjąc w jednym miejscu i ruszając z niego do innego.

Rasy grywalneEdytuj

Alliance 32 Przymierze Alliance 32Edytuj

Horde 32 Horda Horde 32Edytuj

Neutral 32 Neutralne Neutral 32Edytuj

Klasy dostępne dla grywalnych rasEdytuj


Podstawowe Statystyki
Frakcja Rasa UI-CharacterCreate-Classes Priest UI-CharacterCreate-Classes Rogue UI-CharacterCreate-Classes Warrior UI-CharacterCreate-Classes Mage UI-CharacterCreate-Classes Druid UI-CharacterCreate-Classes Hunter UI-CharacterCreate-Classes Warlock UI-CharacterCreate-Classes Shaman UI-CharacterCreate-Classes Paladin UI-CharacterCreate-Classes Deathknight UI-CharacterCreate-Classes Monk Str Agi Sta Int Spi
 Przymierze 

Alliance 32

IconSmall Human MaleIconSmall Human Female Ludzie WoW icon WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 20 20 20 20 20
IconSmall Dwarf MaleIconSmall Dwarf Female Krasnoludy WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 22 16 23 19 19
IconSmall NightElf MaleIconSmall NightElf Female Nocne elfy WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 17 25 19 20 20
IconSmall Gnome MaleIconSmall Gnome Female Gnomy Icon Cataclysm 38x35 WoW icon WoW icon WoW icon WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 15 23 19 23 20
IconSmall Draenei MaleIconSmall Draenei Female Draenei Bc icon Bc icon Bc icon Bc icon Bc icon Bc icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 21 17 19 21 22
IconSmall Worgen2 MaleIconSmall Worgen2 Female Worgeni Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 23 22 20 16 19
Neutral Neutral 15 IconSmall Pandaren MaleIconSmall Pandaren Female Pandareni Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small Mists-Logo-Small 20 18 21 19 22
Horda

Horde 32

IconSmall Orc MaleIconSmall Orc Female Orkowie WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon WoW icon WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 23 17 22 17 23
IconSmall Undead MaleIconSmall Undead Female Opuszczeni WoW icon WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 19 18 21 18 25
IconSmall Tauren MaleIconSmall Tauren Female Taureni Icon Cataclysm 38x35 WoW icon WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 25 15 22 15 22
IconSmall Troll MaleIconSmall Troll Female Trolle WoW icon WoW icon WoW icon WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon Icon Cataclysm 38x35 WoW icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 21 22 21 16 21
IconSmall BloodElf2 MaleIconSmall BloodElf2 Female Krwawe elfy Bc icon Bc icon Icon Cataclysm 38x35 Bc icon Bc icon Bc icon Bc icon Wrath-Logo-Small Mists-Logo-Small 17 22 18 24 19
IconSmall Goblin2 MaleIconSmall Goblin2 Female Gobliny Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 Icon Cataclysm 38x35 17 22 20 23 18


Atrybuty dla klasEdytuj

Attribute Kapłan Łotrzyk Wojownik Mag Druid Łowca Czarnoksiężnik Szaman Paladyn Rycerz Śmierci Mnich
Siła +1 +3 +1 +1 +2 +88 +1
Zwinność +3 +3 +53 +1
Wytrzymałość +1 +2 +1 +1 +1 +2 +79 +1
Intelekt +2 +3 +2 +2 +1 +9 +2
Duch +3 +2 +2 +1 +2 +2 +1 +22

Rdzenne rasy Edytuj

LudzieEdytuj

Król Anduin Wrynn

Anduin Wrynn, jeden z ludzi.

Przez tysiąclecia rasa ludzi była jedną z najliczniejszych, jeśli nie najliczniejszą rasą w Azeroth. Ta młoda rasa jest zróżnicowana pod wieloma względami, jak włosy, język, kultura czy nawet wyznanie. Bitni, inteligentni i odważni ludzie zawsze byli w konflikcie z jednymi i w sojuszu z drugimi rasami. Pochodzą od tak zwanych Żelaznych Wrykuli - tworów Tytanów, pozostawionych by pilnowały porządku na planecie. Jednak te zachorowały na Klątwę Ciała, w rezultacie czego stali się istotami z krwi i kości, teraz znanymi po prostu jako Wrykule. Najsłabsi z gigantów wyruszyli jeszcze jako dzieci z dala od swojej ojczyzny na łodziach wysłanych przez ich rodziców i dotarli do Polan Tirisfal oraz na Wyżyny Aratorskie, gdzie wznieśli takie miasta jak m.in. Dłoń Tyra. Ci odszczepieńcy zachorowali na kolejną Klątwę Ciała i tak oto narodzili się pierwsi ludzie.

Złota era ludzi zaczęła się w momencie gdy trollowe Imperium Amani, upadło około 1200 BDP, kiedy to król Anasterian Słońcobieżca i przywódcy Imperium Aratoru zgodzili się zawiązać sojusz w Wojnie Trolli. W zamian za udział ludzie poznali od Wysokich Elfów magię. Niedługo później ich pierwsza cywilizacja się rozpadła, w wyniku czego powstało później Siedem Królestw po całych Wschodnich Królestwach: Alterak, Azeroth, Dalaran, Gilneas, Kul Tiras, Lordaeron i Burzogród. Przez tysiąc lat ludzkość żyła w pokoju z napotkanymi elfami, krasnoludami i gnomami.

Kiedy otwarto Mroczny Portal ludzkość nawiązała pierwszy kontakt z orkami, wobec czego rozgorzała Pierwsza Wojna, w której Królestwo Azeroth przegrało wojnę. W wyniku konfliktu większość ludzi uciekła do Lordaeronu, gdzie tymczasowo się osiedliła. Ludzie zjednoczyli się po jednym sztandarem Sojuszu Lordaeronu i zaprosili do niego gnomy, krasnoludy i Wysokie Elfy. W trakcie Drugiej Wojny po kilku problemach zdołali kontratakować i zadali liczne straty Orczej Hordzie, w skład której wchodził jeden z goblińskich karteli oraz Trolle Leśne. Siły Sojuszu zostały jednak zdradzone przez ludzi z Alteraku, jednakże szybko uporali się ze zdrajcami. Wkrótce w bitwie o Czarną Skałę Przymierze rozbiło Hordę, by następnie wyzwolić ruiny Wichrogrodu, odzyskać ziemie w Azeroth oraz zaatakować, a następnie zniszczyć Mroczny Portal, z którego przybyli z Draenoru do Azeroth zielonoskórzy.

W następnych latach, po zwycięstwie nad Hordą i jej upadku orkowie przeszli w letarg, wracając w obozach internowania do swoich wierzeń, a Sojusz się rozpadł. Burzogród i Gilneas zajęły się swoimi sprawami występując z Przymierza, a Azeroth odbudował się i pozostał w sojuszu, podobnie wyspiarskie Kul Tiras i magokratyczny Dalaran. Lordaeron stał się wręcz rdzeniem całego sojuszu. Po 15 latach jednak nowy, nieznany wróg nawiedził tereny ludzkie - nieumarli rządzeni przez złowrogiego Króla Lisza. Lordaeron i Dalaran stawiły im silny opór, podobnie jak Quel'Thalas, na nic jednak się okazała odwaga, magia i technologia przeciwko stale rosnącej armii wroga. Na miejscu każdego zabitego lub zmarłego przedstawiciela Przymierza przychodził nowy żołnierz Plagi, powstały z tych, którzy umarli. Tymczasem jednak w innych miejscach ludzie przetrwali. Uchodźcy trafili do Wichrogrodu oraz Kul Tiras, a także do Burzogrodu, który jednak ucierpiał tylko częściowo. Gilneas dzięki Murowi nie wpuściło nikogo z zewnątrz i tym samym odparło atak Plagi.

Po Trzeciej Wojnie ludzie nadal należą do Przymierza, jednak dla rozróżnienia używają dwóch nazw: Sojuszu Lordaeronu zwanego Starym Przymierzem oraz Wielkiego Przymierza, czasem zwanego Nowym. Gilneańczycy zmienili się w większości w worgenów, jednak zdołali zapanować nad swoją klątwą. Większa część ludzi mieszka w Burzogrodzie, opanowanym przez anarchię, Kul Tiras jakie się uniezależniło, Theramore zbudowanym przez uchodzców z północnych Wschodnich Królestw, co pod wodzą Jainy Proudmoore trafili do Kalimdoru oraz w największym bastionie ludzkości - Królestwie Wichrogrodu, dawniej znanym jako Azeroth. Będąc członkami Przymierza ich naturalnymi przyjaciółmi są Nocne Elfy, Wysokie Elfy, gnomy, krasnoludy, worgeni, pandareni, draenei oraz wiele innych ras, zaś wrogami - członkowie Hordy, czyli nieumarli, orkowie, krwawe elfy, taureni, trolle oraz gobliny. Ludzie mogą mieć też mieszane potomstwo, na przykład z elfami, draenei czy nawet orkami. Do takich związków dochodzi jednak dość rzadko.

KrasnoludyEdytuj

MoiraHS

Moira Thaurissan, przedstawicielka Czarnorytnych i Miedziobrodych, dwóch najsłynniejszych klanów krasnoludzkich.

