FANDOM


Blizz construction sign Ten artykuł znajduje się obecnie w fazie pisania. Poczekaj aż autor skończy prace nad nim.
Chronicle Second War
Bitwa o Crestfall, jedna z ważniejszych bitew Drugiej Wojny.
Druga Wojna
Podstawowe dane
Wcześniej Pierwsza Wojna
W międzyczasie Płonąca Krucjata
Później Inwazja na Draenor
Początek 6 ADP
Zasadzka pod Tarren Mill
Koniec 7 ADP
Bitwa o Mroczny Portal
Miejsce Azeroth:
Wschodnie Królestwa (Lordaeron
Khaz Modan
Azeroth)
Przyczyny przegrana ludzi w Pierwszej Wojnie
Wynik zwycięstwo ludzi i ich sprzymierzeńców
Skutki rozbicie Hordy
umieszczenie orków w obozach internowania
zniszczenie Rycerzy Śmierci
Strony
Sojusz Lordaeronu:
Siedem Królestw
(Królestwo Lordaeronu
Królestwo Burzogrodu
Magokracja Dalaranu
Admiralicja Kul Tiras
Uciekinierzy z Azeroth
Królestwo Alteraku (początkowo)
Naród Gilneas)
Zakon Srebrnej Dłoni
Wysokie elfy z Quel'Thalas
(Oddziały komandosów Wysokich Elfów)
Krasnoludy z Ironforge z Khaz Modan
Gnomy z Gnomereganu
Krasnoludy z Dzikich Młotów z Orlego Gniazda
Horda Orków:
orcze Klany
(Czarna Skała
Łupieżcy Burzy
Czarnozębny Uśmiech
Krwawiący Oczodół
Młot Zmierzchu
Smocza Paszcza
Płonące Ostrze †)
Rycerze Śmierci
plemiona Leśnych Trolli
Czerwone stado smoków (bezwolnie)
gobliński kartel Parochlebców
Królestwo Alteraku (pod koniec) †
Dowódcy
Wielki Król Terenas Menethil II
Lord regent sir Anduin Lothar
król Varian Wrynn
Lord Admirał Daelin Proudmoore
sir Uther Lightbringer
Kirin Tor
Król Thoras Trollbane
Król Genn Greymane
Król Aiden Perenolde (początkowo)
Król Anasterian Sunstrider
Generał Turalyon
Generał komandosów Alleria Windrunner
Lord Khadgar
Kapitan Danath Trollbane
Than Kurdran Wildhammer
Wódz Wojenny Orgrim Doomhammer
Gul'dan
Rend i Maim Blackhandowie
Kilrogg Deadeye
Ogrzy mag Cho'gall
Szaman Zuluhed
Zul'jin
Lord Aiden Perenolde (pod koniec)
Straty
duże
zniszczenie wielu miast i wsi
śmierć wielu żołnierzy
olbrzymie
rozbicie frakcji na kilka grup
ucieczka niedobitków do Draenoru
Bitwy Odbicie Zul'jina
Oblężenie Żelaznej Kuźni
Obrona Gnomoreganu
Atak na Zul'Dare
Desant na Hillsbrad
Bitwa o Tol Barad
Bitwa na Przęśle Thandola
Bitwa o Grim Batol
Inwazja na Burzogród
Rewolta w Dłoni Tyra
Spalenie Quel'Thalas
Bitwa o Darrowmere
Spalenie Czarnolasu
Oblężenie Miasta Stołecznego
Upadek Alteraku
Wyprawa do Grobowca Sargerasa
Bitwa o Crestfall
Bitwa o Iglicę Czarnej Góry
Bitwa o Mroczny Portal





Druga Wojna (inaczej: Druga Wielka Wojna, ang. Second War) była konfliktem toczonym w latach 6-7 ADP między nowo powstałym Przymierzem Lordaeronu złożonym z Siedmiu Królestw ludzi, krasnoludzkich klanów Dzikiego Młota i Miedziobrodych, Wysokich Elfów z Królestwa Quel'Thalas oraz gnomiego Gnomoreganu, a Orczą Hordą złożoną z orkowych i ogrzych klanów, zniewolonego czerwonego stada smoków, Leśnych Trolli oraz goblińskiego Kartelu Parochlebców. Była tak naprawdę kontynuacją konfliktu znanego jako Pierwsza Wojna, lecz nie była nią, ponieważ ta toczyła się już nie między ludzkim królestwem a klanem Czarnej Skały, a między dwoma wielkimi blokami politycznymi, skupiającymi wiele frakcji po obu stronach. Ponadto batalia nie była już wyłącznie starciem lądowym między piechurami a siepaczami, lecz działa się również na morzu i w powietrzu.

Druga Wojna była - jak sama nazwa wskazuje - drugą z Wielkich Wojen, toczonych w trakcie Epoki Chaosu. Jest o tyle fundamentalna iż położyła podwaliny pod współczesny porządek na Azeroth, czyli podzieliła świat na dwa bloki - Przymierze i Hordę. Wojna trwała okrągły rok, w jej trakcie doszło do znaczącego rozwoju magii i technologii. Rozpoczęła się walkami pod Smolnym Młynem, natomiast jej końcem było zniszczenie Mrocznego Portalu, przez który do tego świata przybyli mieszkańcy Draenoru. W przeciwieństwie do poprzedniczki jaka obejmowała ziemie kontynentu Azeroth ta objęła swym zasięgiem całe Wschodnie Królestwa - Lordaeron, Azeroth i Khaz Modan. Konflikt ten diametralnie zmienił nie tylko rasy, lecz także całe myślenie w kwestii prowadzenia działań zbrojnych.

PreludiumEdytuj

WoW-novel-logo-16x62 Ta sekcja zawiera informacje zawarte w powieściach oraz opowiadaniach.

Ewakuacja do LordaeronuEdytuj

Chronicle Stormwind refugees

Lothar i jego żołnierze ewakuują Wichrogród w wyniku najazdu Hordy.