Krasnoludy są rasą, jakiej nieobca im inżynieria i metalurgia, jak również góry. Zapaleni myśliwi, zręczni kowale, doskonali górnicy i genialni inżynierowie ustępują pod tym względem tylko dwóm rasom - zaprzyjaźnionym od dawna gnomom oraz ich rywalom w postaci goblinów. Rasa ta powstała z tworów Tytanów - Ziemnych. Ich też dotknęła tysiąclecia temu Klątwa Ciała, wskutek czego stali się krasnoludami. Rasa ta, złożona z karłowatych, ale silnych humanoidów od lat żyła w górach. Dzięki temu doskonale rozwinęli zdolności kowalnictwa, inżynierii oraz górnictwa. Do tego stali się znakomitymi piwowarami i łowcami.

Przed wieloma laty krasnoludy zamieszkały w Dun Morogh, zachodniej części jednego z trzech Wschodnich Królestw - położonego między dwoma pozostałymi Khaz Modan. Przez wiele tysiącleci wdali się w wojnę z rozmaitymi trollami, głównie z grupą Lodowych Trolli, które notorycznie okradały ich z wierzchowców oraz zwierząt hodowlanych. Walczyły z nimi, ponieważ kiedy krasnoludy tam przybyły natychmiast wygnały ich z powierzchni i tym samym tubylcy zmuszeni byli do wojny z karłowatymi humanoidami. Mimo wszystko zawsze udawało się krasnoludom przetrwać nawet najtrudniejsze czasy.

Około 230 BDP nieudany przewrót w Ironforge i śmierć króla doprowadziły do wygnania ze stolicy Krasnoludów Ciemnego Żelaza. Wkrótce podobny los spotkał Krasnoludy Górskie, które teraz nazywały się Krasnoludami Dzikiego Młota. Pozostałe krasnoludy, lojalne wobec króla utworzyły klan Miedziobrodych. Wojna Trzech Młotów początkowo toczyła się głównie przeciwko Ironforge, wkrótce jednak stało się jasne, że Ciemne Żelazo nie mają wcale pokojowych zamiarów. Po oblężeniu Ironforge Dzikie Młoty i Miedziobrodzi podpisali pokój, a następnie sprzymierzyli się ze sobą, aby powstrzymać Thana-Czarodzieja Thaurissana. Kiedy jednak ten uwolnił Ragnarosa zmienił tereny na południu w pogorzelisko. Jego klan na zawsze stał się wrogi wobec pozostałych. Kiedy jego żona zginęła w stolicy Dzikich Młotów - Grim Batol - Ci przenieśli się ku Ostępom i założyli nową stolicę w Szczycie Aerie. Tam nawiązali unikalną więź z lokalnym gatunkiem zwierząt, gryfami, które stały się ich latającymi wierzchowcami.

Od tamtej pory minęły stulecia. Wkrótce po upadku Wichrogrodu krasnoludy zostały zaatakowane przez Orczą Hordę, która zajęła żyzne ziemie Loch Modan i Mokradła, aby następnie oblegać Dun Morogh, które jednak się oparło. Podczas Drugiej Wojny wspierali Sojusz Lordaeronu drogą powietrzną z Ironforge do elfickiego Quel'Thalas i ludzkich Siedmiu Królestw. Krasnoludy i gnomy współpracowały, by zapewnić wsparcie powietrzne oraz technologiczne aliantom. Kiedy Druga Wojna dobiegła końca rasa ta wciąż była lojalna wobec Sojuszu, z czasem zmienionego na Przymierze. W trakcie Trzeciej Wojny przyjęli wielu ludzkich i elfich uchodźców do swych krain, dając silny opór wojskom Plagi i Płonącego Legionu. W następnych latach jako członek Starego Przymierza dołączyli do Nowego Przymierza. Obecnie krasnoludy po odbiciu z rąk Ciemnego Żelaza Moiry, teraz żony Thaurissana i matki ich syna jako królowa-regentka rządzone są przez Radę Trzech Młotów, na którą składają się: Ciemne Żelazo wierni wobec Moiry z południowych pustkowi, Dzikie Młoty ze Szczytu Aerie oraz Miedziobrodzi z Ironforge. Część Ciemnego Żelaza wierna Ragnarosowi i Thaurissanowi jednak jest niezależna i wrogo nastawiona jak wobec Przymierza, tak i Hordy.

GnomyEdytuj

Gelbin Wei

Gelbin, najsłynniejszy z gnomów.

Karłowate i inteligentne gnomy to jedne z najmniejszych istot rozumnych jakie kiedykolwiek istniały w Azeroth. Ich przodkami są Mechagnomy, twory Tytanów, jakie zachorowały na Klątwę Ciała i zmieniły się w obecne istoty. Mimo swych mikrych rozmiarów i wręcz znikomej siły gnomy nauczyły się radzić nawet w najtrudniejszych warunkach. Wszystko to za sprawą smykałki do wszelakiej technologii, a także pewnej zdolności używaina zaklęć. Dzięki połączeniu magii i technologii rasa ta jest, razem z rywalizującymi goblinami, jedną z najbardziej zaawansowanych ras na planecie. Odpowiedzialne są za wynalezienie maszyn latających czy łodzi podwodnych, a także motocykli i czołgów parowych. Mistrzowsko opanowali mechanikę kół zębatych oraz elektryczność.

Gnomy do czasów obecnych nie miały króla. Zamiast tego zbierała się rada w ich stolicy, Gnomereganie, skupiająca najbardziej zdolnych inżynierów swego rodzaju, spośród których przywódca rady miał tytuł WIelkiego Majstra. Co więcej gnomy opracowały specjalne wierzchowce - mechanostrusie - będące tworem podobnym do tworów tytanicznych, jak równiez były w stanie stworzyć pierwsze w historii świata siły powietrzne. Pomimo że gnomi wojownicy nie byli zdolni do walki wręcz to jednak dzięki wynalezieniu prochu oraz broni palnej byli w stanie zadać o wiele większe straty swym przeciwnikom.

Będąc od samego początku członkiem Starego i Nowego Przymierza stanowili zaplecze inżynieryjne oraz technologiczne dla Przymierza i od zawsze byli sojusznikami Wysokich Elfów, krasnoludów oraz ludzi. Kiedy orkowie w czasie Drugiej Wojny ich zaatakowali zamknęli swoje miasto, a jedyną formą komunikacji były wycieczki podziemne lub lotnicze. Gdy zaś Stara Horda została pokonana gnomy, reprezentowane przez Ironforge, nadal były częścią Sojuszu Lordaeronu. W trakcie jego upadku, co ciekawe, nie wysłały za wiele wsparcia, w przeciwieństwie do krasnoludów. Kiedy ogłoszono reorganizację Sojuszu w Przymierze wówczas gnomy miały problem z troggami. Sicco Thermaplugg, jeden z bardzo zdolnych, ale i lekko szalonych majstrów wypuścił gaz po całym mieście, jaki zabił zarówno najeźdźców, jak i mieszkańców. Ci co uciekli założyli nową stolicę, znaną jako Nowe Miasto Majstrów. Choć odbili Gnomeregan i pokonali zdradzieckiego majstra to jednak stolica ledwo co nadaje się do życia.

Gnomy są odpowiedzialne za wynalezienie masy rzeczy, rywalizując w tym z goblinami. Ich dziełami są nie tylko maszyny latające jak żyrokoptery czy kanonierki, ale również i obiekty z innych sfer życia, jak generatory parowe, elektryczne, windy, podręczne zegarki mechaniczne czy roboty naprawcze, dzięki czemu życie członków Przymierza stało się dużo łatwiejsze. Największym dziełem gnomów pozostaje do dzisiaj Podziemna Kolej, łącząca stolice ludzką i krasnoludzką, będąc tym samym jednym z najbezpieczniejszych i najszybszych połączeń między dwoma miastami, dzięki czemu omija się niebezpieczne Góry Czerwonej Grani, Gorejący Wąwóz oraz Płonące Stepy zaledwie w 15 minut.

GoblinyEdytuj

Jastor Trade Secrets of a Trade Prince

Jastor Galiwiasz, gobliński Książę Handlu.

Zielonoskóre gobliny to rasa, która jest głównym rywalem gnomów. W przeciwieństwie do swych rywali ich wynalazki są pełne częstych usterek, jednakże są tańsze w produkcji i łatwiejsze w konstrukcji. Wprawni inżynierowie potrafią jednak znacznie ulepszyć swoją prymitywną maszynerię do poziomu znacznie przewyższającego jak przeciętnego goblina tak i gnoma. Jednakże podczas gdy gnomy skupione są na technologii jako elemencie ich kultury gobliny używają jej do ułatwienia sobie życia i łatwiejszego prowadzenia swoich interesów. Podczas gdy ich rywale specjalizują się w pierwiastkach dla goblinów specjalnością jest alchemia. Ich powstanie owiane było tajemnicą do czasu odkrycia Ulduaru. Okazało się że przed wieloma mileniami Mimiron ekspetymentował z kaja'mitem na kilku rasach. Jedna z nich w postaci zielonych karzełków z lasów koło Ulduaru zyskała większą inteligencję dzięki temu. Tak oto narodziły się pierwsze gobliny,.