Pierwsza Wojna początkowo szła po myśli Królestwa Wichrogrodu, ale śmierć króla Llane'a oraz przybycie wszystkich klanów naraz doprowadziła do zniszczenia całej jego potęgi. Anduin Lothar, regent królestwa, postanowił ewakuować tak wielu mieszkańców jak to tylko możliwe. Zabrał ze sobą Variana, syna Llane'a, a także maga Khadgara, niegdysiejszego ucznia wielkiego maga Medivha. Ten jednak okazał się być zdrajcą, jaki sprowadził orków do Azeroth, lecz tak naprawdę - jak to później odkryli podczas walki z nim - był opętany przez Mrocznego Tytana Sargerasa. Konflikt zakończył się ostatecznie zdobyciem Wichrogrodu i ustanowieniem nowej potęgi na południowym subkontynencie - Orczej Hordy. Jej siły nie zamierzały spocząć na laurach, ponieważ kierowani przez Pakt Krwi zielonoskórzy z Draenoru zamierzali podbić cały świat.

Parę lat po rozpoczęciu żeglugi uchodźcy dobili do wybrzeży rybackiej osady Południowy Brzeg na południowych wybrzeżach Lordaeronu. Marcus Redpath, zarządca osady, użyczył im schronienia, strawy i napitku oraz pozwolil zostać kilku uchodźcom. Wichrogrodczanie poczekali więc aż władca dotrze do Stolicy, najważniejszego w geopolityce miasta ludzkiego. Tam zwołano wobec tego zgromadzenie ludzkich królestw i organizacji. Dziedzic Thoradina opowiedział co doświadczyło jego królestwo i że wszyscy muszą się zjednoczyć. Dwójka królów - Aiden Perenolde oraz Genn Greymane - mieli ku temu wątpliwości, jednak Terenas Menethil, Antonidas oraz Alonsus Faol uwierzyli jemu oraz Khadgarowi. Terenas pozwolił zostać Varianowi, Lotharowi oraz tak wielu Wichrogrodczanom, ilu tylko chce. Mniej więcej to właśnie wtedy syn Llane'a poznał dziedzica tronu Lordaeronu - Arthasa - z którym od razu się zaprzyjaźnił. Terenas postanowił więc zwołać wszystkich możliwych sprzymierzeńców - ludzkie królestwa, Wysokie Elfy, krasnoludy, a także gnomy - żeby stworzyć wielką wspólną armię, jaka pokona zagrożenie ze strony draenorskich najeźdźców.

Gul'dan na kolanachEdytuj

Gul'dan 'Submits' to Doomhammer

Gul'dan podporządkowuje się Orgrimowi Doomhammerowi, nowemu Wodzowi Wojennemu Hordy.

W czasie kiedy Wichrogrodczanie zdołali uciec orkom wśród nich nastąpiły znaczące zmiany. Dzięki zabiciu Blackhanda w Mak'gora Orgrim Doomhammer przejął pełnię władzy. To właśnie była też jedna z przyczyn, dla którego ludzkie państwo upadło pod naporem klanów Hordy. Kiedy Medivh zasnął Gul'dan - faktyczny władca Orczej Hordy - zapadł w śpiączkę, co osłabiło Blackhanda w jego ostatnich godzinach życia. Eitrigg, zaufany pomocnik nowego Wodza zdołał schwytać królobójczynię, Garonę Półorczycę, a ta wyjawiła lokalizację Rady Cienia, grupy nekrolitów i czarnoksiężników Gul'dana, którzy władali Hordą. Nagła wizyta Orgrima i jego ludzi doprowadziła do masakry zaskoczonych. Gromadzący się w ruinach ludzkiej stolicy orkowie zostali wyrżnięci co do jednego. Zachowano tylko kilku z nich, głównie tych najsłabszych. Oszczędzono też dwójkę ważnych członków - Gul'dana pogrążonego w głębokim śnie oraz jego pomocnika, ogra Cho'galla.

Przebudzenie pierwszego orczego czarnoksiężnika nastąpiło w momencie zwołania rady przez króla Terenasa. Zaskoczcony to zbyt wąskie określenie na to, co zastał. Od Cho'galla dowiedział się, iż jest więźniem, a Rada Cienia już nie istnieje. Gul'dan zaprowadzony został przed oblicze nowego wodza jako słaby, mały i kompletnie bez żadnej mocy ork, który do niczego się nie nadawał. Orkowie już dawno dzięki Orgrimowi dowiedzieli się, kim naprawdę się stali przez dawnego szamana i upadłego ucznia Ner'zhula. Kiedy został przyprowadzony przed oblicze Zgładziciela, jak go nazwał, prawie zostałby zabity, gdyby nie fakt, iż zdrajca orczej rasy zgodził mu się poddać. Tymczasem tak naprawdę wciąż oszukiwał wszystkich wokół, ponieważ jego cel - dotarcie do grobu wielkiego Sargerasa - stał się głównym w życiu i by dla niego gotów raz jeszcze zdradzić orczą rasę. Orgrim zażądał bezwględnego posłuszeństwa, jeśli przywódca zniszczonej organizacji chciał wobec tego żyć. Ten zaś nie stawiał oporu i tak też zrobił. Po pewnym czasie powiedział, że da nowych, potężnych wojowników, którzy będą lojalni wobec Hordzie, co mieli rozumieć jako lojalność wobec Wodza Wojennego. Orgrim na to przystał.

Machinacje Doomhammera wiele zmieniły. Powstały dwa nowe klany. Rend i Maim Blackhandowie, którzy nie uznawali władzy Doomhammera nad Czarną Skałą utworzyli Czarnozębny Uśmiech, a Wielki Zdrajca wraz z resztkami Rady Cienia - Łupieżców Burzy. Oba klany, nie mając wyboru, zgodziły się współpracować z resztą, inaczej zostałyby wygnane i zgładzone. Na powrót do Hordy pozwolono też Mroźnym Wilkom, których przywódcy - para Durotan i Draka - zostali zabici przez ludzi Gul'dana pod koniec Pierwszej Wojny, a cały klan na jej początku wygnano z niej wskutek nieposłuszeństwa Durotana wobec Gul'dana i zakazu wypicia demonicznej krwi w ramach zniewolenia rasy. Większość jednak zignorowała tą prośbę.

ZapowiedźEdytuj

Powstanie Przymierza LordaeronuEdytuj

Turalyon tworzy Sojusz Lordaeron

Turalyon na zgromadzeniu doprowadza do powstania Przymierza Lordaeronu.