Pierwotnie rasa ta była tanią siłą roboczą dla trolli jakie założyły na wyspie Kezan swoje królestwo. Z czasem w wyniku wydobywania kaja'mitu, surowca na planecie jaki istniał wyłącznie na ich wyspie, wzrosła ich inteligencja i z biegiem czasu się zbuntowały i sytuacja się zmieniła na obecną - teraz to trolle na nich pracowały, zaś gobliny były panami na wyspie. Przez ich postawę ukuło się powiedzenie "za kilka sztuk złota goblin sprzedałby najlepszego przyjaciela". Gobliny stworzyły wkrótce wynalazki znacznie bardziej zaawansowane niż te krasnoludzkie czy gnomie, lecz około 200 lat BDP kaja'mite na Kezan się wyczerpał i wyspa, razem z całą Podkopalnią mogła służyć teraz w zasadzie za jedną wielką osadę na i pod powierzchnią.

W trakcie Drugiej Wojny Kartel Parochlebców ogłosił sojusz z Hordą, wkrótce jednak po przegranej przez orków wojnie srogo tego pożałował. Generalnie jednak pozostali neutrali względem pozostałych frakcji, robiąc interesy jak z Przymierzem, tak i z Hordą. Do Trzeciej Wojny mieli już ugruntowaną pozycję poważanych kupców, którzy oferowali swoje usługi każdemu, kto miał pieniądze, nieważne czy byli to przedstawiciele Hordy, Przymierza, Plagi czy Nocnych Elfów. Kiedy ta się skończyła postanowili wspierać obie, pozostające w stanie zimnej wojny, frakcje. W niektórych przypadkach napotkali krasnoludy i gnomy, z którymi wdali się w sprzeczki. W innych, co może być nie do pomyślenia, te trzy rasy ułożyły się między sobą i razem stworzyły zaawansowane technologicznie osady.

Chociaż gobliny są neutralne Kartel Parochlebców ma nadal poważanie wśród orków, a inny z Karteli - Zęzowoda - pod przywództwem Jastora Galiwiasza dołączył nawet do Nowej Hordy. Gobliny są odpowiedzialne za wynalezienie potężnych maszyn latających, znanych jako zeppeliny, wyrwidrzewów wycinających i zbierających o wiele więcej drewna aniżeli przeciętny chłop czy wyrobnik, a także licznych materiałów wybuchowych. Wspierają też sektor cywilny, gdyż wynaleźli gokarty, motocykle oraz kolej, podobnie jak zresztą gnomy. Obie rasy stworzyły masę wynalazków niemalże niezależnie od siebie.

NieumarliEdytuj

Wódz Wojenna Sylvanas Windrunner

Sylwana Bieżywiatr, przywódczyni Opuszczonych, nieumarłych należących do Hordy.

Odrzuceni, zabici, splugawieni. Często tak przez innych widziani nieumarli stanowią jedną z najliczniejszych ras w świecie Azeroth. Co więcej uznawani są za rdzenną rasę na planecie, głównie ze względu na pochodzenie, czyli kim byli za życia. Niemal wszyscy nieumarli pochodzą z Azeroth i dlatego za rdzenną rasę są uważani. Każdy z nich był kiedyś przedstawicielem innej rasy - elfem, człowiekiem, krasnoludem czy nawet jakimś innym jeszcze stworzeniem, które zginęło z rąk jakiejś istoty, po czym mrocznymi mocami powróciło do świata żywych jako nieumarły. Taka istota może wytrzymać mnóstwo ciosów, nie działa na nią również żaden klimat jaki istnieje na Azeroth. Pierwsi nieumarli powstali tak naprawdę tuż przed wybuchem Drugiej Wojny. Czarnoksiężnik Gul'dan powołał Rycerzy Śmierci w miejsce zabitych przez Orgrima Doomhammera orczych czarnoksiężników z Rady Cienia. Jednak wkrótce podczas wojny i późniejszej inwazji na ojczysty świat orków - Draenor - nieumarli stali się historią dla mieszkańców Azeroth.

Nie na długo. Półtorej dekady później orczy szaman Ner'zhul, zmieniony w zbroję i zamrożony w Lodowej Koronie, największym lodowcu Northrendu, zaczął snuć swoje zamiary. Wyrżnął mieszkańców kontynentu zmieniając ich w członków swojej armii, a następnie rozpoczął kreować w Lordaeronie tak zwane Kulty Potępionych z nekromantą Kel'Thuzadem - magiem wygnanym z Dalaranu i Kirin Tor - na czele. Potężny byt wkrótce zdołał też zwasalizować kilka ras kontynentu na którym rządził. Takie grupy uznały go za boga śmierci i zaczęły czcić. Wkrótce w 20 ADP na północy Lordaeronu wybuchła tajemnicza epidemia, zwana później Plagą Nieumarłych. Zarażała wodę i rośliny, a także i inne żywe istoty, zmieniając je w nieumarłych, posłusznych woli władcy Plagi.

Wkrótce okazało się, że Plaga była awangardą o wiele większego zagrożenia - Płonącego Legionu. Paladyn i ukochany syn króla Lordaeronu, Arthas Menethil, ścigał Mal'Ganisa by zemścić się za to co zrobił z jego poddanymi. Książę, doprowadzony do obłędu, odnalazł Ostrze Mrozu, wziął je i zgładził Upiornego Władcę w jego fortecy w Northrend. Sam niestety wkrótce popadł w obłęd i stracił duszę, stając się Rycerzem Śmierci i wybrańcem Króla Lisza. Arthas zabił swe wojska, a następnie wskrzesił je, jako siły Plagi. Kiedy wrócił do ojczyzny w Stolicy był witany jako bohater. Wkrótce jednak głos Ostrza Mrozu przemówił i podszedł do ojca, zabijając go z zimną krwią, by następnie wpuścić nieumarłych i wyrżnąć całą populację w mieście. Arthas szybko zdołał odbudować Kult Potępionych, by następnie zdziesiątkować elfy w Quel'Thalas, celem wskrzeszenia Kel'Thuzada jako Króla Lisza.

Niedługo później Archimonde, lewa ręka Sargerasa, zstąpił do Azeroth i rozpoczął jego niszczenie, począwszy od oblężonego przez nieumarłych Dalaranu i zdruzgotanych sił Lordaeronu. Tymczasem ten odkrył, że Horda i Przymierze, a przynajmniej jego spora część, opuściła te ziemie i skierowała się na Kalimdor, który pamiętał z czasów Wojny Starożytnych. Nieumarli, jako regularna armia Legionu, obok demonów, poszli za nim. Kiedy jednak pod Górą Hyjal man'ari eredar został pokonany raz na zawsze Plaga stała się wolna i zrzuciła jarzmo swych panów. Niedługo potem jednak, kiedy Illidan postanowił unicestwić Króla Lisza ten został przez przerwanie zaklęcia tylko lekko uszkodzony. To wystarczyło by grupa żywych trupów zrzuciła jarzmo swego pana i tak stali się wolnymi istotami. Nowa frakcja nazwała się Opuszczonymi i szybko pokonała większość sił lojalistów w Lordaeronie. Wiedząc że sama padnie ofiarą licznych wrogów zdecydowała dołączyć do Hordy. Na czele Plagi stanął Arthas Menethil, jaki sam został Królem Liszem, zaś na czele Opuszczonych Królowa Banshee Sylwana Bieżywiatr.

W trakcie epoki po Trzeciej Wojnie Opuszczeni stali się silną frakcją. Wzięli udział w walce z Ahn'Qiraj, powstrzymaniu szalonego księcia Kael'thasa oraz pokonaniu raz na zawsze Plagi Arthasa. Jednak od czasu ludobójstwa jakiego dopuścił się zdradziecki Wielki Apotekariusz Ropiarz oraz nieudanego przewrotu w ich stolicy - Podmieście - wzniesionym na ruinach Miasta Stołecznego zarówno Przymierze jak i Horda patrzą na nich podejrzliwie. Dowiedli jednak swej potęgi i lojalności w czasach Kataklizmu czy wojny domowej w Hordzie stając po stronie rebeliantów. Również nie odcięli się od sprzymierzeńców, gdy Ci potrzebowali pomocy z Żelazną Hordą czy Legionem. Ostatnimi czasy zyskali nawet na znaczeniu, gdyż ich królowa stała się po śmierci Vol'jina nowym Wodzem Wojennym Hordy, niemniej takie czyny jak spalenie Teldrassilu, zagazowanie Podmiasta i jego okolic Nową Plagą oraz ożywianie umarłych przez val'kirie gdy jest to korzystne dla królowej powoduje, że wielu zaczyna wątpić w nieumarłych, jako rasę godną zaufania czy sprzymierzenia się.

Opuszczeni, podobnie jak pozostali nieumarli, nie są naturalną rasą, jednakże w przeciwieństwie do Plagi, są rasą śmiertelną. Choć nie muszą jeść, pić czy spać jak reszta dzięki val'kiriom mogą wskrzeszać się ile chcą. Jednakże wśród nieumarłych pod wodzą średniej z sióśtr Bieżywiatr funkcjonuje coś takiego jak Ostatnia Śmierć. Jest to moment, kiedy Opuszczony poniesie rany tak poważne, że nie może zostać wskrzeszony. Innym takim momentem jest utrata duszy, całkowita anihilacja lub dobrowolne odrzucenie daru. To sprawia, że nieumarły ginie na zawsze, a jego śmierć sprawia, że bliskie mu osoby w postaci kompanów, członków rodziny lub wielu innych osób żegnają go tak, jak żywi ludzie żegnają swoich pobratymców. Jednak podczas gdy Plaga jest wielorasowa dzięki swym mocom wśród Opuszczonych nieludzie wymierają, ponieważ ich val'kirie mogą wskrzeszać tylko przedstawicieli rasy ludzkiej.