Kiedy Lothar nakreślił całą sytuację błyskawicznie odbyła się Rada Siedmiu Narodów. Oprócz regenta Wichrogrodu byli na niej: Terenas Menethil, król Lordaeronu; Thoras Trollbane, władca Burzogrodu; arcybiskup Alonsus Faol z Kościoła Świętego Światła; Genn Greymane, król Gilneasu; Lord Admirał Kul Tirasu Daelin Proudmoore; Antonidas, lider dalarańskiego Kirin Toru oraz król Alteraku Aiden Perenold. Naradziwszy się w Stolicy ludzie zdecydowali, że Horda rzeczywiście jest zbyt dużym zagrożeniem by stanąć w pojedynkę. W związku z tym ustanowiono urząd Wielkiego Króla, którym bezkonkurencyjnie został Terenas Menethil, z racji faktu iż to właśnie Lordaeron był najsilniejszym z ludzkich Siedmiu Królestw. Natomiast głównodowodzącym sojuszu ogłoszono Anduina Lothara, z racji bycia potomkiem króla Thoradina, będącego w dawnych czasach wielkim wodzem ludzkości. Ten rodowód umożliwiał też wezwanie elfów, a bycie czempionem Wichrogrodu - wezwanie na pomoc krasnoludzkiego królestwa Ironforge.

Tak narodziła się nowa potęga na Azeroth. Drugą stronę barykady, jaka miała być siłą przeciwstawną wobec Orczej Hordy, ogłoszono mianem Przymierza Lordaeronu. Lordaeron stał się stolicą całego sojuszu, a królestwo - jego fundamentem. Narodziny nowej potęgi doprowadziły do powstania siły, jakiej nie widziano od czasów Imperium Aratoru. Ludzkość wiedziała, że wojna z Hordą to wojna o Azeroth - mogą albo się im poddać i zginąć albo walczyć i spróbować przeżyć. Wichrogród, Kościół i Lordaeron stali się frakcjami założycielskimi, Burzogród, Kul Tiras oraz Dalaran przystąpili z miejsca, natomiast Gilneas i Alterak zdecydowali się dołączyć mimo kilku oporów ze swojej strony oraz niepewności co do intencji Wichrogrodczan i Lordaeronian.

Zul'jin i inni - Horda kuje sojuszeEdytuj

Zul'jin TCG

Zul'jin i Leśne Trolle.

Kiedy w Lordaeronie powstało Przymierze Orgrim potrzebował trzech rzeczy: informacji, sojuszników i czarowników. Od kilku jeńców dowiedział się na temat polityki ludzkiej, ukształtowania Azeroth, kultury jaka istniała oraz o znaczeniu Miasta Stołecznego dla ludzkości. W sprawie sojuszników już poczynił pierwsze kroki, kiedy jeszcze jako prawa ręka Blackhanda Niszczyciela wyruszył ich szukać. Skontaktował się z Leśnymi Trollami oraz ich przywódcą - Zul'jinem. Kiedy już był wodzem dowiedział się że Zul'jin jest przetrzymywany. Wysłał więc oddziały zwiadowców, żeby go uwolniły i umożliwiły Hordzie otrzymanie nowych wojowników w postaci toporników. Tym samym mogli się obejść bez swoich oszczepników, których zaczynało po Pierwszej Wojnie wyraźnie brakować, a co więcej - orkowie nie znali w przeciwieństwie do plemion Amani tych obszarów.

Zwiadowcy szybko odkryli, iż Zul'jin został złapany przez Wysokie Elfy z Quel'Thalas. Oddziały orków zdołały wyswobodzić trolla, który ruszył do swych pobratymców z wiadomością. Plemiona zgodziły się więc przystać do Orczej Hordy jako sojusznicy, z nadzieją na to, że pokonają oni znienawidzonych Quel'dorei. Nowi sojusznicy wiele opowiedzieli o niedawnej historii Azeroth. Podczas tego momentu Orgrim dowiedział się wiele o ludziach i Wysokich Elfach. Tymczasem jedyny szaman Hordy - Zuluhed - odkrył potężny pradawny artefakt zwany Duszą Demona, jaki miał dać kolejnych potężnych sojuszników orkom. Jego moc zwróciła uwagę Smoczej Królowej Alexstraszy. W wyniku tego Smocze Paszcze zniewoliły ją, a następnie zmusiły do masowego rodzenia nowych czerwonych smoków, doprowadzając do powstania nowych wojsk sił inwazyjnych - sił powietrznych.

Wkrótce Orgrim zdołał stworzyć sojusz z goblińskim kartelem Parochlebców. Horda zyskała dzięki temu dostęp do saperów w celu wyburzania przeszkód w górach oraz zeppelinów - latających i szybkich pojazdów zwiadowczych, które były odpowiedzią na gnomie wynalazki. Kiedy Horda zdołała się umocnić ruszyła północ, zajmując Płonące Stepy i Gorejący Wąwóz. Wygnali stamtąd krasnoludy z klanu Czarnorytnych, których zapędzili w najgłębsze mroki Czarnej Góry, najwyższej góry w okolicy oraz jedynego pomostu między kontynentami Azeroth i Khaz Modan. Po zdobyciu Doomhammer zwołał wszystkie klany i swoich sojuszników do góry, po czym kazał orkowym klanom gotować się do wojny. Wysiłki orków wsparli również nowo powstali Rycerze Śmierci - twory Gul'dana w postaci nieumarłych zwłok ludzkich z duszami orczych czarnoksiężników. Pierwszym stał się Teron Gorefiend, jaki wkrótce mianowany został ich przywódcą. Dzięki temu niegdysiejsza szara eminencja Hordy zdołała przetrwać. Orkowie szybko stworzyli stocznie na zachodnich wybrzeżach zajętego królestwa, główny tworząc w Wichrogrodzie, a następnie budując tankowce i transportowce, a także przerażające niszczyciele trolli i pancerniki ogrów. Kiedy tylko Kul Tiranie to odkryli natychmiast zaalarmowali Stolicę. Przymierze wiedziało już że będzie musiało walczyć o lordaerońskie plaże.

Atak na Dun MoroghEdytuj

Chronicle2 Map of the Second War

Wschodnie Królestwa na krótko przed desantem Hordy na plażach Hillsbradu.

Kiedy Horda rozpoczęła budowę swojej machiny wojennej wiedziała, że jeszcze nie ma odpowiednio silnej floty wojennej do ataku na archipelag Kul Tiras oraz na północny subkontynent. Orgrim podjął decyzję, że Horda musi zmylić Przymierze, czyli wstrzymać się z atakiem od strony Wielkiego Morza. Dlatego też rozkazał Kilroggowi Deadeye'owi zdobyć krasnoludzkie cytadele i zniszczyć ich naród. Początkowo orcza inwazja szła po myśli dowódcy, aż do czasu gdy nie dotarli do Dun Morogh. Siły wodza klanu Krwawiącego Oczodołu napotkały spory opór w wyżej wymienionej krainie. Podczas walk z krasnoludami z klanu Miedziobrodych oraz gnomami z Gnomoreganu oddziały Hordy ponosiły ogromne straty na tym obszarze. Podczas tego miały miejsce dwie ważne bitwy - oblężenie Żelaznej Kuźni i obrona Gnomoreganu.