SmokiEdytuj

Green dragon

Jeden ze smoków.

Smoki są jedną z najstarszych ras na planecie, jednak nigdy nie wykształciły swojej własnej cywilizacji. Zamiast tego opiekowały się planetą, będąc pobłogosławionymi przez Tytanów Smoczymi Aspektami. Wszystkie z nich wywodzą się od Galakronda, potężnego proto-smoka, przedstawicieli zwierzęcych i potężnych latających gadów, ucywilizowanych później przez przybycie Tytanów. Z czasem proto-smoki wyewoluowały w smoki, a te zostały pobłogosławione przez Tytanów, stając się Aspektami, które razem pokonały Galakronda i strzegły Azeroth przez następne tysiąclecia.

Na czele wszystkich z nich stanęła przywódczyni Czerwonego Stada, Alexstraza. Każdy ze smoków ma dwie formy: humanoidalną oraz podstawową. W formie podstawowej osiągają rozmiar stodoły, podczas gdy w formie humanoidalnej przypominają elfy, ludzi lub jeszcze jakieś inne postacie. Zamieszkując w gniazdach zawsze zajmowali się tym, co zlecili im ich opiekuni. Czerwone zajmują się życiem, brązowe czasem, zielone Szmaragdowym Snem, a niebieskie - magią.

Jedno ze stad jednakże oszalało, a mianowicie - czarne. Neltharion, jaki miał opiekować się ziemią, pod wpływem szeptów Starych Bóstw oszalał, jednak w porę został powstrzymany. Pokonany smok, wzmocniony płytami oraz pełen gniewu i nienawiści do wszystkiego co żywe przywdział miano Śmiercioskrzydłego. W czasie Drugiej Wojny manipulował wydarzeniami by uwięzić królową Alexstrazę, a potem ją uwolnić. Wkrótce został pokonany i znów uwięziony w okolicach Malstromu. Jednak wyrwał się z więzienia kilkanaście lat później, a to oznaczało początek Kataklizmu, jaki wstrząsnął całą planetą. Na szczęście połączone siły Przymierza, Dalaranu, Hordy i Smoczych Aspektów zdołały w porę powstrzymać Śmiercioskrzydłego przed zniszczeniem życia w Azeroth. Smoki zapłaciły za to niestety wysoką cenę - straciły możliwość rozmnażania się, a także nieśmiertelność, zdaniem Smoczych Aspektów jednak była tego warta.

TrolleEdytuj

Vol jin by rinacane-d7vdj8i

Vol'jin, przedstawiciel trolli.

Trolle, będąc najstarszą rasą na planecie Azeroth, a przynajmniej najstarszą spośród wszystkich znanych do tej pory jakie kiedykolwiek stworzyły swoją własną cywilizację, są mieszkańcami tej planety od wielu dziesiątek tysiącleci. Nie wiadomo czy wywodzą się od ras tytanicznych czy też nie. Trolle od wieków były skonfliktowane z Aqirami oraz ich własnymi kuzynami, jakimi są elfy. Tysiące lat przed Wojną Starożytnych stworzyli Imperium Zandalaru, z którego później narodziły się tak zwane Bliźniacze Imperia - Amani na północnym wschodzie i Gurubashi na południowym wschodzie, założone przez zandalarskich emigrantów. Jakiś czas później jedna z ras - Mroczne Trolle - oddzieliła się od reszty i osiedliła przy Studni Wieczności, darze Tytanów dla mieszkańców tego świata. Trolle uwikłały się wówczas w wojnę z aqirami, insektoidalną rasą z której powstali silithidzi i nerubianie słuzącą Starym Bogom. Sługi Przedwiecznych jednak zostały przez nich pokonane i tym samym Amani i Gurubashi stały się potęgą na Starym Kalimdorze. Jednocześnie obok nich istniało Imperium Zandalaru, funkcjonując jako prawdopodobnie neutralna wobec nich frakcja. Dane odnośnie stosunków Amani-Zandalar oraz Gurubashi-Zandalar każą jednak przypuszczać coś zupełnie innego.

W pewnym momencie Zandalar został zaatakowany przez Nocne Elfy, potomków Mrocznych Trolli. Jego potęga szybko legła w gruzach, a resztki rozpierzchły się zakładając własne imperia. Trolle znienawidziły elfów i ciągle je atakowały, uważając za wynaturzenie swojej rasy, do tego stopnia że w pewnym momencie zatarły jakiekolwiek świadectwa o pokrewieństwie tych dwóch ras, co wcześniej lub później zrobili również Kaldorei. Mimo tego że ich imperia upadły Zandalar, Gurubashi i Amani zdołały przetrwać oraz stawiać opór przez kolejny czas. Jednak voodoo trolli nie miało szans w starciu z potężną magią tajemną Dzieci Gwiazd, a włócznicy okazali się słabsi od strażników i komandosów elfów. Wszystko się zmieniło wraz z Azsharą. Trolle wykorzystały wojnę domową w Imperium Kaldorei by zyskać sobie choć trochę utraconej potęgi, wątpliwe jednak czy wsparły wysiłki Ruchu Oporu Kaldorei. Prawdopodobnie jednak walczyli przeciwko Płonącemu Legionowi podczas Wojny Starożytnych, jednak nie z a przeciwko Nocnym Elfom.

Jednak wkrótce nastąpił incydent jaki zakończył Wojnę Starożytnych - Rozbicie Świata. Studnia Wieczności eksplodowała, dzieląc Stary Kalimdor na kilka wysp wokół wielkiego wiru po niej znanym jako Malstrom a także na cztery kontynenty świata - Northrend, Wschodnie Królestwa, Pandarię i Kalimdor. Trolle rozdzieliły się na kilka. Piaskowe Trolle osiadły na pustyniach na południu. Pozostałości Mrocznych Trolli usadowiły się w lasach Jesionowej Kniei. Lodowe Trolle osiadły w Northrendzie, ale też i środkowym subkontynencie Wschodnich Królestw znanych jako Khaz Modan. Trolle Zandalariańskie pozostały w swojej ojczyźnie, wiedząc jednak o nowych lądach. Leśne Trolle zadomowiły się na wschodzie Lordaeronu, a Dżunglowe osiadły na kilku wyspach tropikalnych oraz w Dolinie Cierniodławiu. Podczas gdy Leśne wskrzesiły potęgę Amani na południu Wschodnich Królestw trolle w Azeroth miały liczne kłopoty z wskrzeszeniem swej potęgi. Ostatecznie obie z nich spotkał koniec. Gurubashi upadli przez wojnę domową, zaś Amani upadło w wyniku Wojen Trolli, toczonej z Wysokimi Elfami - potomkami Wysoko Urodzonych Kaldorei - oraz ludźmi, potomkami wrykulów.

Przez ponad tysiąc lat trolle żyły w ciągłej walce. Poniżone, wygnane, zmuszone do walki o przetrwanie. Ich przedstawiciele starli się wielokrotnie z elfami z Quel'Thalas, krasnoludami Miedziobrodych i Dzikich Młotów oraz ludzkimi Siedmioma Królestwami. Kiedy pojawiła się Orcza Horda jeden z trolli - Zul'jin - dostrzegł szansę na zemstę za Wojny Trolli na Quel'Thalas i Siedmiu Królestwach, przyłączając Leśne Trolle do Hordy. W pewnym momencie jednak Horda przegrała, a to oznaczało że trolle zawiodły się na orkach. Przez następne 15 lat żyli walcząc z Przymierzem Lordaeronu, kryjąc się po lasach. W pewnym momencie jednak jedno z plemion trolli dżunglowych, więzione przez Zar'jirę, zostało uwolnione przez Thralla, orkowego wodza jaki stworzył nową wersję Orczej Hordy, opartej o szamanizm. Syn Sen'jina - Vol'jin - poprzysiągł że dzięki uratowaniu jego grupy przez zielonoskórego jego plemię będzie służyć Thrallowi, stając się częścią Hordy. Kiedy ta wzięła udział w Trzeciej Wojnie i zmuszona była do aliansu z Przymierzem trolle z plemienia Mrocznej Włóczni pomogły Hordzie walczyć przeciwko demonom oraz nieumarłym. W bitwie o Górze Hyjal stanęli u boku ludzi, krasnoludów, taurenów, a nawet znienawidzonych Kaldorei oraz ocalałych dzięki ludziom Quel'dorei. Kiedy bitwa zakończyła się sukcesem trolle osiadły na Wyspach Echa, po czym weszły w skład Nowej Hordy.

Vol'jin został przywódcą trolli w Hordzie. Żyli obok taurenów, orków, a potem i Opuszczonych, budując potęgę na Wyspach Echa, gdzie znalazły się wszystkie z tych plemion, jakie przysięgły wierność Vol'jinowi. W pewnym momencie zostały wyparte z archipelagu, jednak krótko przed Kataklizmem odzyskały go z pomocą Thralla i orków z Durotaru. W czasach rządów Garrosha wiele wycierpiały, dlatego ich wódz apelował o uspokojenie nastrojów. Zmieniło się to wraz z upadkiem Theramore. Thrall poczuwał się odpowiedzialny za śmierć tysięcy niewinnych ludzi, ale również za to, że Jaina Proudmoore z oratorki pokoju stała się żądną wojny mścicielką. Vol'jin spotkał się z nim i opowiedział, że nie podlega już rozkazom syna Grommasha, co oznaczało bunt. Troll wobec tego ogłosił otwarty bunt wobec Prawdziwej Hordy tworząc Rebelię Mrocznej Włóczni. Wieść o tym dotarła do Variana, jaki zgodził się na rozejm. Wkrótce bunt się poszerzył - do rewolty stanęli orkowie jacy byli przeciwni wykorzystaniu bomby many na ludzkim mieście w Kalimdorze, oszukane przez Kor'kron gobliny, wiele niezrzeszonych w Hordzie plemion trolli, królestwa Opuszczonych i Quel'Thalas oraz Zjednoczone Plemion Taurenów. Kiedy oblężenie Orgrimmaru zakończyło się sukcesem sprzymierzeńców Vol'jin ogłoszony został nowym Wodzem Wojennym. Sam jednak zginął w trakcie trzeciej inwazji Legionu w 32 ADP, mianując Sylvanas na swoje stanowisko w chwili śmierci. Wraz z jego śmiercią trolle są rozbite z powodu braku przywódcy. Istnieje jednak nadzieja, gdyż niedawno księżniczka Talanji zgodziła się przyłączyć Zandalar do Hordy, a po śmierci króla Rastakana została nowym przywódcą Imperium Zandalaru. Oprócz niej jest również wciąż pozostający w Północnej Grani Rokhan, jednak nie jest on oficjalnie przywódcą trolli.

ElfyEdytuj

Tyrande 1

Tyrande Whisperwind, przedstawicielka Kaldorei, najstarszego elfickiego rodzaju w Azeroth.

Elfy to jedna z najstarszych ras istniejących na terenie Azeroth. Jej przedstawiciele są jednocześnie reprezentantami jednych z najwyższych humanoidów jakich widział świat - średnio osiągają 2 metry wysokości. Mężczyźni mogą mieć nawet 220 cm, zaś kobiety mają średnio trochę mniej - w granicach 190-200 cm. Rasa ta nie jest w przeciwieństwie do krasnoludów zaawansowana technologicznie, ale to nie oznacza że są gorsi. Przeciwnie, rasa elfów jest najlepiej rozwiniętą magicznie rasą na Azeroth. Ich przedstawiciele to potężni czarodzieje i druidzi, co niektórzy nawet mogą być czarnoksiężnikami, jednymi z najpotężniejszych. Elficcy mężczyźni uchodzą za odważnych i potężnych, zaś kobiety - jako piękne i potężne czarodziejki, kapłanki lub druidki.

Historia powstania elfów przez długi czas była dla wielu zagadką. Dopóki nie doszło do odkrycia w Uldum początków ich rasy. Okazało się, że elfy narodziły się od Mrocznych Trolli. Te, żyjące nieopodal Studni Wieczności przeszły w mutację i wyewoluowały w Nocne Elfy. Zbudowały one wielkie imperium jakie ogarnęło 3/4 Starego Kalimdoru. U szczytu swej potęgi jednak piękna królowa Azshara stworzyła kastę zwaną Wysoko Urodzonymi i zaczęła rozpowszechniać magię tajemną na całe państwo. W pewnym momencie to zwróciło uwagę Sargerasa, a władczyni elfów zgodziła się na sprowadzenie go do Azeroth, poprzedzając to jednak zjawieniem się demonów. W efekcie tego powstał Ruch Oporu Kaldorei jaki powstrzymał Legion i rojalistów, doprowadzając jednak do Rozbicia Świata podczas którego zginęło wiele elfów. W rezultacie magia została zakazana, a Kaldorei postanowili wykorzystać druidyzm jako magię.

Wiele z nich się z tym nie pogodziło. Część Wysoko Urodzonych udała się do Feralas, podczas gdy większość udała się za Dath'Remarem Słońcobieżcą na wschód, za wielkie wody. Tam założyli Królestwo Quel'Thalas i Studnię Słońca, stając się Wysokimi Elfami, z biegiem czasu zapominając o swym dziedzictwie. Były długowieczne, lecz nie jak Nocne Elfy nieśmiertelne. Tam uwikłały się w Wojny Trolli, a żeby ją wygrać musiały zawiązać sojusz z tamtejszymi ludźmi. Wojny te ostatecznie wygrali, a Quel'Thalas przez tysiąc lat żyło w zgodzie z ludzkimi Siedmioma Królestwami. Nie brali udziału w Pierwszej Wojnie, w Drugiej natomiast stanęli po stronie Starego Przymierza, czyli Sojuszu Lordaeron, oferując im swoich łuczników i technologie łucznictwa oraz obróbki drewna. Orkowie wówczas dotarli do Caer Darrow, dzięki pomocy trolli, a potem użyli energii ich świętego kamienia runicznego do powołania pierwszych Rycerzy Śmierci i ogrzych magów.

W trakcie Trzeciej Wojny Wysokie Elfy nie należały, lecz wspierały Przymierze. Gdy nieumarli zaatakowali Quel'Thalas by wskrzesić przy pomocy energii Studni Słońca Kel'Thuzada jako lisza ich populacja została wybita przez Plagę prowadzoną przez Arthasa Menethila w 90 procentach. Ocalały jedynie nieliczne oddziały na Ostępach, w Khaz Modan oraz w Dalaranie i zdziesiątkowanym Lordaeronie. Uchodźców przyjęło Przymierze w postaci ludzkich Kul Tiras, Burzogrodu i Wichrogrodu. Druga część była wówczas z ekspedycją Jainy Proudmoore do Nowego Kalimdoru, gdzie spotkali nowe rasy jakie wstąpiły do Orczej Hordy jak Taurenów i Trolle Mrocznej Włóczni, ale również spotkały Nocne Elfy. Początkowo walczyli z nimi, jednak potem stali u boku najpierw Hordy, potem zaś Kaldorei w bitwie pod Górą Hyjal.

Po Trzeciej Wojnie zapanował nowy porządek. Przez stratę Nordrassilu Nocne Elfy osiedliły się na Mrocznym Wybrzeżu, gdzie założyły Teldrassil. Tam powstał Darnassus, ich nowa stolica. W pewnym momencie wstąpili do Nowego Przymierza z siedzibą w Wichrogrodzie. Pozostałości Wysokich Elfów i Lordaeronie wróciły do Quel'Thalas i przegnały nieumarłych, zakładając królestwo na nowo, tym razem jednak jako Krwawe Elfy. Czując się zdradzone przez Przymierze wstąpiły do Nowej Hordy. Niedobitki Wysokich Elfów dołączyły do Przymierza, tak jak i elfy z Darnassusa. W trakcie Kataklizmu do społeczeństwa Nocnych Elfów powrócili Quel'Dorei za zgodą przywódczyni Państwa Kaldorei, Wysokiej Kapłanki Tyrande Whisperwind. Po pewnym czasie jednak, w trakcie trzeciej inwazji Legionu, natrafiono na kolejne z elfów. Elfy Pustki sprzymierzyły się z Przymierzem, podczas gdy Nocno Urodzeni - z Hordą.

NagiEdytuj

LadyVashj5

Lady Vashj, jedna z Nag.

Mroczne i związane z morzem Nagi nie są rasą istniejącą na tym świecie od jej początków czy też powstałą naturalnie. Są dziełem paktu Starego Bóstwa - N'Zotha - z królową Quel'Dorei, Azsharą, aby ten uratował jej poddanych, w zamian za co będzie jego królową, a ocaleni - jego wyznawcami. Bóg się zgodził, w efekcie czego przemienił Azsharę i jej poddanych wedle własnego upodobania: w wodne, wężowate stworzenia pokryte łuskami zamiast skóry. Często ich przedstawiciele mają węże w formie dodatkowych głów czy "włosów" oraz kilka dodatkowych par rąk. Azshara zaś stała się znacznie większa, ma cztery ogony przez co przypomina połączenie elfki i nagi z ośmiornicą.

Swoją stolicę mają pod wielkim, wiecznie wzburzonym Malstromem, ruinami Studni Wieczności. Przez dziesiątki tysięcy lat nie opusczały zimnych głębin i żyły w Nazjatarze, z biegiem czasu jednak doszło do zwrotu. Illidan Burzogniewny, wygnany za swoje występki z terenów Nocnych Elfów, wiedział że Wysoko Urodzeni mogli przetrwać. Stanął więc na części lądu nieopodal wiru i wezwał magicznym głosem do siebie nagi. Przybyły myrmidony i syreny, podstawowe wojska Cesarstwa Nazjataru. Dowództwo nad nią objęła Lady Vash, która wiernie służyła Illidanowi i jego krucjacie przeciwko Tronowi Mrozu. Kiedy jednak przegrał ona i jej wierni pobratymcy uciekli za nim do Pustkowi, gdzie tam założyli swoją siedzibę. Reszta, która nie poszła za Vash, pozostała w Nazjatarze, oczekując rozkazów królowej.

W końcu go wydała - zaatakować wybrzeża Kalimdoru. Siły nag zajęły tereny w północno-wschodniej części kontynentu, wyruszyły też zaatakować inne lądy, jak na przykład Wschodnie Królestwa. Zniewoliły wiele plemion Murloków oraz kilka z wielkich żółwi, jakie służyły im za okręty. Trudno jednoznacznie podać liczbę Nag, jakie istnieją, przypuszcza się, że ich liczba nie przekracza miliona, jednak po ostatnim badaniach okazuje się, że wszystko niestety jest możliwe.