Kilrogg nakazał podział frontu na dwa. Jeden poszedł na stolicę krasnoludów, drugi - na gnomów. Oddziały orków, pomimo znacznej przewagi, nie zdobyły fortec. Siły krasnoludzkie uniemożliwiły im wejście do miasta, najpierw zamykając bramy, a następnie odpierając zielonoskórych poprzez specjalnie zrobione wieże wręcz wbudowane w góry. Gnomy również pozostały niewzruszone, ponieważ dzięki pułapkom oraz życiu pod ziemią zdołały zapobiec wdarciu się Hordy do miasta. Dodatkowo gnomie wynalazki w postaci maszyn latających czy prochu strzelniczego znalazły zastosowanie na polu bitwy. Dzięki temu gnomy i krasnoludy dotarły do Lordaeronu, gdzie o wszystkim poinformowały. Natychmiast dołączyły do Przymierza. Kilrogg postanowił więc zostawić kilka oddziałów by oblegały krasnoludów, prowadzących również działania partyzanckie w postaci życia w górach i atakowania okupowanych nizin, a następnie powrotu do obozów.

Wobec tego Deadeye zdecydował się na zamknięcie Dun Morogh poprzez rozstawienie kordonów wokół oblężonych miast, jednocześnie rozkazując armii zająć Grim Batol. O dziwo dla Hordy nikogo tam nie było, lecz miejsce wykorzystano jako placówka do tworzenia nowych smoków. Natychmiast po tym wzrok orków skierował się na Mokradła. Olbrzymie armie złożone z Krwawiącego Oczodołu, Młota Zmierzchu, Czarnej Skały, Wyrwanego Kła oraz Smoczej Paszczy spadły z Loch Modan na krasnoludzkie twierdze i miasta, a nastepnie je zajęły. Pod okupacją znalazły się dwie z głównych twierdz - Dun Algaz, a potem Dun Modr. Tym samym orkowie zatrzymali się na Przęśle Thandola, wstrzymując się ze swoją ofensywą.

Przebieg wojnyEdytuj

WC2BnE logo 16x42 Niniejsza sekcja dotyczy treści zawartych wyłącznie w grze Warcraft II.

Zul'Dare - pierwsza bitwa morskaEdytuj

Siły orków i ogrów, teraz mając ze sobą gobliński kartel Parochlebców, plemiona Amanich oraz Rycerzy Śmierci szybko wykorzystały zgromadzone surowce do budowy swojej floty. Oddziały orków były bacznie obserwowane przez Gnomoregan z powietrza, a z morza pomagały im okręty Kul Tiran. Wkrótce po utworzeniu w Hillsbrad kwatery polowej Przymierza okazało się, że do ludzi i krasnoludów przystają kolejni - Wysokie Elfy. Anasterian wysłał tylko kilka okrętów w postaci tuzina elfich korwet. Na czele elfów, które przybyły na prośbę Terenasa Menethila stała Alleria Windrunner. Okazało się, że duża część elfickich komandosów przybyła w związku z powołaniem się króla Lordaeronu na pochodzenie sir Lothara. Pamiętając co Thoradin i Arator zrobili dla Quel'Thalas wiele z Quel'dorei uznało, że dług ten można spłacić wyłącznie własną krwią. Tymczasem do Daelina Proudmoore'a, mianowanego naczelnym dowódcą marynarki Przymierza dotarła wiadomość, że orkowa awangarda dopłynęła do położonej nieopodal Gilneasu wyspy o nazwie Zul'Dare. Zielonoskórzy przystąpili do ataku na wyspę, co rozpoczęło Drugą Wojnę.

Lokalne siły złożone z wojsk elfów, Kul Tirasu, Gilneasu i Lordaeronu zostały dosyć szybko pokonane. Walka była przedsmakiem tego co miało nastać - masywnej armady orkowych okrętów. Z pomocą trolli rdzenni mieszkańcy planety Draenor rozpoczęli desant na wyspę. Orkowi siepacze i trollowi topornicy wyparli elfich łuczników oraz ludzkich piechurów z wybrzeża, następnie dokonując ataku na ich bazę. Dodatkowo zniszczeniu uległy platformy wydobywcze ludzi, a Horda odbudowała je i przerobiła na swój własny użytek. Siły ludzi zdołały przekazać te informacje do dowództwa Przymierza. Lothar wiedział, gdzie nastąpi główny atak - na Południowy Brzeg. Wojska Przymierza natychmiast skoncentrowały siły wokół południowych wybrzeży Lordaeronu oraz Gilneasu.

Nieudany desant na PogórzaEdytuj

Bitwa na Pogórzu Hillsbradzkim

Bitwa na Pogórzu Hillsbradzkim.

Kiedy tylko zgłoszono ruch orków w stronę Południowego Brzegu Lothar kierujący wojskami sprzymierzonych Lothar natychmiast rozkazał przygotować wojska na bitwę. Siły Hordy wkrótce dotarły. Pancerniki i niszczyciele osłaniały wojska od strony morza. Pierwsze siły dotarły do wybrzeża, a wówczas orkowie i ogry desantowały się na brzeg Lordaeronu. Rycerstwo ruszyło atakować przybyszy. Podczas tego starcia nie było jednak leśnych trolli, ponieważ Zul'jin planował rozpocząć atak wraz z przybyciem do Ostępów sił Hordy. Oddziały orków wręcz wylały się z transportowców. Na początku bitwy kul tirańskie okręty wspomagane przez elfickie korwety zaatakowały obrzeża wielkiej armady. Nie mogły jednak nic zrobić, by powstrzymać ją przed lądowaniem na Pogórzu Hillsbradzkim. 

Na początku walk niewielkie względem reszty oddziały Przymierza pod wodzą Anduina, Uthera i Turalyona. Chociaż oddziały zdołały nieco zahamować inwazję to jednak musiały się wycofać. Młody paladyn zaproponował by się wycofać, na co Lothar przystał. Ludzie sformowali szyk w postaci ściany tarcz. Wojownicy przygotowali tarcze tak, by tworzyły mur, a włócznie dali naprzód. Orkowie zdołali co prawda poczynić kilka szczelin w tym murze, jednakże szybko je zamykano i kolejni z draenorskich najeźdźców nadziewali się na ludzki oręż. Dopiero po trzeciej szarży siły Hordy wstrzymały atak. Wobec ciężkich strat do akcji ruszyli przerażający Rycerze Śmierci z samym Teronem Gorefiendem na czele. Jedynie paladyni, wojownicy Światłości, mogli się przeciwstawić orczym czarnoksiężnikom. Wkrótce do akcji przeciwko normalnym wojskom ruszyły ogry. Ich wielkie maczugi, często nawet całe drzewa wyrwane z korzeniami i teraz służące w roli broni, wręcz rzucały żołnierzami.

Turalyon nakazał zmianę taktyki. Tym razem ludzie sformowali małe oddziały osłonięte tarczami. Nastąpił odwrót ku wzgórzom. Niestety opór Przymierza słabnął. Khadgar będący na polu walki postanowił więc wspomóc oddziały zabijając kilku siepaczy i ogry błyskawicami. Wielkoludy zaczęły się nieco wycofywać, ale orkowie i Rycerze Śmierci nie zrezygnowali z walki. Wkrótce na pole walki wrócił Lothar, jaki poprowadził konnicę przeciwko zielonoskórym. Minutę później Przymierze dokonało kolejnego odwrotu, by się przegrupować i uderzyć trzecią falą. Niespodziewanie jednak orkowie wycofali się i uciekli na wschód. Głównodowodzący Sojuszu kazał jednak nie ścigać oddziałów Hordy, ponieważ potrzebowali dalszego planu działania, uzupełnienia zapasów, a także przegrupowania.

Orkowie na OstępachEdytuj

Second War Map

Działania wojenne.

Zwycięstwo Przymierza na Pogórzu Hillsbradzkim było jak najbardziej strategiczne, ponieważ siły Hordy musiały przemyśleć dalsze działania. Orgrim Doomhammer prowadzący oddziały najeźdźców nie docenił ludzi, a także ich sprzymierzeńców. Jednocześnie zamiar orków - szybkie przejście przez Pogórze w stronę Stolicy - okazał się niemożliwy do wykonania. Wódz Wojenny nakazał wobec tego wymarsz ku Ostępom. Mieli nadzieję, że w ten sposób połączą się z leśnymi trollami. Przywódca Orczej Hordy miał dwa cele. Pierwszy: wspomóc trolle w ataku na elfickie królestwo Quel'Thalas. Drugi: zaatakować terytoria Lordaeronu od tyłu, w taki sposób by zaatakować Miasto Stołeczne od północnej strony i wziąć sprzymierzonych w kleszcze. Spełnienie pierwszego celu oznaczałoby odebranie sojuszników ludzkim Siedmiu Królestwom, natomiast drugi oznaczałby załamanie się oporu wobec Hordy.

Zielonoskórych wypatrzył jednak szwadron gryfich jeźdźców z klanu Dzikiego Młota z samym tanem Falstadem Wildhammerem na czele. Siły krasnoludów skutecznie przeszkadzały jeźdźcom, siepaczom, ogrom, Rycerzom Śmierci i pozostałym wojskom agresorów trzęsąc drzewami przy pomocy młotóm bojowych w drzewa iglaste, przez co siły inwazyjne były poobijane i poranione przez spadające szyszki oraz igły, a przede wszystkim - wściekłe. Dzikie Młoty od razu dały znać sir Lotharowi o tym co się dzieje. Anduin szybko odgadł cel Doomhammera - zaatakować Quel'Thalas i dokonać inwazji na ludzkie terytoria od tyłu. Na skutek tego Orle Gniazdo, to jest stolica krasnoludzkiego klanu, połączyła się ze swoimi braćmi z Żelaznej Kuźni i oficjalnie wstąpiła do Przymierza.

Dowiadując się co się dzieje Lothar nakazał za wszelką cenę ostrzec elfy. Alleria Windrunner szybko się zorientowała, że Horda idzie ku resztkom Imperium Amani, a ponieważ ich nie atakowali to znaczyło tylko jedno - są sojusznikami. Posłała więc jednego ze swoich komandosów by ostrzec Najwyższego Króla Quel'Thalas. Wiadomość ta była później przyczyną opowiedzenia się Wysokich Elfów po stronie Lordaeronu w kwestii wojny, ponieważ nienawidzili oni Amanich z wzajemnością. Lothar odkrył że po wylądowaniu na Zul'Dare i walkach na Pogórzu Hillsbradzkim powstała mała luka w orczej obronie. Chociaż siły Hordy zaatakowały małe ludzkie państwo Tol Barad na wyspie o tej samej nazwie to jednak nie dokonały ataku na Burzogród. Jak tylko Proudmoore o tym poinformował przydzielił Wichrogrodczanom niewielką flotę okrętów, aby uratowali burzogrodzki protektorat.

Tol BaradEdytuj

Siły Azeroth wyruszyły z wybrzeży Lordaeronu i w porę uratowali królestwo docierając do oblężonego i mocno zniszczonego miasta, ale Horda nie zaprzestała ataków na oddziały Przymierza na tej wyspie. Transportowce desantowały na nią kilka razy wiele z oddziałów zielonoskórych. Siły Tol Baradu i Burzogrodu nie miały szans, ale dzięki pomocy wojsk wichrogrodzkich mieli większe szanse. Gnomi zwiadowcy ustalili, że główna baza to Dun Modr, gdzie orkowie szykowali się do kolejnej morskiej inwazji oraz uderzenia lądowego na północ, w głąb Lordaeronu. Siły Hordy w tamtym miejscu zbierały się na Przęśle Thandola, pradawnych mostach krasnoludzkich, jakie łączyły środkowy i północny kontynent, dzięki czemu możliwy był ruch lądowy. Niestety trollowe niszczyciele patrolowały Zatokę Baradińską mila po mili. Postanowiono więc zbudować większą ilość okrętów sprzymierzonych, żeby nie tylko zniszczyć trollową armadę, lecz także - zniszczyć orczą bazę.