MurlokiEdytuj

n

n

VirmeniEdytuj

n

n

CentauryEdytuj

Khan Hratha

Chan Hratha, wódz centaurów z klanu Maraudine.

Koczownicza rasa centaurów to dumny lud wojowników, jacy kierowani są przez Chanów. Rasa ta przypomina konie z tułowiem humanoidalnym. Klany centaurów od dziesiątek tysięcy lat przemierzały Kalimdor. Po jego rozbiciu na wiele pozostałych kontynentów pozostali na zachodzie Nowego Kalimdoru, gdzie egzystowali przed Rozbiciem Świata. Lud ten żył na rozległych stepach środkowej części kontynentu, polując na rozmaitą zwierzynę. W czasach przed Trzecią Wojną walczyli z taurenami oraz Kolcozwierzami. Kiedy Orcza Horda ewakuowała się z Lordaeronu wówczas nawiązali walkę z orkami oraz trollami dżunglowymi, jakie z nimi przybyły. Zielonoskórzy pod wodzą Go'ela szybko odnaleźli wspólny język z taurenami i pomogli im walczyć z centaurami. Agresywne plemiona szybko zostały odparte dzięki siłom tych trzech ras, wskutek czego musiały się udać na zachód, ku Mrocznym Pustkowiom. Żyją tam oraz na Ugorach, jak również na obszarze Bagna Pyłowego, Gór Kamiennego Szponu i Tysiąca Igieł.

Wedle starożytnych przekazów, później potwierdzonych badaniami tytanicznych kompleksów jak Uldum czy Ulduar, centaury są dziećmi Cenariusa, lecz nie jak Strażnicy Zagajników czy Driady prawowitymi synami i córkami, lecz bękartami. Możliwe, że każdy z centaurów nosi w sobie wiedzę o byciu odrzuconych przez praojca. Centaury żyją w plemionach, atakując zarówno Durotar, jak i Państwo Kaldorei. Część z klanów jednak zdołała się dogadać zarówno z Przymierzem jak i Hordą. Dzięki nim pojawiła się możliwość wydobycia nowych surowców. Większość klanów jednak wciąż zawzięcie walczy z zaawansowanymi magicznie i technologicznie wojskami z Wichrogrodu oraz Orgrimmaru.

FurbolgiEdytuj

n

n

KolcozwierzeEdytuj

n

n

GnolleEdytuj

n

n

KoboldyEdytuj

n

n

MoguEdytuj

n

n

PandareniEdytuj

Huojin vs Tushui

Pandaren Huojin (Horda) przeciwko Tushui (Przymierze) walczą w Dolinie Wiecznych Kwiatów.

Uduchowieni Pandareni to rdzenna rasa Pandarii, jaka zamieszkiwała ten region już w czasach, gdy te ziemie stanowiły część Starego Kalimdoru. Kiedy doszło do rozbicia obszar ten stał się obecnym kontynentem. Wzrostem równi są ludziom, nieco grubsi i porośnięci futrem przypominają krzyżówkę człowieka z pandą. Dawno temu byli częścią Imperium Mogu, jakie zniewoliło wszystkie pozostałe rasy w swoim obszarze, uważając że Mogu są najlepszą rasą i że reszta ma im służyć. W pewnym momencie jednak Kang wyszkolił mnichów, jacy potrafili walczyć bez broni w nowym stylu walki przy pomocy wyłącznie rąk. Doprowadził on do wybuchu Rewolucji Pandareńskiej, którą wspierali Jinyu oraz Hozeni. Buntownicy szybko zdruzgotali Mogu i ustanowili Imperium Pandareńskie. Gdy jednak doszło do Wojny Starożytnych cesarz Shaohao poświęcił własne życie, aby mgły otoczyły Pandarię i odizolowały ją od całego świata, by demony nigdy nie trafiły na kontynent. Dzięki temu przez 10 tysięcy lat Pandaria stała się oazą spokoju, lecz pandareńskie państwo rozpadło się w wyniku pojawienia sie upiorów znanych jako sha.

Nieliczni pandareni, jacy spotykani byli we Wschodnich Królestwach i Kalimdorze pochodzili z Wędrującej Wyspy - lądu powstałego na grzbiecie wielkiego żółwia morskiego o nazwie Shen-zin Su. Przez długi czas pozostawali neutralni wobec wielkich sił tego świata, podobnie jak ich pobratymcy, którzy pozostali na terenie kontynentu południowego. Pomagali rozmaitym frakcjom w trakcie Ery Chaosu, zarówno Przymierzu i Hordzie, jak i Pladze czy Kaldorei. Sytuacja neutralności panowała przez ten czas nawet w Erze Śmiertelników, czyli po zakończeniu Trzeciej Wojny. Po 8 latach od wydarzeń na obszarze Góry Hyjal niespodziewanie Wędrująca Wyspa dopłynęła do Malstromu, a pandareni ewakuowali się na sporne tereny. Podzielili się na dwie grupy. Jednak - Tushui, pod przewodnictwem Aysy Cloudsinger - udała się w kierunku Wichrogrodu, podczas gdy Huojin pod wodzą Ji Firepawa związali się z Orgrimmarem. Obie frakcje spierały się ze sobą, lecz potrafiły znaleźć też ze sobą wspólny język. Odzyskali również kontakt z Pandarią po tysiącleciach rozłąki, gdy mgły kontynentu opadły wskutek Kataklizmu.

Dobrze zbudowani pandareni wprowadzili klasę mnicha do Przymierza i Hordy. Pomogli ich poszukiwaczom przygód w walce z mantidami, sha oraz mogu. Gdy zauważyli, że Garrosh Hellscream - Wódz Wojenny Hordy - doprowadza do eskalacji konfliktu przystali z miejsca do Rebelii Mrocznej Włóczni i wspomogli wysiłki Przymierza i Rebelii w oblężeniu Orgrimmaru. Przez następne lata pandareni służyli jako głos rozsądku i pokoju, sprowadzali licznych mędrców z Pandarii oraz służyli w roli obrońców uciśnionych. Ich filozofia miała wpływ nie tylko na poszukiwaczy przygód czy zwykłych ludzi, lecz także wpływowych władców, jak na przykład księcia, a potem króla Wichrogrodu i Wielkiego Króla Przymierza Anduina Wrynna czy nawet częściowo na nowego Wodza Wojennego jaką jest królowa Opuszczonych Sylvanas Windrunner.

MagnatauryEdytuj

n

n

DrustowieEdytuj

n

n

HarpieEdytuj

n

n

WolvarzyEdytuj

n

n

WorgeniEdytuj

Darius Crowley worgen

Darius Crowley, jeden z worgenów.

Worgeni są podobnymi do wilkołaków hominidami, jacy przybyli z innego wymiaru Azeroth już w czasach Wojny Starożytnych. Początkowo jako choroba nieliczne stada zdołały wyewoluować w nową inteligentną rasę. Występują w dwóch postaciach - bazowej lub wilczej. Choć chodzą jak ludzie na tylnych kończynach to biegają jak wilki - na wszystkich czterech. Badania Nocnych Elfów, a także Opuszczonych dowiodły, że ich pochodzenie jest magiczne. Sprowadzili je druidzi Kaldorei, jacy mieli zamiar stworzyć broń przeciwko satyrom w trakcie Wojny Satyra. Jednak eksperyment wymknął się spod kontroli i musieli wyeliminować worgenów. Tragedia ta doprowadziła do zakazania przez władze Kaldorei eksperymentów tego typu i zaprzestania tworzenia nowych ras. Przez następne tysiąclecia nikt nie słyszał o worgenach.

Aż do czasów po Trzeciej Wojnie. Badania Opuszczonych oraz Kaldorei dowiodły, że istoty te nie okazują litości czy wyrzutów sumienia swoim ofiarom. Wielu ma skłonności do agresji, tortur oraz rozrywania istot objawiających inteligencję na strzępy. Wielu z nich charakteryzuje się wysoką inteligencją mimo swojej dzikiej natury, a także niebywałym sprytem, dzięki czemu mogą urządzić zasadzkę w miejscu, w którym dana osoba w ogóle się niczego nie spodziewa. Oddziały Przymierza i Hordy napotkały je w Lesie Zmierzchu, Jesionowej Kniei, Polanach Tirisfal, Lesie Srebrzystych Sosen oraz Pogórzach Hillsbradzkich.

W czasach Kataklizmu szybko odkryto źródło. Gdy Plaga zniszczyła Lordaeron maszerowała w stronę Gilneasu. Przeczuwając że półwysep upadnie Genn Szarogrzywy poprosił nadwornego maga - Arugala - o pomoc. Niestety zamiast pomocy sprowadził klątwę. Worgeni poradzili sobie z Plagą, lecz wkrótce wyruszyli poza Mur Szarogrzywego, jak również rozpoczęły przemianę Gilneańczyków w swój rodzaj. Król odciął cały kraj od świata i zerwał jakiekolwiek kontakty z Przymierzem. W wyniku eksperymentów Arugala, jaki okazał się być szpiegiem Króla Lisza część stała się hybrydami ludzi oraz worgenów, którzy zmieniali się tylko w świetle księżyca. Gdy Królestwo Opuszczonych zaatakowało Gilneas w trakcie trzęsienia ziemi mieszkańcy ewakuowali się na ziemie Przymierza, które były opanowane przez Kaldorei. Z pomocą druidów zamienili chorobę nie w klątwę, lecz atut, dzięki czemu stali się z powrotem sobą. Badania nieumarłych i elfów dowiodły, że ciemność pojawia się tam, gdzie worgeni, a im ich więcej, tym mroczniej.