Prowadzeni przez Milana, elfiego ochotnika jaki stał się przyjacielem Lothara, desantowali się następnie u wybrzeży dzisiejszej Przystani Menethila, po czym dokonali ataku na siły klanu Wyrwanego Kła, którego celem było przygotowanie floty do ataku na zachód i wyruszenie z Dun Modr by zająć Zatokę Baradińską. Nagły atak zaskoczyć nieprzygotowane oddziały. W zatoczce nieopodal Przymierze poniosło spore straty prze trollową armadę, ale elfie korwety poradziły sobie z nimi. Atak z zachodu i południa całkowicie zaskoczył orków. Ofensywa się wstrzymała. Horda musiała przygotować się na kontratak ludzi. Inwazja na Mokradła zmusiła orków do zmiany planów. Gdy tylko zniszczono Dun Modr siły Azeroth zostały zaskoczone przez zmasowany atak Hordy. Chociaż odwrót był nieunikniony uciekinierzy wraz z siłami Tol Barad ruszyli do wybrzeża Burzogrodu, skąd następnie ruszyli by obsadzić południowy skraj Wyżyn Aratorskich i przygotować się na ciężką walkę.

Przęsło Thandola - lądowa linia frontuEdytuj

Jak tylko okazało się, że jest szykowany drugi atak, tym razem od strony lądowej, lord Lothar wysłał siły Przymierza, żeby zapobiegły przedostaniu się w głąb północnej części Wschodnich Królestw i tym samym zdołały odwrócić uwagę Orgrima, który teraz razem z Gul'danem i Cho'gallem prowadził orcze wojska na północ, do Amanich. Kilrogg, jaki miał za zadanie zabezpieczać ewentualny odwrót otrzymał przed wyruszeniem floty na Wielkie Morze zadanie oczekiwania na lądowanie, by razem z Krwawiącym Oczodołem, Wyrwanym Kłem, Czarną Skałą oraz Smoczymi Paszczami przystąpić do drugiego ataku. Siły orków ruszyły gdy tylko zwiadowcy przynieśli wiadomość, że Orgrim wylądował i zmierza ku Ostępom. Manewr ten mógł dzięki temu pozwolić na dwustronny atak - Orgrim zaatakowałby Burzogród od północy, a Kilrogg od południa. Przymierze nie mogło na to pozwolić. Król Terenas wysłał wojska Wichrogrodu i Lordaeronu na pomoc prawowitym dziedzicom Aratoru.

Walki szybko okazały się być niezwykle ciężkie, ponieważ Horda miała silną pozycję w Khaz Modan, a Przymierze - w Lordaeronie. Żadna ze stron nie zamierzała ustąpić. Orkowie nie mogli zdobyć przyczółka po północnej stronie, a ludzie - po południowej. Na Przęśle rozegrały się jedne z największych walk jakie miały miejsce. Z Dun Modr i Dun Algaz orkowie atakowali masowo, dzięki leśnym trollom i ogrom bohatersko stawali przeciwko siłom Przymierza Lordaeronu. Ostatecznie jednak, mimo swojej postawy i zmasowanego ataku wojska Hordy musiały się wycofać do swoich siedzib. Dun Algaz, choć zostało zaatakowane i dosyć mocno zniszczone, to jednak nie zdobyte. Zielonoskórzy utracili Przęsło Thandola, co pozwoliło ludziom przerzucić kilka oddziałów. Ze względu na silne oddziały na zachodzie Mokradeł zdecydowano się na inne rozwiązanie - pójście na wschód, na Wyżyny Zmierzchu, do Grim Batolu. Zamierzano bowiem ustanowić tam port, dzięki któremu możliwe będzie przerzucenie z Ostępów i Śpiewającej Puszczy oddziałów drogą morską, co doprowadzi do ataku z zaskoczenia i zmuszenia Hordy do odwrotu. Z racji istnienia tam głównej bazy Smoczych Paszcz, Krwawiącego Oczodołu i Młota Zmierzchu planowano wysłać mały oddział, jaki zaskoczy orków obecnością, po czym wysłać siły na pełen atak. Wichrogrodczanie zdecydowali się pójść za ciosem, dzięki pomocy Lordaeronian i Burzogrodczan.

Porażka pod Grim BatolEdytuj

Gdy tylko siły Przymierza dostały się do Khaz Midan nawiązały kontakt z krasnoludzkim ruchem oporu. Niscy żołnierze pozwolili armii bazować u nich, natomiast komandosi elfów i bohaterowie Pierwszej Wojny z Wichrogrodu ruszyli naprzód. Skonstruowali okręty i transportowce, omijając lub niszcząc patrole leśnych trolli oraz wojowników Orczej Hordy z klanów Młota Zmierzchu i Krwawiącego Oczodołu. Oddziały zdołały załatwić kilka z niszczycieli, jakie czyhały na traktach wodnych, a następnie przejąć katapulty, dzięki którym mogli zniszczyć wieże strzelnicze. Wkrótce potem awangarda zdobyła całą rzekę, a na jednym z bardziej łagodnych brzegów założyła na zgliszczach świeżo zniszczonej bazy Krwawiącego Oczodołu własną. Wkrótce potem padła decyzja, by zgładzić stocznie obu klanów i ruszyć na odcięte wówczas Grim Batol. To pozwoliłoby siłom Przymierza założyć własny port, ominąć Hordę, zdobyć Czarne Mokradła i zmusić przez to zielonoskórych do wycofania się byle tylko bronić wielkiej bramy.

Niestety, siły Przymierza Lordaeronu napotkały wyjątkowo silny opór ze strony obrońców. Krwawiący Oczodół i Młot Zmierzchu zdołał odeprzeć ataku. Zaskoczyli nawet siły wroga specjalnością Smoczych Paszcz - smoczymi jeźdźcami. Naziemne jednostki nie miały większych szans w starciu z nimi, inaczej było w przypadku łuczników jacy strącili paru. Również krasnoludzcy strzelcy z ruchu oporu zdołali im się przeciwstawić przy pomocy swoich karabinów. W rezultacie dowódca zarządził ewakuację. Większość oddziałów zginęła w ataku, pozostałe z pomocą partyzantów przeszły do swoich przez Przęsło Thandola. Orkowie tymczasem zdołali odzyskać kontakt z obozami w okolicach Dun Algaz i Dun Modr, po czym rozpoczęli inwazję na wojska Przymierza raz jeszcze. Stocznie w dzisiejszym Porcie Menethila znów tworzyły jednostki, podobnie na Wyżynach Zmierzchu. Przegrana zmusiła oddziały do ucieczki na Wyżyny Aratorskie. Pomimo bohaterskiej postawy obrońców na Przęśle Thandola doszło do szybkiej, ale krwawej bitwy. Niedobitki atakujących zostały zalane przez te same klany, co zaatakowali na terenie Khaz Modanu.

Kontratak Hordy - obrona BurzogroduEdytuj

W wyniku przegranej pod Grim Batol stocznia odzyskała na Zakazanym i Wielkim Morzach swoją flotę, a w Khaz Modan - hegemonię. Thoras Trollbane - suweren Burzogrodu - szybko zorientował się w sytuacji. Kazał powiadomić Lothara, że orkowie są na Wyżynach Aratorskich, w miejscu gdzie przed wiekami powstało ludzkie imperium, jakie pomogło elfom w Wojnach Trolli zniszczyć Imperium Amani. Trollbane znany był z polowania na Leśne Trolle, dlatego tym bardziej chciał bronić swojego kraju przed Hordą, do której należeli zielonoskórzy humanoidzi. Wezwał więc na pomoc wszystkich z Przymierza, między innymi pokonanych wcześniej na Wyżynach Zmierzchu i Mokradłach Wichrogrodczan, jak również Lordaeronian, Kul Tiran i Alterakijczyków.

Horda zdobyła wiele rozmaitych osad na terenie Wyżyn. Wojska orcze dokonały zajęcia wschodniej części, natomiast zachodnia pozostała pod kontrolą Przymierza. Ludzie ewakuowali wiele wiosek nieopodal linii frontu, rozpoczęła się również ewakuacja stolicy Trollbane'ów. Mimo to większość mieszkańców zdecydowała się pozostać w swoim mieście, aby bronić ojczyzny. Oblężenie zostało przeprowadzone z użyciem ciężkich machin oblężniczych. Przymierze miało balisty, zaś Horda - katapulty. Thoras dowodzący walką zdołał powstrzymać siły Hordy przed wdarciem się do Burzogrodu, jednak zbyt późno zorientowali się, że atak ten był jedynie fortelem, dzięki któremu orkowie osiągnęli swój prawdziwy cel - zajęcie Przęsła i południowych oraz wschodnich Wyżyn Aratorskich, po czym połączenie się z wojskami Orgrima, jakie dokonały zmiany kierunku z Pogórza na Ostępy.

Horda idzie na północEdytuj

Aerie Peak from the Sky

Szczyt Aerie, siedziba władz Dzikich Młotów.

Kiedy stało się jasne, gdzie idą orkowie Przymierze postanowiło pójść za ciosem i rozpocząć atak od strony Międzygórza, nie wchodząc siłom na Wyżynach Aratorskich w drogę. Lord Lothar rozkazał szykować konnicę i oddziały piesze, by przyjść Dzikim Młotom z pomocą. Na miejscu klan już nawiązał walkę z Hordą, początkowo ich przepędzając, lecz potem również zabijając przy pomocy swoich szamańskich praktyk oraz słynnych burzowych młotów, dzięki którym palili najeźdźców żywcem. Krasnoludy te, inaczej niż ich Miedziobrodzi krewniacy, żyli na terenach otwartych oraz wśród wzgórz, razem ze swoimi legendarnymi gryfami. Skuteczna ofensywa nie trwała długo, albowiem szybko okazało się, że oddziałom Hordy towarzyszyli topornicy oraz łowcy głów strącili kilku z latających wojowników. Na całe szczęście Dzikie Młoty nie musiały długo czekać na wsparcie. Jeden z wojowników ogłosił Kurdranowi, że na pomoc ich klanowi przychodzą ludzie. Wojskami Przymierza osobiście kierował Anduin Lothar, jaki przysiągł pomóc thanowi Orlego Gniazda.

n

Quel'Thalas w niebezpieczeństwieEdytuj

Założenie Quel'Thalas

Quel'Thalas stało się jednym z celów ataku Hordy podczas Drugiej Wielkiej Wojny.

n

n

Spiski i knowaniaEdytuj

n

n

Rewolta w Dłoni TyraEdytuj

Tyr's Hand2

Dłoń Tyaa, gdzie miało miejsce powstanie chłopów.

n

n

Oblężenie StolicyEdytuj

n

n

Zdrajcy ukaraniEdytuj

n

n

CrestfallEdytuj

n

n

Horda w odwrocieEdytuj

n

n

Czarna SkałaEdytuj

n

n

Wyzwolenie WichrogroduEdytuj

n

n

Mroczny PortalEdytuj

Dark Portal WC2 cinematic

Portal w Warcrafcie II.

n

n

WynikEdytuj

CiekawostkiEdytuj

GaleriaEdytuj


Ofensywa HordyEdytuj

W szóstym roku po upadku Stormwind, Horda rozpoczęła swoją północną ofensywę przeciwko oddziałom Sojuszu. Wyprowadzono jednocześnie dwa główne ataki. Pierwsza armia ruszyła z Czarnej Skały na północ, w kierunku osad krasnoludzkich w Khaz Modan. Druga armia, składająca się w znacznej mierze z floty, pożeglowała z ruin Stormwind na północ, zajmując wyspy Zul'dare, Tol Barad i Crestfall, by założyć tam swoje porty. Z tych przyczółków Horda wysyłała żołnierzy na długie wybrzeża Mokradeł, Wyżyn Arathiańskich i południowego Lordaeron. Najechano południowe przyczółki, takie jak Southshore, Smolny Młyn i Hillsbrad, a pochód Hordy zmiażdżył wielką liczbę żołnierzy podczas drogi do Lordaeron. Orkowie i ich sojusznicy byli wspierani przez lud Alterac, który zbuntował się przeciwko Sojuszowi i zapewnił Hordzie mapy i dostęp do sekretnych ścieżek.

Krótko potem do Doomhammera doszły wieści, że w okolicach Smolnego Młyna jest przetrzymywany w prowizorycznym więzieniu Zul'jin i jego wojownicy. Natychmiast nakazał uwolnienie go z rąk czterdziestoosobowego oddziału, który go pojmał. Będąc dłużnikiem Doomhammera, Zul'jin przystał na pakt z orczą Hordą: równiny i doliny Lordaeron będą należały do Hordy, podczas gdy trolle będą mogli odebrać swe pradawne lasy z rąk swych śmiertelnych wrogów, wysokich elfów.