Obecnie większość worgenów to Gilneańczycy, należą do Przymierza. Część z nich jest na terenie Państwa Kaldorei, inni wyruszyli na ziemie Wichrogrodu i Żelaznej Kuźni, chcąc zmobilizować siły do odzyskania utraconej przez nieumarłych należących do Hordy ojczyzny, nawet jeśli leży ona w ruinie. Wśród ludzi oraz Nocnych Elfów znaleźli szczerych przyjaciół, natomiast w nieumarłych i orkach widzą jedynie śmiertelnych wrogów, jacy chcą ich unicestwić. Mają trochę racji, ponieważ wielu worgenów wykazuje się szczególnym okrucieństwem wobec swoich wrogów, szczególnie wobec poddanych Sylwany, jakich wręcz rozszarpują na strzępy, nie biorąc ich w niewolę.

NerubianieEdytuj

n

n

SaurokowieEdytuj

n

n

HozeniEdytuj

n

n

JinyuEdytuj

n

n

QirajiEdytuj

n

n

TaureniEdytuj

Glowei Baine Bloodhoof

Bain Krwawe Kopyto, jeden z najlepiej znanych taurenów.

n

n

Tol'virowieEdytuj

n

n

SethrakowieEdytuj

n

n

VulperaEdytuj

n

n

CenarianieEdytuj

n

n

TaunkaEdytuj

Roanauk Icemist

Roanauk Icemist, jeden z taurenów.

n

n

TuskarzyEdytuj

n

n

WrykuleEdytuj

Syreian the Bonecarver

Syreian Kościorzeźbna, jedna z lepiej znanych wrykulek.

Będący przodkami ludzi, a potomkami Żelaznych Wrykuli przedstawiciele rasy znanej jako wrykule są rdzenną w Northrend rasą pół-gigantów o budowie zbliżonej do większości humanoidów, w tym do ich niechcianych potomków, jednakże są lepiej zbudowani, silniejsi i wytrzymalsi od ludzi. Powstali gdy Yogg-Saron rozpoczął Klątwę Ciała na Żelaznych Wrykulach, wtedy to zaczęli się zmieniać w plemienny lud. Z biegiem czasu stworzyli kulturę opartą o wiarę w smoki i przodków, a ich król - Ymiron - za pomocą tajemnego paktu zyskał sobie nieśmiertelność na ponad tysiąclecia. Nie wiadomo za wiele na temat ich istnienia w czasach imperiów Zul i Kaldorei, przypuszczalnie mogli być ich sojusznikami lub nawet wasalami.

Wrykule wierzą w honor, a także że ich zmarli w boju wojownicy odsyłani są przez bogów do Ymirjaru, jeśli zwyciężą w walce organizowanem w miejscu znanym jako Valhalas. Ich kobiety z kolei dostępują oświecenia gdy umierają godnie, stając się val'kyrami, mogącymi obdarzać opieką Światłości lub wskrzeszać poległych, w zależności od tego czy są to Val'kyrie Światła czy Cienia. Większość czasu spędzają na hodowli bydła lub owiec, ale wielu z wojowników wyrusza na pokładzie majestatycznych drakkarach, łupiąc przybrzeżne osady jedna po drugiej. Około 15 tysięcy lat temu Ymiron, dowiadując się że dzieci wrykulskie robią się słabe rozkazał je zabijać, a każdego kto chroni takowe - zabić razem z nimi. Na skutek tego wrykule mający miłosierdzie wysłali sierote na drakkarach, gdzie znalazły Dłoń Tyra i tam założyły swoje pierwsze osady, dając na współczesnych Wyżynach Aratorskich początek ludzkości, nowej rasie jaka wkrótce założyła Imperium Aratoru.

Kiedy Król Lisz obejmował całe Northrend swoim władaniem Ymiron wszedł w sojusz - część z jego val'kyrii będą wskrzeszać zabitych w imię Plagi, natomiast zmarli będą oddawani Królowi Liszowi jako ofiara dla niego, jako nowego boga śmierci. Taki porządek trwał przez ponad 7 lat, aż do czasu gdy Ymiron zerwał przymierze przez swoją klęskę w walce z poszukiwaczami przygód Przymierza i Hordy, ogłaszając neutralność, a następnie nawiązanie stosunków dyplomatycznych z nimi, co równało się zdradzie. Rasa ta ostatecznie pomogła razem z nerubianami i innymi mieszkańcami Północnej Grani zemścić się za wszystkie krzywdy, jakie spotkały ich ze strony Ner'zhula oraz Arthasa. Dołączyli również później w walce z Płonącym Legionem w trakcie trzeciej jego inwazji. Współcześnie Wrykule wydają się utrzymywać pozycję neutralnych, nawiązując przyjazne relacje z Wichrogrodem oraz Orgrimmarem jednocześnie, a nawet z magokratycznym Dalaranem. Najwyraźniej nie obchodzi ich wojna o azeryt, jednakże chętnie przyjmują ostatnio rozmaitych imigrantów, w tym co ciekawe ludzi, choć zabrania im się wychodzenia poza wyznaczony obszar lub bliższego kontaktu z wrykulami aniżeli rozmowa.

MakruraEdytuj

n

n

SaurokowieEdytuj

n

n

Gatunki przybyłeEdytuj

DraeneiEdytuj

Maraad Art

Maraad, jeden z bardziej znanych draenei.

Draenei są rasą, jaka nie pochodzi z Azeroth. Niegdyś znani jako eredarzy byli wielką i dumną rasą z planety Argus. Kiedy jednak gatunek został zauważony przez Sargerasa, władcę Legionu, zaoferował trzem wielkim prorokom nieśmiertelność. Dwóch z nich - Archimonde i Kil'jaeden - zaakceptowali ofertę, jednak trzeci - Velen - odrzucił ją. Udał się więc ze swoją grupką na pokładzie jednego ze statków wielowymiarowych i zabrał dziesiątki tysięcy eredarów niespaczonych energią Płonącego Legionu, którzy nazwali siebie draenei, co oznacza "wygnanych". Odlatując mogli tylko patrzeć jak ich ojczyzna - Argus - jest niszczona przez inwazję demonów, a następnie zmieniana w kwaterę główną tych, od których uciekli.

Pewnego razu jednak draenei spotkali nieskalany świat, zamieszkiwali przez pokojowo nastawioną rasę znaną jako orkowie. Szybko zaprzyjaźnili się z szamańskim ludem i zadomowili się na ich świecie, nazwanym wkrótce Draenorem, czyli "azylem wygnańców". Zbudowali piękne miasta pełne światła i na jego chwałę, w tym między innymi Shattrath, czyli Miasto Światła. Wiele wieków później czarnoksiężnik Gul'dan zainicjował zebranie wodzów, na którym orkowie zawarli Pakt Krwi, nie wiedząc do czego tak naprawdę prowadzą w wyniku zgody na zyskanie nieograniczonej potęgi. Oszaleli orkowie zdziesiątkowali populację draenei, a ich dzieci wzięli do niewoli, następnie składając w ofierze by utworzyć Mroczny Portal. Ocaleli uciekli na pokładzie nowego statku i wyruszyli uciekając od gniewu Legionu.

Wkrótce potem dotarli do celu - Azeroth. W 26 roku po otwarciu Mrocznego Portali draenei lądowali na planecie awaryjnie, rozbijając się na Wyspach Lazurowej Mgły. Przebudowali wrak na wielkie miasto i nazwali je Exodar. Widząc, że na północy wrogie im Krwawe Elfy, kierowane przez Kael'thasa Słońcobieżcę, gromadzą siły y ich zaatakować ludzie i Nocne Elfy przybyłe na archipelag zadeklarowali chęć pomocy rozbitkom. Draenei od razu przystali, widząc szlachetność przybyszy, tym samym stając się kolejną rasą Przymierza. Velen, będąc jednym z przywódców wielkiej koalicji służył radą Wielkim Królom Varianowi Wrynnowi i jego synowi, Anduinowi, prowadząc i wysyłając wojska Przymierza oraz armie Exodaru i wyznawców Światła, dążące do ocalenia Azeroth niemal wszędzie - w Kalimdorze, Wschodnich Królestwach, Northrendzie, Pandarii oraz alternatywnym Draenorze, gdzie napotkał świat jaki został ocalony od spaczenia przez Gul'dana i Mannorotha. Prorok jest też bohaterem ostatniej z wojen, jaką jest Trzecia Inwazja Legionu, jaka co prawda kosztowała sporo mieszkańców planety jednak raz na zawsze zakończyła Płonącą Krucjatę. Obecnie draenei są jedną z głównych ras Przymierza, nadzorują również działania mające na celu wysyłanie ekspedycji do Rubieży i alternatywnego Draenoru.

MantidziEdytuj

n

n

OgryEdytuj

Glubtok

Glubtok, ogrzy mag.

Ogry

n

OrkowieEdytuj

Garrosh prof

Garosz Piekłorycz, jeden z bardziej znanych orków.