Lądowa kampania Hordy skończyla się spustoszeniem Loch Modan i zepchnięciem zdziesiątkowanych oddziałów krasnoludów i gnomów w kierunku miasta Ironforge, gdzie mogli się odgrodzić od zagrożenia z zewnątrz. Klan Krwawiącego Widma podejmował liczne próby przedarcia siędo potężnego miasta krasnoludów, jednakże bez rezultatu. Krasnoudy i gnomy w większości byli odcięci od reszty Sojuszu, jednak utrzymywali kontakt dzięki wsparciu lotniczemu. Tymczasem po splądrowaniu Loch Modan, Horda ruszyła dalej na północ w kierunku Mokradeł, zajmując Dun Algaz, Dun Modr i Grim Batol, przemieniając je w fortece Hordy. Grim Batol stało się głównym punktem obrony Hordy, jak również przekształcono je w gniazdo zniewolonego czerwonego stada smoków. Przęsło Thandola stało się chronicznym polem bitwy i zmieniało wciąż swoją przynależność podczas Drugiej Wojny.Ostatecznie, dzięki wyprowadzeniu w pole głównej armii Lothara, która udała się na Szczyt Aerie, Horda dokonała zwycięskiego rajdu na rubieże Quel'Thalas. Razem z większością plemienia Amani rządzonego przez Zul'jina, wojska Doomhammera plądrowały siedziby i paliły elfickie lasy, by dotrzeć aż do Lasów Nieustającej Pieśni, zanim przybyło wsparcie ze strony Sojuszu.

Kontratak SojuszuEdytuj

[[Plik:]] Rozgniewane atakiem na swoje granice wysokie elfy wreszcie zaangażowały całą swoją potęgę w wysiłek wojenny. Obejmowało to wysłanie floty elfickich niszczycieli na poludnie od Ostępów i na wybrzeże Lordaeron. Najwyższy Dowódca Anduin Lothar zdecydował się podzielić swoją armię, by skuteczniej przeciwstawiać się Hordzie. Pozostawił połowę swojej armii pod dowództwem swego adiutanta Turalyona, by zlikwidowała niedobitki Hordy kryjące się w lasach elfów, podczas gdy połowa dowodzona przez samego Lothara miała zostać w Ostępach, by zniszczyć duże oddziały Hordy wciąż tam przebywające. Armiom Lordaeron i Quel'Thalas udało się zepchnąć większość oddziałów Hordy w kierunku wybrzeży Hillsbradu, jednak wcześniej udało się Gul'danowi pozyskać kamienie runiczne wysokich elfów, których użył, by stworzyć ogrzych magów na użytek wojny. Dzięki wsparciu elfickiej floty, Sojusz był w stanie zaatakować Zul'dare i zakończyć inwazję na Lordaeron. Mimo że Hillsbrad i Southshore zostały niemal zupełnie zniszczone, floty Hordy zostały odepchnięte, prawdopodobnie w kierunku wybrzeży Mokradeł, Crestfall i ruin Stormwind.

Po zwycięstwie na północy, Sojusz skupił się na odepchnięciu ofensywy lądowej na granicy Wyżyn Arathiańskich w kierunku wielich mostów Przęsła Thandola. Pierwszym krokiem było krwawe odbicie fortecy na Tol Barad, by móc jej użyć jako punktu wypadowego na ataki na Przęsło Thandola i Dun Modr. Dzięki wsparciu floty Sojuszowi udało się przejąć kontrolę nad mostami i odbić miasto. Sojusz postępował dalej na południe, zajmując Dun Algaz. Mimo że nie był on w stanie przejąć kontroli nad Grim Batol, udało się skutecznie rozbić armie Hordy i zmusić je do ucieczki z Khaz Modan.

Po porażce Hordy w Khaz Modan, nastąpiła krótka przerwa w działaniach wojennych. Horda próbowała zebrać więcej oddziałów z południa, wśrod których byl nowo stworzeni rycerze śmierci. Sojusz z kolei zwrócił się ku północy i niedobitkom Hordy w północnym Lordaeron i wysłał Uthera Przynoszącego Światło i jego rycerzy Srebrnej Dłoni, by wesprzeć oddziały walczące z orkami. Jednakże pomniejszy bunt chłopów w Dłoni Tyra doprowadził do wyjścia na jaw zdrady lorda Perenolde'a z Alterac, który próbował zniszczyć Sojusz od wewnątrz. Dowiedziawszy się o tym, Sojusz zniszczył niewielkie, zdradzieckie królestwo.

Oblężenie LordaeronEdytuj

Zdrada Alterac pozwoliła armii Hordy przejść przez linie obrony Lordaeron i rozpocząć oblężenie stolicy. Oddziały ze Stromgarde odcięły pozostałe w Alterac oddziały Hordy i doprowadziły do egzekucji Perenolde'a za zdradę. Cała armia Sojuszu skupiła się na Hordzie, jednak początkowo nie była w stanie jej pokonać. W tym samym czasie Gul'dan wziął ze sobą klany Rozdzieraczy Burzy i Młota Półmroku do odkrytego przez siebie Grobowca Sargerasa, by spróbować podnieść budowlę z dna morza i przejąć kontrolę nad kryjącymi się tam demonicznymi mocami. Było to głupie posunięcie, gdyż oba klany, jak również sam Gul'dan, zostali zgładzeni przez mieszkające tam demony. W tym samym czasie Doomhammer wysłał oddział za Gul'danem, by nie dopuścić do splamienia przez niego honoru Hordy. Sojusz wykorzystał okazję i rozpoczął niszczenie pozostałych w Lordaeron oddziałów, które były znacznie osłabione bez wsparcia powietrznego.

Druga ofensywa SojuszuEdytuj

Widząc duże osłabienie sił Hordy, Sojusz obległ fortecę Czarna Skała. By przełamać oblężenie, Doomhammer i jego sojusznicy wyprowadzili liczny rajd w kierunku lorda Lothara i jego paladynów. Po wspaniałym pojedynku Doomhammerowi udało się zabić Lothara. Po jego śmierci dowództwo nad armią przejął jego adiutant Turalyon, doprowadzając do zwycięstwa i uwięzienia Doomhammera i podjął pościg za uciekającymi orkami do ich ostatniego bastionu, Mrocznego Portalu.

Rozwścieczone i rozbite oddziały Hordy próbowały się bronić, co przerodziło się w najkrwawszą bitwę Drugiej Wojny i ostatecznym pokonaniem orków. Krótko potem czarodziej Khadgar zebrał dzielnych wojowników Sojuszu i zniszczył Mroczny Portal, co stało się końcem Drugiej Wojny.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.