Pochodzący z Draenoru podobnie jak ogry orkowie są rasą dumną i szlachetną, lecz naznaczoną ponurą przeszłością. Dawno temu byli wierzącą w szamanizm oraz przodków rasą szlachetnych wojowników podzielonych na klany, egzystujących obok ogrów i przybyszy z Wielkiego Mroku znanych jako draenei, którzy przybraną ojczyznę określili mianem Draenoru. Jednak na 35 lat przed Mrocznym Portalem orczy czarnoksiężnik Gul'dan zebrał klany, by następnie doprowadził do wypicia tajemniczej substancji. Tą substancją, jak się wkrótce wydało, była krew demona znanego jako Mannoroth, co oznaczało, że orkowie zawarli Pakt Krwi z demonem. Gotowi do wojny wkrótce zdziesiątkowali niczego nie spodziewających się draenei, podporządkowali sobie ogry, a następnie przez Mroczny Portal udali się do Azeroth, by następnie unicestwić Królestwo Wichrogrodu, co rozpoczęło Pierwszą Wojnę Ery Chaosu.

Orcza Horda, bo tak nazywała się frakcja jednocząca ogry i orkowe plemiona, była rządzona przez Czarnorękiego, faktycznie jednak władzę miała Rada Cieni z Gul'danem na czele. Pod koniec Pierwszej Wojny Orgrim Zgładziciel jednak zabił Czarnorękiego oraz unicestwił Radę Cieni nie licząc Gul'dana i przejął władzę nad Hordą. Gdy wybuchła Droga Wojna oddziały Hordy zdołały zająć w międzyczasie Khaz Modan oraz Wyżyny Aratorskie, a także zawrzeć sojusz z plemionami Leśnych Trolli oraz goblińskim Kartelem Parochlebców. W ciągu roku jednak, mimo kilku sukcesów jak dojście do Caer Darrow oraz przejście przez Alterak bez walk do Lordaeronu i Dalaranu ostatecznie sprawy zaczęły się obracać przeciwko nim. Utrata Wyżyn Aratorskim i Khaz Modanu, a następnie klęska pod Crestfall i Czarną Skałą zdziesiątkowały orków i ogry, a następnie zmusiła ich do ukrywania się po pustkowiach, górach i lasach.

Po upadku ich ojczyzny - Draenoru - większość orków zapadła w letarg, przez co wpływy Legionu na nich osłabły. W tym czasie młody wódz klanu Lodowego Wilka, Thrall, zmienił Hordę z wyznającej demony armii w szamanistyczną organizację orków. Horda była wtedy już i tak znacznie osłabiona przez odejście goblinów, trolli, a nawet ogrów, które zaczęły wspierać za godziwe nagrody zarówno Hordę, jak i Przymierze. 20 lat po inwazji na Azeroth Thrall wyczuł powrót demonów, toteż zebrał kogo tylko zdołał z orków, a następnie wyruszył na ludzkich okrętach za Wielkie Morze na zachód, ku przeznaczeniu o jakim opowiedział mu pewien prorok.

Gdy Lordaeron upadał pod naporem nieumarłej Plagi oddziały Hordy uratowały plemię Mrocznej Włóczni, które złożyło im lojalność za uratowanie, mimo że Sen'jin niestety zginął, złożony w ofierze przez Morską Wiedźmę. Po dotarciu do celu - Kalimdoru - orkowie spotkali Kolcozwierze oraz centaury, a potem pokojowo usposobionych taurenów. Thrall zgodził się im pomóc, a kiedy ten odkrył jakie jest przeznaczenie orków wódz bykopodobnej rasy - Kairn Krwawe Kopyto - sprzymierzył się z orkami i pomógł im uwolnić Groma Piekłorycza od klątwy. Nie odmówili również dołączenia do Hordy po tym wydarzeniu, kiedy to orkowie zawarli z ludzkim Przymierzem sojusz, aby przetrwać inwazję nieumarłych i Legionu na Kalimdor. Po Trzeciej Wojnie orkowie osiedli w Durotarze i po tych wydarzeniach mieli napięte stosunki z ludźmi, kiedy Theramore opanowały wojska kul tiraskie.

Kiedy w 22 ADP powstały Nowe Przymierze i Nowa Horda orkowie byli jednymi z założycieli, u boku trolli i taurenów. Mieli obawy co do przyjęcia nieumarłych Sylwany w swe szeregi, jednakże ostatecznie trolle poparły zdanie taurenów. Ich państwo - Durotar - stało się centrum Hordy, a Orgrimmar stał się jej stolicą. W tych czasach mieli napięte stosunki z ludzkim Theramorem jaki wstąpił do Przymierza po odnowieniu kontaktu z Żelazną Kuźnią oraz uchodźcami z Gnomereganu, a także z ostatnim bastionem ludzkiej części Przymierza we Wschodnich Królestwach - Wichrogrodem. Kolejne takie komplikacje mieli na północy, gdzie przez Jesionową Knieję biegła granica z Darnassusem. Chcąc pozyskać drewno dla rozbudowy stolicy musieli wyciąć knieję, co zmusiło Kaldorei do wstąpienia do Przymierza. Przez następne lata orkowie stali się kompletnym przeciwieństwiem tych, którzy w momencie inwazji na Azeroth spustoszyli Królestwo Wichrogrodu. Dołączenie Krwawych Elfów i goblinów sprawiło, że wielu zaczęło postrzegać ich jako lud honorowych wojowników pragnących pokoju, nie zaś agresywnej masy siepaczy mordujących całe wioski. Wkrótce musieli sobie poradzić z pobratymcami z Illidarich zamieszkującymi Rubieże oraz z Mroczną Hordą kontrolującą tereny wokół Czarnej Skały.

Kiedy jednak Wodzem Wojennym - liderem Hordy - został Garosz Piekłorycz w wyniku ustąpienia Thralla na rzecz zbadania przyczyn Kataklizmu w 28 ADP, wszystko zaczęło się zmieniać. Powstali zwolennicy tezy Piekłorycza, że prawdziwa Horda to orkowie, a inne rasy są tylko ich pomocnikami. Konflikt eksalował po tym jak Garosz zabił Kairna z pomocą trucizny Ponurych Totemów, za co Bain wygnał plemię z Mulgoru, a także kiedy trolle zostały wygnane z Orgrimmaru by przeniosły się na stałe na Wyspy Echa na południu, co tylko rozwścieczyło Vol'jina, przywódcę plemienia Mrocznej Włóczni. Kiedy odkryto Pandarię orkowie Garosza unicestwili Theramore, co zniszczyło pokojową naturę Jainy i wstrząsnęło nie tylko Przymierzem, lecz także połową Hordy. Powstała wobec tego Rebelia Mrocznej Włóczni, która zawarła rozejm z Przymierzem, a następnie ruszyła powstrzymać Garosza. Po pokonaniu przez Variana i Thralla syna Groma nowym Wodzem Wojennym został Vol'jin, lider rebeliantów.

Obecnie orkowie wracają do pokojowej natury, tolerując pozostałe rasy. Prowadzeni teraz przez przywódcę Straży Kor'kronu, weterana Ery Chaosu oraz Wojny Ahn'Qiraj - Varoka Zaurzykieła - odbudowują Durotar ze zniszczeń wojny domowej w Hordzie, a także starają się odbudować swoją reputację w Azeroth. Duża część z nich ruszyła za Thrallem wiele lat temu zabezpieczyć Rubież i tam została po dziś dzień, zaś inni ruszyli za Sylwaną Bieżywiatr, aby walczyć z Żelazną Hordą powstałą w alternatywnym Draenorze. W pierwszym ze światów starają się chociaż trochę odbudować to, co zostało z ich zniszczonej ojczyzny, w drugim wypadku zaś usiłują budować z tamtejszymi orkami sojusz.

Rasa orków jest zróżnicowana w zależności od demonicznego spaczenia lub nie. Orkowie Mag'har na przykład mają brązową skórę, w niektórych przypadkach szarą i są to orkowie nigdy nie spaczeni przez demony. Ci, którzy wypili krew Mannorotha lub innego demona mieli zmiany skóry w zależności od stopnia spaczenia. Lekkie spaczenie powodowało zmianę skóry w szaro-zieloną lub jasnozieloną. Wypicie średniej dawki zmieniało skórę w ciemnozieloną, natomiast duża dawka powodowała liczne mutacje, zmiany w zachowaniu, a także zmianę koloru skóry na demoniczny czerwony. Także oczy się zmieniały. Mała dawka zmieniała w zielone płonące, średnia w czerwone płonące, a duża - pomarańczowe płonące.

DemonyEdytuj

Varimathras new

Varimathras, jeden z demonów.

Demony

n

AqirEdytuj

n

n

BeztwarzowiEdytuj

n

n

EteraleEdytuj

n

n

NaaruEdytuj

n

n

ShaEdytuj

n

n

ArakkoaEdytuj

n

n


Rasy tytaniczne i pochodneEdytuj

Rasy pierwotne w AzerothEdytuj

Rasy obce w Azeroth Edytuj

NieumarliEdytuj

Twory Starych BogówEdytuj

DemonyEdytuj

Twory żywiołów i naturyEdytuj

  • Żywiołaki (twory żywiołów panujących na planecie)
  • Starożytni (drzewni lub kamienni, sprzymierzeni z Kaldorei)

Istoty Światła i PustkiEdytuj

Rasy wymarłeEdytuj

PrzypisyEdytuj